Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Hoge ministeries kijken uit over het bedrijfsterrein, weinigen kennen het belang ervan, ook al ligt het midden in Den Haag. Hier wordt voortvarend het afval van de stad verwerkt door mensen die meestal onzichtbaar blijven. Grappig, zegt Dylan: het vuil van de ministeries zelf gaat naar de andere kant van het land. Duurzaam noch efficiënt, maar ook de overheid doet graag aan markteconomie.
Belangrijker: ‘Ze hebben geen idee.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hun driedaagse staking is ruim op tijd aangezegd. Dylan Bos duwt voor de vorm het hek dicht, versierd met rode vlaggen van de vakbond; het afval zal zich ophopen in de straten. Er is klassiek een kraampje ingericht met broodjes bal. De meeste ballen blijven in de warmhoudbak, want hier werken weinig mensen. Ze staken niet voor meer loon, maar tegen de politiek. Zelfs hun baas is het ermee eens, die heet Yves. ‘Hij is erg sociaal’, zegt kaderlid Willem de Groot.
De boosheid richt zich op de ministeries: die gaan een plastictaks invoeren en dat kost banen, het afval kan goedkoop naar Duitsland en niemand zal meer in recycling investeren. Dylan zegt: ‘De politiek is weer eens aan het begroten zonder na te denken.’ Bondsbestuurder Hanan Yagoubi: ‘Politieke actie hoort ook bij de bond.’
Dat maakt het een ingewikkelde staking. Uitgeroepen door de FNV die het zichzelf met een interne machtsstrijd nog ingewikkelder maakt, alsof de top geen zicht meer heeft op de mensen om wie het gaat.
De geur van huisvuil is onmiskenbaar en vult de grote, roestige hal, die niet eens zo oud is maar toch op zijn laatste benen loopt. Overslaglocatie: het afval wordt eerst in zeecontainers geperst en dan met een machtige kraan op een boot gezet die heen en weer vaart naar de vuilverbrander in Rotterdam. Superefficiënt, 150 duizend ton per jaar. Hanan vertelt over vier jaar strijd, hoe ze bij de drie (!) betrokken ministeries zijn geweest om het uit te leggen, geen gehoor kregen en dan maar besloten elf afvalverwerkingslocaties tegelijk plat te leggen.
Als politici niet willen luisteren, zegt Willem, ‘kun je niet anders dan er een zootje van maken’. Met ouderwetse vakbondsbranie: ‘Stel je Trump voor, struikelend over het afval tijdens de Navo-top!’
Hij is met pensioen maar nog steeds kaderlid: wie onverwacht in het afval komt te werken, zegt hij, wil daar nooit meer weg. Zie Dylan: begonnen als stagiair is hij nu op z’n 30ste hoofdoperator. Het is ‘dynamisch werk’, ‘die installaties draaien dag en nacht’. Dat hij kaderlid werd, had hij ook nooit gedacht; zijn generatie geeft weinig om de vakbond, het is grotendeels ‘pamperjeugd’, zegt Dylan. ‘Ze begrijpen niet hoe belangrijk het lidmaatschap is.’
Onderwijl roept de bond staking na staking uit: maandag het afval, woensdag de interieurbouw, vrijdag de treinen. Dinsdag stond het personeel van de bond in de rechtbank z’n eigen top te bestrijden, die bezig is met een pijnlijk en onbegrijpelijk spel om de macht in een tijd van doorgeslagen markteconomie en wegzakkend ledental. FNV-watcher Tjerk Gualthérie van Weezel beschreef in de krant hoe zeven advocaten aantraden, betaald met duur verenigingsgeld van een vakbond die zelf een ‘onveilige en slechte werkomgeving’ heeft.
Gelukkig hadden ze er bij de poort nog niet zo naar gekeken.
Oja, ‘de top’, zeggen ze, dat is een andere wereld, net als die ministeries. ‘Iedereen stoort zich er wel aan’, zegt kaderlid Robert Corijn, ‘de bond moet opkomen voor de mensen, niet intern bezig zijn.’ En hij vertelt over afvalsorteerders die bij een bedrijf niet eens de beschikking kregen over een kraan om hun handen te wassen. ‘Dan moet je een front vormen.’
Hanan zegt dat het verkorten van de WW door het kabinet enorme gevolgen heeft, terwijl het protest lauw was; ‘met meer reuring had het misschien voorkomen kunnen worden’. Tegelijk houdt ze zich niet bezig met het gedoe aan ‘de top’: ‘Ons werk gaat gewoon door, we doen dit voor de werkvloer, niet voor het bondsbestuur of het ledenparlement.’ Ze is trots op de staking, durf het maar eens, ‘elf locaties tegelijk platleggen, dat gaat niet zomaar’.
En neem alsjeblieft een broodje bal.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant