In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: een last minute toegevoegde gewelddadige verkrachtingsscène.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Dat is het mooie van een passieproject regisseren waaraan je zelf meebetaalt: de creatieve vrijheid. Soms bedenk je iets terwijl je al op de filmset staat, en dan kán dat gewoon. Last minute een gewelddadige verkrachtingsscène toevoegen? Geen probleem! Als de actrice niet wil meewerken, bel je gewoon de body double – die knapt immers elk rottig klusje op.
Kevin Costner deed dat, bij de opnames van Horizon: An American Saga – Chapter 2, zo stelt stand-in Devyn LaBella in de aanklacht die ze deze week tegen hem indiende. Ze had een dag eerder al een gescripte verkrachtingsscène opgenomen, professioneel, in aanwezigheid van een intimiteitscoördinator. Maar die was er niet toen ze plotseling wéér werd opgeroepen.
Ze zegt dat ze tijdens het filmen werd overvallen door de hardhandigheid waarmee haar tegenspeler haar aanpakte, op aanwijzing van Costner. En waar dit soort scènes normaal met zo min mogelijk aanwezigen worden gefilmd, kon de hele set meekijken via monitors. Achteraf voelde ze zich ‘te kijk gezet, onbeschermd, en ten diepste verraden door een systeem dat veiligheid en professionalisme belooft.’
Onzin, vindt team-Costner. LaBella is een notoire aanklager, stellen zij. Ze wist het wél, en vond het prima: ze had een duim omhooggestoken bij de doorloop. Tijdens latere draaidagen was er niets aan haar te merken, en achteraf kreeg de stuntcoördinator een bedankappje. Dus huilbuien? Therapie? Niet meer durven werken? Waar hééft ze het over?
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Uit die reactie blijkt hoe weinig benul sommige mensen nog steeds hebben van machtsverhoudingen en de emotionele impact die dit soort scènes kunnen hebben. Volgens de protocollen van de Amerikaanse acteursbond hoor je scènes met seks of bloot minstens 48 uur van tevoren aan te kondigen. Tuttig? De reden is dat het lastig ‘nee’ zeggen is op een dure filmset, terwijl iedereen op je staat te wachten.
Voor een body double is zoiets nóg moeilijker, omdat die geen naam van gewicht heeft en juist is aangenomen om dingen op te knappen waar anderen voor bedanken. Dat zouden argumenten moeten zijn om extra op te letten of ze niet over hun grenzen gaan, en om daarvoor altijd een intimiteitscoördinator aanwezig te hebben. Dan kan ook niemand achteraf klagen dat het onzorgvuldig is gegaan.
Sowieso: waarom in hemelsnaam zou je last minute een tweede verkrachtingsscène wíllen toevoegen? Seksueel geweld tonen is zo ingewikkeld dat je het alleen moet doen als het een goed doordachte functie heeft in de plot. Als je zoiets denkt te kunnen improviseren, lijkt het er sterk op dat je niet zorgvuldig stilstaat bij de impact van het overschrijden van lichamelijke grenzen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns