Dua Lipa is op haar best in de Amsterdamse Ziggo Dome, waar ze er dinsdag een zweterige, grootse disconacht van maakt. Over ‘zweet’ gesproken: ze heeft een opvallende André Hazes-cover in petto. In uitstekend Nederlands.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Het opvallendste moment bij Dua Lipa, dinsdag tijdens het eerste van twee uitverkochte concerten in de Amsterdamse Ziggo Dome? Dat is snel gekozen. Na zeven dansbare popstampers wandelt Lipa (29) naar het uiteinde van de catwalk om daar enkele liedjes in klein comité te zingen, met haar bandleden om zich heen.
Daar, midden in de zaal, verbaast ze iedereen met een uitstekende, door vele honderden telefoons vastgelegde uitvoering van ‘een lied van een Amsterdams icoon’: Bloed, zweet en tranen van André Hazes.
Dat ze de Hollandse dictie goed beheerst, heeft ze even eerder al gedemonstreerd in gesproken zinnetjes als ‘dankjewel Amsterdam’ en ‘helemaal naar de kloten’.
Memorabel, zoals er in de uitgelaten Ziggo Dome wel meer memorabele momenten te noteren vallen. Haar entree alleen al. Van de grote boogbrug in het imposante decor wordt met projecties een enorme, azuurblauwe golf gemaakt, die breekt en zich bruisend en rokend opent. Daar staat ze, als een zeegodin, de Londense popster van Kosovaars-Albanese komaf. Met de hit Training Season is het een sprankelende start.
Ze maakt indruk door goed te zingen en tegelijkertijd voorop te gaan in de energieke choreografieën. Van de huidige generatie vrouwelijke popsterren danst alleen Beyoncé zo goed en met zoveel overgave als Dua Lipa, die zich tussen de songs door natuurlijk ook nog regelmatig in een nieuwe outfit hijst. Ze moet een beestachtige conditie hebben.
Wat later in de twee uur durende voorstelling heeft ze nog genoeg lucht en stem over om een meer gedragen lied als Anything for Love krachtig en goed te zingen. Na een concert van Dua Lipa is het een onontkoombare conclusie: ze kan echt veel.
Het optreden maakt ook duidelijk hoe afwisselend haar oeuvre is (en de liveset met Bloed, zweet en tranen natuurlijk al helemaal): pure pop, een ballad, liedjes waarin haar op andere momenten onhoorbare liveband plotseling het voortouw neemt; ze heeft het allemaal te bieden en redt zich er in alle gevallen prima mee, ook vocaal.
Op haar best is ze wanneer de dance- of discobeat aanzwelt en elektronische pianoakkoorden je mee terugvoeren naar de commerciële voorhoede van de house uit de jaren negentig. De hits in die fasen zijn voor de liveshow bewerkt: ze vloeien in elkaar over, gemixt als voor een dampende clubnacht. In dat deel van haar werk verschuilen zich ook haar beste melodieën.
Bloed, zweet en tranen
Dua Lipa zingt dus Bloed, zweet en tranen (2002) van André Hazes. Niet een stukje, maar helemaal. Uitspraak en intonatie: uitstekend.
Ze zingt tijdens haar huidige tournee elke avond een liedje van een artiest uit het betreffende land. In Parijs: Be My Baby van Vanessa Paradis. In München: Forever Young van Alphaville. In Praag Na ostří nože van Ewa Karna.
Ze vertelt, in het Nederlands, dat Amsterdam haar dierbaar is: ze bezocht de stad veelvuldig als kind, omdat een deel van haar familie in Nederland woont. Familieleden, onder wie haar opa en oma, zitten in de zaal.
Het publiek doorsnijdt het lied met de luidkeels gescandeerde woorden die het Hazes-publiek er ook altijd aan toevoegde: ‘Rot. Maar. Op. Hoer!’ Tja. Dat Dua Lipa van Nederland en Amsterdam houdt, zal niet vanwege de Nederlandse fijnbesnaardheid zijn.
Paradoxaal genoeg zit juist in die sterkste passages van het optreden ook het belangrijkste kritiekpunt. De tournee draagt de naam van haar jongste album Radical Optimism (2024), dat in alle opzichten minder goed is dan voorganger Future Nostalgia (2020). Ook qua luistercijfers blijft het nieuwe album achter, zozeer dat het momentum haar in de voorbije twaalf maanden enigszins leek te ontglippen. Zou ze met een betere opvolger aan de overkant in de Johan Cruijff Arena hebben gestaan?
In een lied als Falling Forever, van dat jongste album afkomstig, klinkt ze plotseling wat generiek: een beetje Songfestivalachtig, zoals zo veel popzangeressen van minder kaliber klinken.
Dat is de ironie: de Radical Optimism-tournee wordt gedragen door de Dua Lipa van Future Nostalgia. De setlijst onderstreept, onbedoeld, hoe veel beter, leuker en pittiger de eigentijdse discoknallers van dat album nog altijd zijn: Levitating in de opening, Physical en Hallucinate halverwege, Don’t Start Now in de finale. Uitzondering die de regel bevestigt is ook in de Ziggo Dome Houdini, de grootste hit van Radical Optimism, door Lipa met recht voor het laatst bewaard.
Vooral díe Dua Lipa is onweerstaanbaar: koningin in jarretelkousen van haar eigen disconacht, zónder bloed en tranen, maar op de beste momenten met veel zweet.
Pop
★★★★☆
3/6 Ziggo Dome, Amsterdam
Herhaling: 4/6 aldaar
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant