Het spel Clair Obscur: Expedition 33 is uitdagend en aangrijpend, en het verhaal laat je niet meer los. Ook met dank aan de weergaloze soundtrack.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Wat de game Clair Obscur: Expedition 33 zo goed maakt, zo aangrijpend en adembenemend mooi, weet je pas als het laatste gevecht is gewonnen. Als het mysterie is opgelost en jij als speler moet bijkomen van alles wat je hebt meegemaakt, in een avontuur dat bijna vijftig uur van je leven heeft opgeslokt. En waar je met liefde nog vijftig uur aan zou willen offeren.
Clair Obscur: Expedition 33, van de Franse gamestudio Sandfall Interactive, is buitengewoon op alle fronten: het ontroerende verhaal, de vormgeving van de werelden waarin je mag rondzwerven, de personages die je tegenkomt, het ingenieuze vechtsysteem en de klassieke muziek die je aan een zijden draadje meetrekt.
Het is moeilijk om een keuze te maken, om er één scène uit te lichten die maar door je hoofd blijft spoken. Deze dan. Ergens tegen het einde van het verhaal beland je met je groepje strijders op het eiland Sirène, dat wordt beheerst door een reusachtige, vertraagd dansende paspop. Deze ‘mannequin’, vol gouden linten en zijden gewaden, betovert je met haar bewegingen en plant bovendien herinneringen in je hoofd, mooie gedachten aan de geliefden die je gedurende het verhaal bent verloren.
Je raakt verzwakt, weet niet meer hoe je deze betoverend mooie vijand moet verslaan. En die gigantische ballerina blijft maar om je heen zweven, met sierlijke bewegingen maar ook steeds dodelijker aanvallen vol duistere magie. Intussen, als soundtrack bij deze danse macabre, hoor je een etherische, opera-achtige engelenstem die zingt aan een piano: Sirène, enchaînée/ Noble reine, éplorée/ Poème d’amour/ Elle règne, monde sourd. Eigenlijk wil je dit gevecht niet winnen. Je wilt hier blijven.
Het verhaal overstijgt het gemiddelde fantasyscript. Het eiland Lumière, dat aan de kleding van de inwoners te zien is blijven hangen in het tijdperk van de belle époque, is behekst door een identiteit die je als een vrouw op een monoliet aan de horizon ziet zitten: op haar hurken, het hoofd moedeloos rustend op haar armen.
Deze ‘paintress’ tekent ieder jaar een aflopend nummer op haar rots. Als het getal ‘33’ aan de horizon verschijnt, sterven alle inwoners van die leeftijd. Zij hebben toegeleefd naar dat moment en nemen waardig afscheid. Op naar nummer ‘32’, tot er geen generatie meer over is.
Een kleine groep eilanders besluit zich niet te schikken in het noodlot en vertrekt op een wanhoopsmissie genaamd ‘Expeditie 33’, op weg naar de monoliet. Zo begint een episch avontuur, dat weliswaar een fantasysprookje is, maar toch ook een allegorie over ons leven. Want tikt niet voor iedereen die klok, tellen we niet allemaal af naar het einde? Geven we de moed op of gaan we strijdend ten onder?
Als speler bestuur je de vier expeditieleden, die je door verbijsterend mooie werelden loodst: van een pastelkleurig onderwaterland tot een granieten rotslandschap met peilloze afgronden. Onderweg kom je wonderlijke wezens tegen, die zich soms aansluiten bij je team. Of bizar vormgegeven vijanden, die je zult moeten verslaan.
Het gevechtsmechanisme is een klassiek gamesysteem dat zo oud is als de gamewereld zelf, maar hier een magisch nieuw leven krijgt. Schakelt het spel over naar de strijdstand, dan volgt een vernuftig soort kaartspel, waarbij je per beurt een aanval mag loslaten op je vijand.
Je hebt de beschikking over een uitdijend arsenaal aan aanvallen en moet strategisch omgaan met je beperkte middelen. Ieder teamlid heeft eigen krachten maar ook zwakten, en je zult per beurt moeten nadenken over de dodelijkste volgorde van aanvallen. Want de vijand slaat terug en kan je met één mokerslag wegvagen als je niet hebt nagedacht over je verdediging.
Het mooie aan dit op het oog wat statische gevechtssysteem is dat de gamemakers ook opwindende actie hebben toegevoegd, die je op het puntje van je gamersstoel houdt. Slaat de vijand toe, dan kun je de aanval blokken door op exact het juiste moment op de schouderknop van je controller te drukken. Lukt dat, dan volgt een vernietigende tegenstoot, die je weer een stap verder brengt.
De combinatie van ontdekking en avontuur, actie én strategisch schaakspel is uniek en verslavend. Het spelsysteem lijkt bij aanvang misschien wat overweldigend en ingewikkeld, maar gaandeweg begrijp je wat je moet doen, word je steeds beter en worden de gevechten bevredigender. De genadeklappen in prachtig gefilmde slow motion geven je een stoot dopamine, en stomen je klaar voor het volgende gevecht.
En intussen krijg je een diepgravend verhaal mee over rouw, berusting, afscheid en levenskracht, en druk je personages als de kleine Maelle of de mystieke strijder Lune steeds dichter aan je hart. Ook het literaire plot maakt Clair Obscur tot een onvergetelijke ervaring.
Clair Obscur: Expedition 33
Actie
★★★★★
Studio Sandfall Interactive, uitgever Kepler. Te spelen op PS5, PC en Xbox. Prijs: 50 euro.
Clair Obscur: Expedition 33 is gemaakt door een kleine Franse studio, en ontwerpers die werkten voor een grote gameontwikkelaar maar teleurgesteld raakten in het fantasieloze werk dat ze daar moesten verrichten. Hoe hoogwaardig artistiek hun spel is, blijkt ook uit de klassieke soundtrack van de Franse Lorien Testard. En het verhaal achter deze muziek is ook bijzonder.
De gamemakers ontdekten het werk van de jonge musicus – en gameliefhebber – Testard op Soundcloud, waar de componist wat probeersels had gedeeld. Op verzoek van de gamemakers componeerde hij liederen voor de klassieke zangeres Alice Duport-Percier, bij strijkers, harpen en piano.
De muziek gaat nu de wereld over: van het spel zijn meer dan drie miljoen exemplaren verkocht, en de op album uitgegeven soundtrack is momenteel de bestverkopende klassieke plaat op bijvoorbeeld de hitlijst van het Amerikaanse Billboard.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant