De lezersreacties, over de defensiebegroting, ongemak bij een betoging, babbeltrucs, geleuter in de krant, pianist Nikola Meeuwsen, hazelnoten, reanimeren op klassieke muziek en emoties bij politici.
De wereld staat bol van: oorlog, honger, vernietiging, vervuiling, afgunst, winnen en verliezen. Europa spant de spierballen, haalt diep adem en Ai kan wellicht helpen.
In Nederland faalt een politicus die het echt dacht te redden maar met waanzin het verloor. In Gelderland lopen wolven en schapen. Vrede zal het niet worden!
In mijn woonplaats Voorthuizen is een tuin met een bramenstruik waar liefde wordt gevonden en de vrucht op weg is naar rijp worden.
In jouw huis hangt een spiegel. Kijk naar jezelf en bedenk: ‘ik maak van iets kleins iets groots!’
Wat zou het mooi zijn wanneer we het vinden in kleine dingen om het grote te bereiken.
Gert Stoffelsen, Voorthuizen
Terwijl de Europese Unie miljarden euro’s investeert in hightech defensie- materiaal, heeft Oekraïne een derde van de Russische bommenwerpers met drones en houten huisjes vernietigd. Dat is wat je noemt een dodelijk effectieve operatie met nauwelijks kosten.
Wellicht moeten wij ook ons creatief denkvermogen gaan gebruiken en bijvoorbeeld auto’s bij Nedcar in Born produceren met een drone onder het schuifdak? Dan kan een deel van de defensiebegroting gebruikt worden voor andere doelen zoals onderwijs, zorg, klimaat, et cetera.
Erik Hoffmann, Utrecht
Zondag was ik op de Dam in Amsterdam waar een protestmars voor Gaza gehouden zou worden. Ik was te vroeg en stond er alleen met een protestbord. De dag daarvoor stond ik er ook alleen. Een politieagent kwam op mij aflopen en zei dat ik daar nogal vaak stond (ik stond er pas 2 dagen!) met steeds weer andere teksten.
Hij wilde mijn naam weten en mijn identiteitsbewijs zien. Toen ik dat weigerde, nam hij plotseling een foto. Zo kom ik in een databestand terecht en ben bang dat ik middels gezichtsherkenning wellicht word gekoppeld aan andere activiteiten. Erg verontrustend.
Flip Buter, Amsterdam
Wat een slecht advies tijdens de seniorencursus over babbeltrucs om ook overdag de deur niet open te doen. ‘Want mensen deugen soms niet, al ogen ze nog zo keurig’. Leer mensen gewoon om de deur weer netjes te sluiten bij vage praatjes of agenten met vreemde verhalen.
Op deze manier vergroot je angst, argwaan en eenzaamheid bij bejaarden. Mijn man doet vrijwilligerswerk in de buurt en staat soms voor de gesloten deur van een hulpvrager die wel thuis is.
Marieke Doomen, Oosterbeek
Waarom staat de krant steeds meer vol met geleuter, zoals drie pagina’s over het woord ‘meid’ en een hele pagina over hoe je jouw kantoordag slim moet indelen?
En waarom als er echt nieuws is, bijvoorbeeld een compleet Zwitsers bergdorp dat van de kaart is geveegd, wordt dat afgedaan met een kleine foto met bijschrift?
Bart van Hoek, Den Haag
Paulien Cornelisse baalt ervan dat ze het Koningin Elisabethconcours voor piano heeft gemist, en pas achteraf hoorde van de prestaties van de eerste Nederlandse prijswinnaar Nikola Meeuwsen. Zou het misschien liggen aan het feit dat de krant slechts eenmaal over de wedstrijd schreef voordat Nikola hem won?
Vergelijk dit met de aandacht voor het Songfestival. Ik neem aan dat Paulien wel meegeleefd heeft met Claude, die was onmogelijk te missen. Toch zou ik willen beweren dat de culturele betekenis van de Elisabethwedstrijd tenminste gelijk is aan die van het Songfestival.
Overigens wordt tegenwoordig alleen nog de laatste finale-avond van de wedstrijd live op de Belgische televisie uitgezonden. In Nederland is zelfs één hele avond klassieke muziek op televisie ondenkbaar.
Henk de Regt, Nijmegen
Na het lezen van het artikel over de Turkse hazelnoot denk ik toch dat er ook nog een positieve kant zit aan de klimaatverandering. Er wordt minder Nutella gegeten en dat scheelt toch weer bijna twee suikerklontjes per boterham.
Micha Hoogewoud, Hoofddorp
Briefschrijfster Marie-Louise Beerling vraagt welk klassiek muziekstuk het juiste ritme geeft voor borstcompressies bij een reanimatie. Dan heb ik er wel een: de aloude Radetzkymars van Johann Straus Senior. Enige nadeel is eventueel grensoverschrijdend gedrag, ‘Tietekont-tietekont tietekontkontkont....’ Maar ja, zo lang je daarmee een leven mee kunt redden.
Ed van Riel, Vlissingen
Sinds woensdag 28 mei loop ik maar te denken en te piekeren over de ‘Brief van de Dag’ van Ameling Algra uit Den Haag, waarin wordt gepleit voor méér emotie van de ministers. Ik ben het daar hartstochtelijk mee eens.
Ik moest onder andere denken aan Jan Pronk, minister in het kabinet-Den Uyl in 1973. Hij was 33 jaar. Bij terugkomst van één van zijn reizen naar Afrika, waar toen (en nog) hevige en bloedige onlusten met moord en doodslag plaats vonden, kwam hij niet uit zijn woorden van emotie toen hij probeerde de journalistiek te woord te staan. De dagen erna werd er door het behoudende rechtse deel in Nederland met zekere smaad gesproken over zijn emotionele gedrag, want ja je emotionele kant laten zien is een teken van zwakte, heet het. Het is op mijn netvlies blijven staan.
Onlangs was er een vergadering van de VN waarin gesproken werd over de verregaande en meedogenloze oorlog in Gaza en waar één van de sprekers ook zijn emotie niet de baas werd en met de vuist op tafel slaande z`n excuus maakte aan de voorzitter voor zijn emotionele gedrag. Want, zo probeerde de Palestijnse ambassadeur bij de VN, Riyad Mansour, met verstikte stem nog te zeggen: ‘Ik heb ook kinderen en kleinkinderen’.
Briefschrijver Ameling Algra zou de ministers willen aanraden ‘hun emoties niet al te zeer weg te drukken en zich af te vragen of dit baantje nu echt is waar ze gelukkig van worden’. Nee, ik denk dat ze daar niet echt gelukkig van worden, maar van de van elke emotie vervreemde politici word ik in elk geval zeker niet gelukkig.
Carel Akemann, De Knipe
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant