is columnist voor de Volkskrant.
Vorige week sprak ik iemand met wie ik had samengewerkt in mijn zeer korte tijd als glossyredacteur. We werkten bij het blad Elle. Ik had daar al tijden willen werken, net zoals ik als tiener op zoek naar werk lange tijd probeerde om een voet tussen de draaideur te krijgen bij de Bijenkorf.
De wereld van glossy’s vond ik, net als de Bijenkorf, aantrekkelijk en glamoureus, en dat is natuurlijk ook de bedoeling, maar in werkelijkheid zat je als redacteur gewoon op een kantoor waarvan de ramen niet open konden, een hele maand, dus veel te lang, te werken aan de paar letters tekst die er in een modemaandblad zijn toegestaan.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dit is een lange inleiding om te vertellen dat ik nog steeds een zwak voor en interesse in de wereld van glossy’s heb. Vanwege dit zwak staat al jaren de autobiografie Grace in mijn boekenkast, van de Britse Grace Coddington, die jarenlang, net onder Anna Wintour, de Amerikaanse Vogue bestierde. Grace is een vrouw die een zeer hoog voorhoofd en droog rood haar tot iets stijlvols weet te maken.
Ik scheurde na het uitkomen in 2012 door deze autobio heen, omdat hij lekkere, bitchy details over Vogue bevatte, bijvoorbeeld hoe Anna Wintour altijd een glazige blik krijgt als je iets zegt wat haar niet bevalt, waardoor ze later kan doen alsof ze het nooit heeft gehoord.
Los van de roddelige inhoud is het ook in zijn vorm een heel fijn boek, want Coddington vertelt het alsof ze het allemaal live in een cassetterecorder zit te tetteren, ze kent weinig schaamte en ze heeft de tekeningetjes in het boek zelf gemaakt, bijvoorbeeld van haar eerste naaktshoot (ze was ooit zelf model).
Er zitten ook prachtige foto’s bij van allerlei shoots die ze zelf heeft geënsceneerd als moderedacteur. De modellen zijn van top tot teen grijs geschminkt, of er zit een duif op hun kin terwijl ze spelen dat ze achterover vallen. Heel erg niet saai, grappig en kunstzinnig, en dat er nog dure kleren op die foto’s te zien zijn, dat boeit niet eens meer.
Waar ik een groot voorstander van ben, zijn boeken waarbij onder elke hoofdstuktitel staat: ‘Waarin…’, waarbij vervolgens even wordt opgesomd wat er dat hoofdstuk gaat gebeuren. Het hoofdstuk ‘Liz’, bijvoorbeeld, over modejournalist Liz Tilberis, wordt gevolgd door: ‘Waarin beste vriendinnen rivalen worden, het leven harde klappen uitdeelt, vriendschap alles overwint en Prinses Diana in het Met danst.’ Zo’n hoofdstuk wil je toch meteen lezen? Ik in ieder geval wel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns