is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Ze zeggen ongeveer hetzelfde, de grote Luis Enrique en de nog vrij kleine Anthony Correia. Om met die laatste trainer te beginnen, die zei donderdag, na de 2-2 tegen Willem II in de eerste finalewedstrijd van de play-offs, toen het ging om de nieuwe grootheid van het kleine Telstar: ‘Wij mogen een partijtje voetballen, als beroep.’
Het maakt dan niet zoveel uit waar je speelt of tegen wie. Doe je best en probeer te genieten, meer is het niet. Luis Enrique, die met Paris Saint-Germain de Champions League won, zegt in een interview dat er niets speciaals is aan voetballers.
Ga dat vooral niet geloven als prof, dat je speciaal bent. Bijzonder zijn mensen die levens redden, of die hun leven wijden aan anderen. Wees dankbaar dat je op grond van aangeboren talent bakken met geld verdient. Als je tafeltennisser was geweest met hetzelfde talent, had niemand je misschien herkend. Dan had je gewoon de bus moeten nemen.
Over de auteur
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Luis Enrique maakte van PSG een team dat groter is dan welk individu ook. Kylian Mbappé vertrok naar Real Madrid, werd topschutter van Spanje, maar won niets met Real. Anderzijds is het onzinnig om te stellen dat PSG nu zonder sterren voetbalt. Op de lijst met salarissen staat de selectie nog steeds aan de top. Het zijn alleen jongere, nieuwe sterren en Luis Enrique laat ze nog geloven dat ze niet speciaal zijn.
Overdreven romantische gedachten bij deze Europese kampioen zijn onnodig. PSG is nog steeds van de staat Qatar, dat de club in 2011 kocht om reclame te maken voor het toen net verworven WK en het rijke, niet zo roomse leven in de golfstaten. Oliegeld zette het voetbal totaal op zijn kop en in zekere zin is de missie geslaagd. Manchester City (van de Emiraten) en PSG, voorheen weinig bijzondere clubs, hebben inmiddels allebei de Champions League gewonnen, in 2023 en 2025.
Het oliegeld heeft een verstikkende greep op het internationale voetbal, ook op Fifa-baas Infantino, de slippendrager van de sjeiks. Idiote salarissen zijn gestegen tot idioot in het kwadraat. Alleen: van die overdaad zag je zaterdag niets, en dat was het mooie van de avond.
Jongens voetbalden als jongens, met passie en durf. Ze bleven doelpunten maken, ook toen ze allang zeker wisten dat ze gingen winnen. Ze straalden uit dat ze het geluk hebben te zijn geboren met talent voor voetbal. Anders hadden ze misschien zitten blokken voor hun examens, of lopen rellen op de Champs-Élysées.
Van Luis Enrique is trouwens oneindig veel meer te leren, bijvoorbeeld hoe hij omgaat met de dood van zijn dochter. Xana liep tien jaar geleden met een vlag over het veld, nadat haar vader met Barcelona de Champions League had gewonnen. Pa droeg zaterdag na afloop een T-shirt van de stichting die aandacht vraagt voor kanker bij kinderen; Xana is in 2019 overleden.
Enrique zei dat zijn dochter altijd in zijn gedachten is, of PSG nu wint of verliest. Hij koestert de herinneringen. Zo droeg hij zijn moeder op om foto’s van haar kleindochter, foto’s die ze vanwege haar verdriet had opgeruimd, weer op de kast te zetten. Juist om de herinnering levend te houden.
Met zulke trainers komt het wel goed met het voetbal.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns