Op een warme zaterdag in München verdwaalde Internazionale hopeloos in het door Paris Saint-Germain ontworpen labyrint van technisch vermogen. Eindelijk won PSG de Champions League, na de ondubbelzinnige 5-0 zege.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De finale van de Champions League was de wedstrijd van de rasvoetballers. Van hakjes, steekballetjes en geweldige techniek. Techniek van de straat, meegenomen naar de grote stadions van de wereld, in dit geval de Allianz Arena in München, waar tranen stroomden na de 5-0. Van superieure winnaars en desolate verliezers.
Het was de finale van dribbelaars, snelheid, van kleine mannetjes op het middenveld die geweldig zijn met de voeten en in het regisseren, die bijna sneller denken dan de bal kan gaan. Het was de avond vooral van Desiré Nonka-Maho Doué, met zijn twee doelpunten in de finale en een assist. Een jongen van 19, geboren in Angers, met wortels in Ivoorkust. Een jaar geleden door PSG gekocht van Rennes voor een slordige 50 miljoen, want zijn talent was herkend en erkend.
Zaterdag fladderde en flitste hij. Zoals hij de bal beroert, is bijna letterlijk een liefdesverklaring aan het spel. Zo licht als hij dribbelt en drijft, zo ontspannen als hij trucs uithaalt, zo vol zelfvertrouwen, alsof die bal geen enkel beletsel voor hem heeft, alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld is wat hij doet.
Hij, en al die anderen, speelden Inter totaal overhoop. Totaal. Het was de vermorzeling van de Italianen. De frisheid, de fitheid, de techniek en de speelsheid, de ontspanning in het spel en de zelden aflatende pressie, het was allemaal veel te veel voor Internazionale. Het elftal, met de in tegenstelling tot de halve finales tegen Barcelona onopvallende Denzel Dumfries, verloor de finale, net als twee jaar geleden. Destijds van Manchester City.
En PSG dan? Eindelijk de beker, na de overname door de club door de staat Qatar in 2011, met Nasser Al-Khelaifi. Al die nationale successen moesten eens leiden tot de verovering van de belangrijkste Europese trofee, na 1993 (Olympique Marseille) pas voor de tweede keer gewonnen door een Franse club, al is PSG dan vooral club van Qatar, met standplaats Parijs.
Maar het was geen avond voor cynisme, daarvoor was het spel te mooi, te fris, te fruitig, ook dankzij de architect, Luis Enrique, 55 jaar. De Spanjaard won de Champions League tien jaar geleden met Barcelona, en vierde de zege destijds op het veld met zijn dochtertje Xana. Ze overleed vier jaar later door ziekte. Enrique toonde zich een voorbeeld van strijdlust en het dragen van leed, door te vertellen over al die prachtige momenten die hij en zijn echtgenote hadden beleefd met Xana, die ze hadden bewaard op film en foto’s.
Hij ging weer aan het werk en bouwde een geweldige ploeg, nadat al die sterren die PSG aan de Franse top brachten waren verdwenen, van Zlatan, Messi en Neymar tot Suarez en Mbappé. Fenomenaal was vooral de 1-0, een doelpunt van een ongekende puurheid, waarin alle technische vermogen was samengebald. Het begon met een dribbel van Kvicha Kvaratskheliya, die de alarmfase inluidde in de defensie van Inter. Via middenvelder Fabián Ruiz ging de bal naar Vitinha, even buiten het strafschopgebied, op de linkerflank.
Steeds voller en mooier was deze aanval, als een symfonie die aanzwelde tot een donderende apotheose. Vitinha sneed met zijn pass op Desiré Doué de hele defensie aan flarden, waarna het was aan Doué, als eerste violist, als de nieuwste ontdekking in het Europese topvoetbal.
Doué nam de bal aan met links en draaide meteen open, zoals dat heet. Zo lichtjes, zo subtiel als die aanname was. Ja, misschien had hij zelf kunnen schieten, maar hij zag de ander in betere positie staan en speelde dus naar Achraf Hakimi, de rechtsback die altijd mee ten aanval trekt, die zich vaak naar de binnenkant spoedt om als halve spelmaker op te treden. Hakami schoof de bal simpel in.
Die 1-0 was ook een gevolg van de pressie van PSG, waaruit Inter vrijwel nooit kon ontsnappen. De 2-0 was een totaal ander type doelpunt, om de veelzijdigheid van de Franse ploeg te benadrukken. Verdediger Willian Pacho hield de bal bij de achterlijn kunstig binnen, waarna een snelle aanval ontstond, met de uiteindelijke pass van Ousmane Dembélé op Doué, die geluk had dat zijn schot via de voet van de ongelukkige verdediger Federico Dimarco in het doel verdween.
Eigenlijk had Inter tot de rust vrijwel niets in te brengen en na rust was de situatie weinig anders, hoewel Inter wel enigszins aandrong. Maar de veel betere kansen waren voor PSG en Doué scoorde na ruim een uur opnieuw, na een hakje van Dembélé, een pass van Vitinha en de afronding van Doué. Het ging maar door, met doelpunten van Kvaratskheliya en invaller Senny Mayulu, ook 19 jaar. Een verschil met vijf doelpunten in een Europese finale, het was nog nooit gebeurd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant