Zijn erelijst was zeker niet de langste, maar als aanvaller pur sang stal de Belg Ludo Dierckxsens (60) de harten van de wielerfans. Donderdag overleed de man van het volk, plotseling, tijdens een liefdadigheidskoers.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft met name over sport en media.
‘Ludo, Ludo, Ludo’, klonk het in de jaren rond de eeuwwisseling uit duizenden kelen als hij weer eens het peloton zijn hielen had laten zien. Ludo Dierckxsens trok ten aanval waar het kon, en ook waar hij dat misschien beter niet had kunnen doen. Het maakte hem, ook door de op zijn gezicht gebeitelde lach, tot misschien wel de meest geliefde Belgische renner van zijn tijd.
Doseren zat simpelweg niet in zijn aard. Dierckxsens verkeerde in topvorm tijdens de Ronde van Vlaanderen in 2001, toen zich een kopgroep van acht renners ontspon. Lampre-Daikin had met Dierckxsens en de Brit Max Sciandri als enige ploeg twee man aan het front, maar toch greep de Italiaanse formatie ruim naast de zege.
Dat Dierckxsens veel te lang aan kop met zijn krachten had gesmeten, had niet in zijn voordeel gewerkt. Maar een verliezer voelde hij zich allerminst. ‘Ge kunt niet beseffen hoe blij al dat enthousiasme een mens maakt. Ik moest die mensen onderweg het beste van mezelf geven’, zei hij aan de finish tegen wielercommentator Michel Wuyts.
Een bestaan als wielerprof was een bonus voor hem geweest. De hardrijder gold in zijn jongere jaren als een groot talent, maar werd verliefd en ging als pistoolschilder voor DAF werken. Toen het minder ging met de truckfabrikant, haalde zijn toenmalige schoonmoeder hem over het toch nog eens op de fiets te proberen. Voor de zekerheid nam hij drie jaar onbetaald verlof, zodat hij altijd nog terug kon naar de fabrieken van DAF.
De bescheiden Willy Naessens-ploeg durfde het wel aan met Dierckxsens, die toen al 29 was. Maar pas nadat hij een lange reeks Vlaamse eendagskoersen had gewonnen, meldde in 1998 het grote Lotto zich. ‘De ploegleiders waren terugtrekkend’, zei hij daar later over. ‘Wat wil je ook? Welke jongen van bijna 30 heeft nog een toekomst? Maar ze kenden mijn achtergrond niet.’
Met zijn eeuwige strijdlust en vermogen om te blijven geven, maakte Dierckxsens furore. Het volk kon zich vanwege zijn levensverhaal eenvoudig vereenzelvigen met de renner die zich altijd dankbaar voor zijn profbestaan toonde. ‘Hij was altijd goedgezind en supercontent dat hij mocht koersen. Iedereen vond hem een toffe gast, ook zijn concurrenten’, zei oud-renner Peter Van Petegem deze week tegen Het Laatste Nieuws.
Nadat hij zich in de Ronde van Spanje in 1998 voorin had laten gelden, wijdde zelfs The New York Times een groot artikel aan de levensloop van de markante renner. ‘Ludo Dierckxsens is hard op weg om wereldberoemd te worden’, schreef de Volkskrant tijdens de Tour de France van 1999. Hij won er de etappe naar Saint-Étienne, nadat hij eerder dat jaar na een lange solo Belgisch kampioen was geworden.
Na zijn ritzege in de Tour biechtte hij spontaan tegenover een Belgische dopingcontroleur op dat hij een paar maanden eerder een spuit met cortison bij zichzelf had gezet, zogezegd om een knieprobleem te behandelen. Zulke injecties waren (ook om de prestaties te bevorderen) populair in het peloton. Dierckxsens had negatief getest, maar doordat hij zijn mond voorbijpraatte kwam hij in de problemen.
Zijn ploeg Lampre-Daikin, die onder vuur lag vanwege dopingverhalen, stuurde hem meteen naar huis. Een verzorger van de Italianen had kort daarvoor in de Ronde van Zwitserland een zak met medisch afval weggegooid. Er bleken gebruikte injectienaalden en restanten van verboden middelen tussen te zitten. Dat was achteraf niet verbazingwekkend, in een tijd waarin doping voor veel renners en ploegen gemeengoed was.
De zes maanden schorsing vielen Dierckxsens zwaar, en niet alleen financieel. Door de steun van de wielerfans bleef hij op de been, zo keek hij later op die tijd terug. Als vanouds weerklonk langs de kant het ‘Ludo, Ludo, Ludo’ nog jarenlang voor de hardrijder bij wie het noodlot donderdag toesloeg in het Oost-Vlaamse Dendermonde.
Tijdens de eerste etappe van de 1.000 kilometer voor Kom Op Tegen Kanker viel de wegkapitein van zijn fiets. Reanimatie mocht niet meer baten.
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant