Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Joost de Vries verzette zich altijd tegen het wantrouwen dat je in veel Latijns-Amerikaanse landen aantreft. Maar toch kruipt de angst ook bij hem onder de huid.
is correspondent Latijns-Amerika van de Volkskrant. Hij woont in Mexico-Stad.
De Calzada de Tlalpan behoort samen met de ringweg van Mexico-Stad tot de drukste verkeersaders van de Mexicaanse hoofdstad. ‘Tlalpan’ loopt van noord naar zuid dwars door de miljoenenstad, met in het midden de metro en aan weerszijden vijf rijbanen, vrijwel op ieder moment van de dag vol met auto’s.
Een voorloper van dit betonnen monster functioneerde in pre-Spaanse tijden als brug tussen de eilandstad Tenochtitlan en de zuidelijke kust van het Texcocomeer waarop de Azteken hun hoofdstad bouwden.
Een paar jaar geleden sprak ik met mijn geliefde af bij een metrohalte aan de Calzada de Tlalpan. Ik kwam met de metro uit het centrum en zij haalde me op om samen verder naar het zuiden te gaan. ‘Wacht maar binnen op me’, appte ze. Ik kon op die plek beter niet op straat rondhangen, waarschuwde ze.
De drukke tunnels van de metrostations van Mexico-Stad zijn ook geen fijne plekken. Ik ging toch naar buiten en wachtte op een hoek naast een taco-stalletje en het voorbijrazende verkeer.
Ook een beetje uit protest: ik heb me altijd verzet tegen het diepgewortelde wantrouwen dat ik in veel Latijns-Amerikaanse landen aantref. Ik kom vrijwel uitsluitend hartelijke, behulpzame mensen tegen die me tegelijkertijd waarschuwen voor hun onbetrouwbare landgenoten.
Maar na vijf jaar in Mexico begint mijn verzet barstjes te vertonen.
Een week geleden, op dinsdagochtend, wachtte Ximena Guzmán op een vergelijkbare straathoek van Tlalpan op haar collega José ‘Pepe’ Muñoz. Zij werkte als persoonlijk assistent voor burgemeester Clara Brugada, hij was een van de voornaamste adviseurs van de burgemeester. Twee mensen van begin veertig en vijftig met een lange loopbaan in de gemeentepolitiek, door collega’s geroemd om hun intelligentie en bevlogenheid.
Met de knipperlichten aan wachtte Guzmán in haar auto op Muñoz, die met de metro kwam. Het was 7 uur ’s ochtends. De collega’s spraken vaker hier af om het laatste deel naar kantoor samen te reizen. Rond Guzmáns auto drentelde een man met een motorhelm op, kennelijk ook aan het wachten op iets of iemand.
Toen haar collega arriveerde, liep de man met de helm naar de auto en schoot Guzmán meermaals door de vooruit en doodde vervolgens ook Muñoz, die net wilde instappen.
De schutter vluchtte een zijstraat in, stapte op een motor, werd opgepikt door handlangers in een auto, wisselde meermaals van voertuig en verdween.
Het heeft er alle schijn van dat Guzmán en Muñoz niet zijn vermoord vanwege hun specifieke functies, ze waren voor zover bekend niet direct betrokken bij het veiligheidsbeleid van de stad, maar vanwege hun nabijheid tot de burgemeester. Brugada is een prominent lid van de regerende Morena-partij, een van de belangrijkste mensen binnen de regering na president Claudia Sheinbaum.
Een boodschap dus: wij kunnen overal toeslaan en niemand is veilig. De afzender, in algemene termen, is de georganiseerde drugscriminaliteit waartegen president Sheinbaum sinds haar aantreden in oktober de strijd heeft opgevoerd. Met camerabeelden kon de politie een stukje van de vluchtroute reconstrueren. Verder ontbreekt tot nu toe ieder spoor van de daders, laat staan een aanwijzing die leidt naar de specifieke opdrachtgevers.
Langzaamaan begint het ook op mij te drukken, die continue aanwezigheid van de dood. Ik schreef er al zo vaak over sinds ik begin 2020 naar Mexico verhuisde.
De willekeur waarmee zonen en dochters in clandestiene graven verdwijnen en politici en journalisten worden vermoord. De roep om justicia. De belofte dat deze misdaad dit keer niet ongestraft zal blijven, waarna dat toch gebeurt.
Nu is-ie daar dan toch, ongemerkt kroop hij onder mijn huid: de angst voor de ander.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant