Het ging al een tijdje veel te veel over Israël, de voorjaarsnota en stikstof, en dus stapte Geert Wilders maandagavond een podium op. Hij begon daar, loeiend als de stier van Kreta, weer eens tekeer te gaan over dat hij zestigduizend Syriërs ‘vrijwillig of onvrijwillig’ het land ging uitzetten, dat het leger de grenzen moest bewaken en dat hij ‘allerlei internationale verdragen die dat in de weg staan’ per direct zou opzeggen.
Omdat het allemaal onuitvoerbare plannen betrof, probeerde ik zijn woorden gelijk weer te vergeten en dat is aardig gelukt. Ik weet alleen nog dat hij woest was en furieus en dat het allemaal een schande was.
Terwijl hij op dat snoevende toontje van hem, waar na twintig jaar overigens behoorlijk de sleet op zit, nog wat verder pruttelde over asielzoekerscentra, zag je bovendien hoe ook de eerste journalisten in de zaal verveeld hun telefoon pakten om aan hun partners te vragen of ze straks nog iets van de supermarkt moesten meenemen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Dit is niet vrijblijvend’, probeerde Wilders het tij nog te keren, en: ‘wacht maar af’, maar de aandacht in de zaal was definitief verslapt. Voordat de journalisten terug naar huis fietsten, vroegen ze – adel verplicht – nog even aan de coalitiepartners wat zij eigenlijk van de tirade vonden, maar de meesten hadden niet eens gekeken. Joh, zeiden ze, ons Geertje moet soms gewoon wat stoom afblazen, alsof zijn mond het blaasgat van een walvis is, waar om de zoveel tijd nu eenmaal een pufje lucht uit moet ontsnappen, anders sterft het dier.
Vanaf een afstandje had het bijna iets aandoenlijks, ware het niet dat het allemaal zo verschrikkelijk treurig is. De meest ervaren politicus van Nederland, iemand die in heel Den Haag wordt geroemd vanwege zijn kunde en strategisch inzicht en daardoor al viermaal door de parlementaire pers werd gekozen tot politicus van het jaar, besluit te midden van een wooncrisis, een stikstofcrisis, een crisis in de gezondheidszorg, een klimaat-, een migratie- én een internationale veiligheidscrisis dat het tijd wordt eindelijk verantwoordelijkheid te nemen. Deze stuurman heeft lang genoeg aan wal gestaan, vertelt hij zijn kiezers. Ditmaal is het echt tijd om Nederland te veranderen.
Nederland gelooft hem, stemt dus massaal op hem, waarna Geert Wilders hard begint te lachen en zijn volledige Kamerfractie vult met 36 vriendjes die allemaal 141 duizend euro per jaar verdienen en in ruil daarvoor niet eens de moeite nemen bij Kamerdebatten aanwezig te zijn, laat staan dat ze wetsvoorstellen of amendementen indienen.
Vervolgens stelt hij zich tijdens de formatie zo onmogelijk op dat Nederland 223 dagen lang tot stilstand komt om tot slot zo’n ongekend incapabele ministersploeg samen te stellen dat ze in de elf maanden daaropvolgend slechts één concrete verandering weten door te voeren in dit door crises gesloopte land, namelijk dat we weer 130 kilometer per uur mogen rijden op de snelweg tussen Lelystad-Noord en de Ketelbrug.
Eigenlijk moet iedereen die na de verkiezingen beweerde dat de grootste partij van Nederland extreemrechts is zijn excuses aanbieden, want inmiddels kunnen we formeel concluderen dat een regering met de PVV erin enkel averechts opereert.
Ondertussen kan Geert Wilders loeien en briesen wat hij wil, maar feit blijft dat het enige kabinet dat hij gedurende zijn lange Haagse carrière heeft vormgeven na zijn bommetje van maandag de geschiedenis zal ingaan als de politieke variant van opborrelend maagzuur: vervelend, kortstondig en verder totaal nutteloos.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant