is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De bondscoach van het Nederlands elftal houdt zijn prachtige glimlach keurig onder de pet. In het genre blijheid, gevangen door camera’s na een geweldige redding van zijn zoon, is deze glimlach ongeëvenaard. Een soort Mona Lisa van de glimlach in de sport.
De glimlach verschijnt traag op zijn gezicht en blijft even lekker spelen rond de mondhoeken. Ronald Koeman is een bijna vaste bezoeker van Telstar, een clubje uit de IJmond. Niet om het geweldige voetbal, maar om zijn zoon te aanschouwen. Die zoon is Ronald Koeman junior, hoewel de toevoeging ‘junior’ onnodig is. Niemand denkt dat pa in het doel staat.
Nee, pa draagt een pet, strak op het hoofd gezet, om enigszins anoniem door het leven te gaan. Dat is onmogelijk, zelfs als hij het hagelwitte pak van de clubmascotte zou aantrekken, het tenue van de Witte Leeuw, zou hij herkenbaar zijn door zijn robuuste postuur en tred. De pet is meer een symbolische vraag om rust. Hij is hier niet als bondscoach, hij is hier als trotse vader.
In de slotfase van het duel met Den Bosch, in de play-offs voor een plek in de eredivisie, verrichtte de doelman van Telstar op zijn 30ste verjaardag een paar acrobatische reddingen en zie, daar was de glimlach.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ronald Koeman, die de geweldige traptechniek erfde van zijn vader, was jarenlang doelman van TOP Oss, waar hij zelfs op de bank belandde. Waar ging het naartoe met zijn loopbaan?
Soms was het best lastig voor hem, want zijn vader was in die tijd trainer van Barcelona; als zijn broer Tim lekker in de Spaanse zon genoot van de stad en al zijn geneugten, had Ronald verplichtingen met TOP Oss. Maar hij zette door, hij werkte nog harder, hij geraakte fitter en werd beter; hij verdiende een contract bij Telstar en leerde omgaan met domme grapjes over zijn keepen. Net als zijn vader oogt hij gezet, en dan is het voor supporters eenvoudig om flauw te doen.
Maar nu zit de vader, Ronald Koeman senior, trots te zijn op zijn zoon, Ronald Koeman. Nou ja, trots was hij altijd al, maar nu toch een tikkeltje extra. De doelman noemt zichzelf een laatbloeier. Twintig keer de nul gehouden dit seizoen, bij Telstar nota bene, dan kun je wel aardig keepen. Met zijn pa maakt hij zelfs grapjes over Oranje.
Mooi is dat sowieso, de trots van de vader, of van de moeder, op de sportende zoon of dochter. Jens Mathijsen, zoon van oud-verdediger Joris, scoorde zaterdag voor Willem II tegen Dordrecht. Sem, de zoon van Maurice Steijn, scoorde het hele seizoen door voor FC Twente.
Jill Roord, een van de beste aanvallers van Nederland bij de vrouwen, keert verrassend terug van omzwervingen bij buitenlandse topclubs, omdat ze het geluk en het plezier in het spel was kwijtgeraakt. Bij FC Twente is het mooi meegenomen dat haar vader René technisch manager is. Die zal blij en trots zijn dat hij weer in haar nabijheid mag verkeren als ze voetbalt.
In alle rust trekt de glimlach over het gezicht van Koeman. Zichtbaar genot, half verstopt onder een pet.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns