Na twee weken aan voorbereidingen meldden de IndyCar-coureurs zich zondag om 18.00 uur op de startgrid voor het hoogtepunt van het seizoen: de 109e editie van de Indianapolis 500. Vorige week veroverde rookie Robert Shwartzman verrassend pole-position namens Prema, met tweevoudig winnaar Takuma Sato en Pato O'Ward naast hem op de eerste startrij. Rinus VeeKay, de enige Nederlander in het veld, kwalificeerde zich als 33e en laatste voor de race, maar mocht door straffen voor Will Power en Josef Newgarden vanaf de 31e positie aan de race beginnen. Met 200 ronden voor de boeg was er echter meer dan genoeg tijd om terrein goed te maken.
Regendruppels zorgden ervoor dat de start van de race niet zoals gepland om 18.45 uur kon plaatsvinden. Met een kleine veertig minuten vertraging begon het veld alsnog aan de formatieronden, die meteen een slachtoffer eisten: Scott McLaughlin eindigde vlak voor het zwaaien van de groene vlag in de pitmuur door bij het opwarmen van de banden te spinnen. De Penske-rijder, die als tiende had mogen starten, werd dus de eerste uitvaller. De wedstrijdleiding besloot echter om de start niet verder uit te stellen, waardoor de race rond 19.30 uur geneutraliseerd begon.
Na vier ronden achter de pace car formeerden de coureurs zich alsnog in rijen van drie voor wat in feite de start van de Indy 500 werd. Ook nu was de vreugde van korte duur: in het gedrang voor de eerste bocht was er licht contact tussen Jack Harvey en Marco Andretti, waardoor laatstgenoemde spinde en door een tik tegen de muur de tweede uitvaller werd. Onder meer VeeKay greep het moment aan om een pitstop voor brandstof te maken. Bij de herstart in de tiende ronde was er dan de eerste leiderswissel: O'Ward, die bij de eerste herstart al langs Sato ging, ging op start-finish voorbij aan Shwartzman. De polesitter zou in de daaropvolgende ronden terugvallen naar de vierde plek, terwijl Sato in de elfde ronde de leiding overnam.
Die had de Japanner nog altijd in handen toen na negentien ronden een nieuwe neutralisatie volgde, ditmaal voor regendruppels. Het gros van het veld besloot om voor het eerst naar de pits te komen, waardoor Alexander Rossi in ronde 31 het veld aanvoerde bij de herstart. De coureur van Ed Carpenter Racing verloor echter meteen zijn plek aan teamgenoot Christian Rasmussen, om die plek twee ronden later weer te heroveren. VeeKay - opgeschoven naar P6 door de pitstop over te slaan - verloor bij de herstart meteen een plaatsje aan Sato.
Vooraan wisselden Rossi en Rasmussen elkaar af, totdat ze - net als andere nog niet gestopte rijders - vanaf ronde 42 naar binnen kwamen voor een pitstop. Het bracht VeeKay even naar de derde plek, totdat de Dale Coyne Racing-coureur in ronde 49 zijn tweede pitstop maakte en meteen ook een ronde achterstand opliep. Sato was nu weer terug aan kop, nu achtervolgd door Conor Daly en David Malukas. Die situatie bleef ongewijzigd totdat de coureurs met de reguliere strategie vanaf ronde 59 naar de pits kwamen voor hun tweede ronde pitstops. Daarin behield Sato de leiding, al werd hij nu achtervolgd door Malukas en Devlin DeFrancesco. VeeKay reed op dat moment op de elfde positie, vijf plekken voor de eveneens van achteruit gekomen Newgarden op P15.
Na 73 ronden kreeg de Indy 500 in de persoon van Rossi een derde uitvaller. De Ed Carpenter Racing-coureur ging al met een probleem naar de pits, waar vervolgens een brandje uitbrak. Rossi bleef ongedeerd, maar de winnaar van 2016 was dus wel vroeg klaar. Enkele ronden later kwam ook de race van VeeKay vroegtijdig ten einde. Bij het aanremmen voor de pitstraat blokkeerde zijn linker achterwiel, waardoor hij een klap tegen de muur maakte, uitviel en de derde neutralisatie veroorzaakte. Daarop kwamen vrijwel alle coureurs naar binnen voor hun derde stop, waar polesitter Shwartzman zijn waterloo vond door enkele van zijn monteurs omver te kegelen en zijn auto te beschadigen. Sato was een andere verliezer van de ronde pitstops, want een trage bandenwissel wierp hem terug naar P15.
De herstart in ronde 92 werd vervolgens verstoord door een crash van Kyle Larson, Kyffin Simpson en Sting Ray Robb, die meteen weer een nieuwe caution opleverde. In ronde 107 zou de race dan eindelijk weer hervat worden, maar nog voor de groene vlag gezwaaid werd, spinde Rasmussen bij het uitkomen van bocht 3. Hij kon zonder schade verder, maar zorgde er wel voor dat de herstart werd uitgesteld tot ronde 110. DeFrancesco reed op dat moment aan kop met de alternatieve strategie, voor Daly, Malukas en Álex Palou. Zij schoven allemaal een plekje op toen de Rahal Letterman Lanigan-coureur in ronde 120 zijn vierde pitstop maakte.
Onder aanvoering van Helio Castroneves en Sato maakten de overige coureurs vanaf ronde 132 onder groen hun vierde en op papier voorlaatste pitstop. Toen die reeks eenmaal achter de rug was, had Ryan Hunter-Reay plots de leiding in handen. De Indy 500-winnaar van 2014, die dit jaar voor Dreyer & Reinbold Racing uitkomt, hield de koppositie ook relatief gemakkelijk. Daly moest in ronde 164 intussen toezien dat Malukas hem passeerde, waarna Palou en Santino Ferrucci dat voorbeeld een ronde later volgden. Na 166 ronden trapte de lokale held dan ook de laatste ronde pitstops af. In de pits kwam er ook een einde aan de zege-ambities van Hunter-Reay, die bij zijn stop werd getroffen door technisch malheur.
Na een late pitstop had Marcus Ericsson met nog 25 ronden voor de boeg plots de leiding in handen, voor Palou, Malukas, de weer naar voren gekomen O'Ward en Felix Rosenqvist. De Zweed, in 2022 winnaar van The Greatest Spectacle in Racing, mocht ruim tien ronden op kop rijden voordat Palou hem daar afloste met een actie bij het insturen van bocht 1. De drievoudig IndyCar-kampioen, die nog nooit een race op een oval won, probeerde vervolgens de aansluiting te houden bij achterblijvers DeFrancesco en Louis Foster om een tegenaanval plaatsen moeilijker te maken voor Ericsson.
Het bleek de juiste tactiek, want de tegenaanval kwam er niet. Na een gele vlag in de slotronde door een crash van Nolan Siegel was de zege dus voor Palou, die daarmee zijn eerste Indy 500 won en zijn vijfde zege in zes IndyCar-races in 2025 veiligstelde. Ericsson moest zich na 2023 voor de tweede keer tevreden stellen met P2, voor Malukas, O'Ward en Rosenqvist. Kyle Kirkwood eindigde als zesde, voor Ferrucci, Rasmussen, Lundgaard en Daly op de tiende positie. Verder eindigden Sato, Callum Ilott, Castroneves, DeFrancesco en Foster nog in de ronde van de leider, die weer een grote stap zette naar zijn vierde IndyCar-titel in vijf jaar.
Volgt spoedig.
Source: Motorsport