Vorig jaar wilde hij niets van een afscheid weten. Dit jaar moest Rafael Nadal er wel aan geloven. Exact twintig jaar na zijn eerste partij op het Court Philippe Chartier kreeg hij een eerbetoon om nooit te vergeten. Een reportage vanuit Parijs.
Het park is nog maar een uur open als de eerste Nadal-fans zich rond 10.30 uur verzamelen rond het court central. Rode shirtjes, Nadal-petjes en Spaanse vlaggen passeren de revue.
"Wij zijn hier alleen voor Rafa", vertelt een vrouw, die in de rij staat om een foto te maken van het 3 meter hoge Nadal-standbeeld, dat sinds 2021 op het park staat. Ze ziet eruit alsof ze naar een sterrenrestaurant gaat, maar een Spaans neksjaaltje mag niet ontbreken.
Het blijkt pas het begin van de Nadal-mania in Parijs. Vlak voordat de supporters en de pers rond 18.00 uur Court Philippe Chartier betreden, krijgen alle vijftienduizend mensen een gravelkleurig T-shirt met daarop de tekst 'Merci Rafa'. Vlak voordat Nadal zijn geliefde gravel betreedt, kleurt het centercourt roestoranje.
"Deux mille cinq, deux mille six, deux mille sept, deux mille huit,..." klinkt het voor de laatste keer in Parijs. Zijn veertien Roland Garros-titels worden nog één keer opgesomd. "Als je tegen hem speelt en zijn hele palmares hoort, heb je eigenlijk al verloren", zei Botic van de Zandschulp, die in november zijn laatste tegenstander was.
Dit keer heeft hij geen tegenstander. Alleen maar vrienden. Zodra Nadal 'zijn' centercourt oploopt klinkt er een oorverdovend geluid, dat liefst twee minuten onafgebroken aanhoudt. Nadal houdt het amper droog. Ook Carlos Alcaraz en Iga Swiatek laten van zich horen.
"Ik weet niet waar ik moet beginnen", begint Nadal zijn afscheidsspeech. "Dit is het mooiste toernooi dat er is. Ik stond hier in 2005 voor het eerst. Ik was toen pas achttien. Dit is zonder twijfel de mooiste baan ter wereld."
Het publiek is muisstil als de tennisicoon aan het woord is. Elke keer als hij een stilte laat vallen, klinkt er gejoel en weten de fans niet hoe snel ze hun handen uit hun zakken moeten halen om te applaudisseren.
De emoties komen pas echt als hij zich richt tot zijn familie. Naast moeder en vader Nadal krijgt ook 'oom Toni' een dankwoord. "Het is niet altijd gemakkelijk geweest, maar het was het zonder twijfel waard", zegt hij tegen zijn voormalige coach. "Je bent zonder twijfel de beste coach die ik ooit in mijn carrière en leven had kunnen hebben."
Vanaf dat moment vloeien de tranen rijkelijk, terwijl het mooiste moment nog moet komen. De droom van elke tennisfan komt uit als Roger Federer, Novak Djokovic en Andy Murray vanuit de catacomben de baan betreden. Iedereen droomde ervan, maar dat het echt ging gebeuren was tot dat moment onzeker.
'The Big Four' is weer voor even bij elkaar. Ze veroverden gezamenlijk liefst 69 Grand Slam-titels. Het publiek kan het amper geloven en ook Nadal weet niet wat hij moet zeggen. Hij valt ze in hun armen.
Nadal veegt zijn tranen weg en richt zich tot zijn grootste rivalen. "Dat jullie hier zijn, betekent alles voor me. Dit is zo speciaal. We hebben een geweldige rivaliteit opgebouwd, maar ik denk dat we het op een goede manier deden. We vochten voor titels, maar daarbuiten waren we vrienden. Uiteindelijk is tennis ook maar een spelletje."
Zowel Federer als Murray pinkt een traantje weg. Het publiek kan het ook niet droog houden. Djokovic toont ook emoties, maar op tranen is de Serviër niet te betrappen. Wellicht omdat hij nog de enige actieve toptennisser is van het viertal.
Op de vraag of het nog mooier kan, komt enkele minuten later het antwoord: Ja, het kan. De hele dag werd in de persruimte gespeculeerd over het eerbetoon.
Wordt er een tribune naar hem vernoemd? Krijgt hij nóg een standbeeld? Of gooien de Fransen hun chauvinisme overboord en wordt krijgt een van de stadions de naam: 'Rafa Court'?
Niets van dat is waar. Uit handen van toernooidirecteur Amélie Mauresmo krijgt hij een unieke glazen trofee met zijn veertien Parijse zeges erop gegraveerd. Maar dat is niet alles.
Zodra Gilles Moretton, de voorzitter van de Franse tennisbond, een bezem tevoorschijn tovert, gaat het publiek op hun tenen staan. Moretton veegt drie keer met zijn bezem, waarna aan de rechterkant van het net een witte tegel opduikt.
De man die Roland Garros liefst twintig jaar domineerde, wordt met een blijvende voetafdruk vereeuwigd op Court Philippe Chartier. Roland Garros en de Spanjaard zijn voor altijd met elkaar verbonden. "Ik houd normaal gesproken niet van dit soort dingen, maar dit ga ik mijn hele leven niet meer vergeten", zegt Nadal.