Deze week bespreken we verder nieuw werk van Waddenthrillerauteur Matthijs Deen en een schitterend romandebuut van Seán Hewitt. En: Is de taal van Geert Wilders kwetsend en lomp?
Zijn vrouw stierf vorig jaar juni aan een onbehandelbare, extreem agressieve vorm van kanker – na een huwelijk van bijna zestig jaar. Hij wilde er niet over schrijven, maar hij móést wel. De emotie zit nog hoog in Rouwjournaal. Uiterst omfloerst is hij alleen over zijn bedrog. ‘Was ze trots een man te hebben op wie andere vrouwen verliefd werden?’ Lees hier de recensie.
Er is weer een aflevering van Matthijs Deens veelgelezen, veelbekroonde (bijna verfilmde) nieuwe Waddenthriller over detective Liewe Cupido. Dit deel had ook ‘Het spookschip’ kunnen heten, maar dat was misschien net een tikkeltje té gothic voor Deen. Deel 4, De loods, bevestigt dat Liewe Cupido nog wel even meekan. Lees hier de recensie.
Je bent toch geen ‘nice girl’, hè? Want dan krijg je zeker niet wat je verdient, zegt adviesgoeroe Lois Frankel. In Nice Girls Don’t Get What They Deserve schrijft Frankel jonge vrouwen een persoonlijkheid voor. Alsof een persoonlijkheid een optie is. Lees hier de recensie.
Alle boekrecensies en interviews met schrijvers vindt u hier.
Net uit de kast, 16 jaar oud en hopeloos verliefd: Seán Hewitt beschrijft het schitterend in zijn romandebuut. Hemel, open u, rijk aan lyrische passages, is duidelijk het werk van een dichter. Lees hier de recensie.
Wie Geert Wilders ziet als een pestkop die de regels van parlementair fatsoen richting riool verschuift met boutades en flauwe grappen, moet Kopvoddentaal van taalkundige Robbert Wigt lezen. Daaruit stijgt een heel ander beeld op van de leider van de grootste regeringsfractie. Dat van een eloquent debater, die met een gedoseerd gebruik van retorische middelen zijn opponenten het nakijken geeft. Lees hier de recensie.
De gemeente Amsterdam werkte redelijk ruggengraatloos mee met de Duitse bezetter. Maar dat meewerken kent meer ambiguïteit dan we denken, betoogt Jeroen Kemperman in zijn nieuwe boek Een kwestie van uitvoering.
Kemperman heeft zich verdiept in de beweegredenen van (ogenschijnlijk) coöperatieve ambtenaren – die heel eerbaar konden zijn. Soms was het verschil tussen mee- en tegenwerken maar heel betrekkelijk. Lees hier de recensie.
Breken is bouwen heet de vuistdikke, uitwaaierende en gedetailleerde literatuurgeschiedenis van vijfenzeventig jaar Vijftigers, die criticus en biograaf Graa Boomsma nu heeft gepubliceerd. Boomsma wil met die titel laten zien dat op de doorbraak die de Vijftigers forceerden de toekomst van de Nederlandse poëzie tot op de dag van vandaag is gebouwd. Lees hier de recensie.
Filosoof Lieke Asma is een dwarse stem in de wetenschap. Haar boodschap: verspil minder tijd aan Stop met onnodig veel tijd verspillen met het kijken naar de psyche. Die verklaart niet al ons gedrag. Lees hier het interview.
De opmerkelijkste boeken van vorige week (18 mei):
De vorige roman van Auke Hulst stond op de shortlist van álle literaire prijzen. Nu heeft hij een nieuwe: Tandenjager. Kloek en ambitieus, slaat Auke Hulst een voor hem nieuwe weg in: 19de-eeuwse gothic.
Met een nieuw gebit bestijgt protagonist Vos de sociale ladder, een klassenmigrant à la Tom Ripley en Becky Sharp, maar brengt het hem ook verlossing? Auke Hulst vertelt het verhaal met een mix van weldoorvoeld en tandenknarsend proza. Lees hier de recensie.
Echo’s, spiegelingen, dubbelgangers, chantage, driehoeksrelaties, verraad. Pieter Waterdrinkers nieuwe roman Céline is een ambitieuze roman met alle ingrediënten van een spannende thriller – over de oorlog in Oekraïne, de reactie van het Westen daarop, de gewetenloze superrijken die er garen bij spinnen en ons collectieve historische geheugenverlies. Je ziet de verfilming al voor je.
Waterdrinker, die na de Russische inval in Oekraïne St.-Petersburg verruilde voor Frankrijk, dwingt ontzag af voor hoe dit literaire werk is opgebouwd, voor de eruditie die eruit spreekt, de (kunst)historische uitstapjes. Maar raakt Céline ook? Lees hier de recensie.
In Eigen planeet eerst – ondertitel: Waarom onze democratie geen antwoord heeft op het grootste vraagstuk van onze tijd – probeert Van Iperen een vraag te beantwoorden die haar kinderen haar steeds stelden: als die klimaatcrisis zo ernstig is, waarom doen jullie dan zo weinig?
Roxane van Iperen laat in dit sterke en urgente essay zien hoe een ‘überelite’ het systeem gijzelt. Lees hier de recensie.
Eindelijk is er een biografie van Peter Tazelaar, verzetsstrijder, Engelandvaarder, spion. En nu blijkt dat deze getormenteerde held beduidend meer was dan secondant van de Soldaat van Oranje.
Historicus Victor Laurentius (1973) heeft met Spion in smoking - Het intrigerende levensverhaal van Engelandvaarder en geheim agent Peter Tazelaar, niet alleen achterstallig onderhoud verricht, hij biedt ook inzicht in de zielenroerselen van een getormenteerde held. Tazelaar sliep met zijn gekoesterde colt .45 onder het hoofdkussen en bond zijn vrouw op het hart hem nooit wakker te maken omdat hij haar dan in een reflex zou kunnen doden. Tezelfdertijd ontfermde hij zich over zwerfhonden en bezocht hij de ouders van een verzetsman die door diens vroegere kameraden was geliquideerd nadat hij (onder dwang) met de Duitsers was gaan samenwerken. Lees hier de recensie.
Een pasgeboren kind spoelt aan bij een dorpje aan de Ierse westkust. Het hele dorp kijkt naar het kind, en naar elkaar. Behoedzaam stuurt debutant Garrett Carr de gebeurtenissen De jongen van zee.
De roman vertelt een verhaal dat nadrukkelijk is geworteld in dat van een kleine, hechte gemeenschap aan de Ierse westkust. In Killybegs, graafschap Donnegal, om precies te zijn. Het is de fascinerende relatie tussen Brendan en Declan die het verhaal voortstuwt, maar het is het portret van een veranderende gemeenschap dat uiteindelijk beklijft. Petje af voor Carr, die plot en thematiek laat opdrijven naar respectabele hoogten. Lees hier de recensie.
De vijf fraaie vertellingen in Het verhaal over Mevrouw Berg van de Noorse auteur Ingvild H. Rishøi doen je nadenken over hoe ‘echt’ je leven is, zegt dichter Sasja Janssen. Besta je wel, los van iedereen?
‘De technische verdienste van Rishøi is dat ik me via dit zorgvuldige bouwwerk van taal even werkelijker voel dan in de alledaagse werkelijkheid. Door dit boek voel ik me, vanwege het veelvuldig gebruikte kindperspectief, weer het kind dat ik ooit was. Maar ook dat ik nooit was, en universeler nog: het kind dat ik nog altijd ben’, schrijft Janssen. Lees hier de recensie.
Quizvraag: wat weet u van George Sand? Auteur, droeg mannenkleren, rookte sigaren, Chopins minnares… Zoiets? Haar werk wordt nu gedateerd genoemd, maar tijdens haar leven (1804-1876) was ze een van de beroemdste schrijvers van Frankrijk. Gustave Flaubert bewonderde haar en begon zijn brieven aan haar met ‘Chère Maître’.
Onder haar twintigduizend overgeleverde brieven is ook de onlangs vertaalde correspondentie met Pauline Viardot-Garcia (1821-1910), een internationaal gevierde operazangeres die met haar echtgenoot Louis Viardot het middelpunt van cultureel Parijs vormde. De toon is opgewekt. Met Chopin, die vaak op Sands landgoed verblijft en de groeten ontvangt of laat overbrengen, wordt liefdevol de draak gestoken: nu eens heet hij Fritz, dan weer Chipchop, Chipchip, Chopino, Chopinet of Chopinski. Gaandeweg lezen we meer over de tegenslagen in de levens van de vriendinnen. Lees hier de recensie.
Lees ook dit interview: Maarten Asscher sublimeerde zijn levenslange liefde voor Oscar Wilde in een literaire biografie van de wereldberoemde dandy. Waarom betekent de Ierse schrijver zo veel voor hem?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant