is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Een actrice vertelde me dat ze net klaar was met het draaien van een Netflixserie die is gemaakt volgens een tweeschermenprincipe. Dit hield in dat het verhaal nog steeds te volgen moest zijn wanneer je je blik op een ander scherm gericht hield, zoals dat van je telefoon. ‘Mijn personage schreeuwde daarom telkens hoe ze zich voelde’, zei ze, ‘zo bleef iedereen op de hoogte, zonder dat iemand hoefde te stoppen met scrollen.’
Soms probeer ik me voor te stellen hoe ik aan mijn in 1991 overleden grootvader uitleg wat scrollen inhoudt en vervolgens duidelijk maak dat het nu ons grootste goed is. Mijn in 1991 overleden grootvader werd bij tijd en wijle geteisterd door depressies, wat denk ik een handige kapstok had kunnen vormen voor mijn toelichting. Scrollen is namelijk wat depressieve mensen de hele tijd doen: niet kiezen, net zolang tot de keuzes zich omkeren en als demonen achter hen aangaan.
Hoe je het ook wendt of keert, scrollen is op dit moment met een saai woord onze ‘realiteit’. Naar realiteiten heb je je te schikken en daarom wilde ik deze week een stuk schrijven dat eveneens aan het tweeschermenprincipe voldoet. Het is de bedoeling dat je de rest van deze tekst kunt lezen terwijl je intussen naar schoudertassen zoekt op Vinted, perssinaasappelen koopt via de Jumbo-app of je persoonlijke WhatsApp-avatar verfijnt.
Eigenlijk vergt het alleen wat ruimdenkendheid van mijn kant. Ik moet jullie toestaan om halverwege deze regel de ogen te laten afglijden naar de reclame op de pagina hiernaast, de tafel waarop dit tijdschrift ligt en uiteindelijk het glinsterende apparaat dat er niet ver van verwijderd zal zijn. Daar zal het, zoals altijd, beginnen met een goede intentie: denkend aan 1991 vraag je je plots af wat er dat jaar nog meer gebeurde. Afhankelijk van je generatie twijfel je of dit nu het jaar was waarin Joegoslavië ophield te bestaan of het jaar waarin Miley Cyrus werd geboren. Het antwoord op beide vragen is: ‘Nee, dat gebeurde in 1992.’
Een andere mogelijkheid is dat je de term depressie voorbij zag komen en opnieuw begon te twijfelen in hoeverre dit predicaat van toepassing is op jou. Je googelt ‘depre’, waarna Google ‘depressie kenmerken’ suggereert, iets dat je doet afvragen of Google dit bij iedereen al na vijf letters voorstelt of dat ook dit een kenmerk is van depressie. Deze gedachtegang vermoeit je zodanig dat je het googelen voortijdig afbreekt en opnieuw mijn stuk erbij pakt, vergetend waar je was gebleven.
Gelukkig heb je in de tussentijd weinig gemist. Bovendien hoef je in dit geval alleen de laatste zin te lezen om op de hoogte te zijn van hoe ik me voel, namelijk uitstekend.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtijnen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns