Explainer De geluidsoverlast van Schiphol wordt berekend met een rekenmodel. Dat is zo ingewikkeld dat maar weinig mensen in Nederland het nog begrijpen. Hoe is dat model opgebouwd, en welke keuzes zijn daarin gemaakt?
De geluidsoverlast van Schiphol wordt berekend in plaats van gemeten. Het rekenmodel bepaalt ook hoeveel vluchten Schiphol mag verwerken. Er is veel kritiek op: de nauwelijks navolgbare rekenexercities waarmee politieke besluiten over Schiphol worden onderbouwd, maken een goede maatschappelijke discussie over die besluiten bijna onmogelijk.
Hier leggen we de principes van het rekenmodel uit – omwille van de begrijpelijkheid zijn verschillende stappen in de uitleg versimpeld.
De geluidsoverlast van Schiphol wordt berekend in plaats van gemeten.
Voor elk vliegtuig wordt gekeken naar de route die het vliegt…
…hoe lawaaiig het toestel is….
… en het tijdstip.
Een vlucht ’s nachts telt zwaarder dan overdag.
De vluchten van een jaar worden bij elkaar opgeteld.
Voor duizenden punten rondom Schiphol wordt zo de jaarlijkse geluidsbelasting berekend.
Dat wordt op een kaart ingetekend.
Er worden lijnen getrokken tussen punten met dezelfde waarden.
Zo krijg je geluidszones rondom Schiphol.
Daarbinnen geldt een maximaal aantal gehinderden.
De grenzen lopen ieder jaar anders.
Het rekenmodel werkt zo:
Eén vlucht ’s nachts staat in het rekenmodel gelijk aan tien vluchten overdag.
En als vliegtuigen 3 dB stiller worden, zijn volgens het rekenmodel twee keer zoveel vluchten toegestaan
Een vliegtuig dat 3 dB stiller is, klinkt voor het menselijk oor ongeveer net zo hard als een lawaaiiger toestel. Zo kan de overlast stijgen, terwijl de berekende overlast gelijk blijft.
In de wijde omgeving van Schiphol hebben omwonenden last van vliegtuigherrie. Ze slapen slecht, zijn chronisch moe en gestresst. En ze kunnen nergens hun recht halen: in de papieren werkelijkheid van de overheid tellen veel gehinderden niet mee.
Source: NRC