Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Er zijn twee elektriciens in de woonstee, Bas en Rik. Leuke jongens, zou Nescio zeggen, maar vroege jongens. Ze stonden om 08.00 uur op de stoep. Ik had mijn wekker om 07.49 gezet, één keer snoozen en eruit. (Maar dan wel subiet.)
Tot mijn verbazing was het al licht. ‘Kom kijken’, zei ik tegen mijn vriendin Jet, ‘de middernachtzon!’ Als in een reclame stond ik met de gordijnen in mijn handen voor het raam. ‘Dit is het meteorologisch verschijnsel’, vervolgde ik, ‘ook wel pooldag genoemd, waarbij de zon een heel etmaal niet onder de horizon verdwijnt. Dit verschijnsel doet zich alleen voor ten noorden van de noordpoolcirkel, waar onder andere Alaska en het noorden van Canada, Rusland en van Scandinavische landen Noorwegen, Zweden en Finland liggen, of ten zuiden van de zuidpoolcirkel, waar Antarctica ligt, en Breda!’
‘Wat praat jij raar? Slaap je nog?’
‘Het zijn mijn contactlenzen’, antwoordde ik, ‘ik heb ze van Klöpping, ze zijn aangesloten op ChatGPT. Bij alles wat je ziet en niet begrijpt, verschijnt Chats toelichting op de autocue.’ Het was dus een grapje, legde ik uit.
Ze lachte hartelijk.
Rik en Bas, het was inmiddels kwart over acht ’s nachts, pakten elf rijstpapieren bollen uit en spanden ze op. In de jaren tachtig had ik er al eentje op mijn kamer hangen, terug bij af dus, zij het in elfvoud. Chinese bollen, noemden we ze destijds. Mag dat nog? Jawel, de Gele Man (m/v) zal er denk ik geen aanstoot aan nemen.
‘Geel kan evenwel niet meer’, zegt mijn vriendin Jet.
‘Ik denk niet’, zeg ik meteen inschikkelijk, ‘dat de Man (m/v) er aanstoot aan zal nemen.’ We moeten vandaag, qua voerbare discussies, oppassen dat we ons kruit niet meteen verschieten. Na de ochtendstond gaan Rik en Bas de genderneutrale, volkeloze, niet-gele bollen aan het plafond hangen, op verschillende hoogtes, en met verschillende snoerkleuren, te weten roze en oranje (geen huidskleuren), in de formaten groot, medium en small. Over al die hoogtes, diameters en tinten (dus geen: teinten) hebben we besloten ter plekke te beslissen. Er ontstaan straks dus 11 x 2 x 11 x 3 = 726 keuze- en discussiemomenten.
Pikant.
Wat mij en mijn vriendin Jet tot zo’n geoliede tandem maakt, is dat we elkaar aanvullen. We houden allebei van een andere letter in het alfabet. Ik prefereer de A, zij de B. Dus als ik –
‘Bee.’
Vrij snel al, valt me op, de eerste vogeltjes kwinkeleren nog, pakken de elektriciens hun broodtrommels. Verbaasd maar geamuseerd over de tijdige maaltijd, vraag ik of ze koffie bij de lunch gebruiken.
‘Graag – het is overigens ons ontbijt.’
Aha, dus zo doen Rik en Bas dat. Zelfs voor de vroegste jongens was het nog een beetje nacht. Over de app had ik lopen hinten dat ze ook best wat later mochten beginnen dan in de late uurtjes. ‘08.00 uur is best wel vroeg voor ons. Dus ik weet niet of dat voor jullie per se nodig is? Zeggen jullie het maar.’
Misschien liet ik Rik en Bas te veel ruimte. Daar had je ze al: ‘Ja dat is wel nodig’, appten ze. ‘Tot morgen.’
‘Okidoki’, antwoordde ik vlijmscherp, ‘dan gaan we een wekker zetten!’
Terwijl de elektriciens hun innerlijke Bas en Rik versterken, ontwerpen mijn vriendin Jet en ik ons lichtplan. Ik wil de bollen dicht bij elkaar, Jet niet. Daarover discussiëren we zedig. ‘Met rijstbollen is het als met je gebit’, zeg ik, ‘het is niet mooi als er spleten vallen.’
‘Met jouw metaforen is het als met je gebit’, antwoordt ze, ‘de helft ervan is rot.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.