De lezersbrieven, over boeken, alternatieven voor big tech, het Witte Huis als tribunaal, waarom Hans Wiegel geen staatsman was en de rollator als Rolls Royce.
Columnist Julien Althuisius scheept ons op met een nieuwe ethische kwestie: mogen we nog wel tweedehands boeken kopen, of zelfs gratis meenemen? Het is natuurlijk milieuvriendelijker om boeken te recyclen, niet door middel van een papierversnipperaar, maar via tweedehands verkoop of gratis buurtbiebs.
Veel mensen die deze boeken anders niet zouden lezen, kunnen er nu toch van genieten. Wel is het onrechtvaardig dat diegenen die dit leesplezier mogelijk maken er bekaaid vanaf komen.
Daarom stel ik voor dat er in elk nieuw boek een QR-code wordt afgedrukt waarmee een tevreden lezer, door middel van een tikkie, een schrijver een financiële waardering kan geven. Dat moet in onze gedigitaliseerde wereld toch zonder veel moeite gerealiseerd kunnen worden?
Junior van Rijn, Beverwijk
‘Van individuen kan bijna niet worden verwacht dat ze alle banden met Amerikaanse bigtechbedrijven beëindigen’, schrijft Pieter Klok in het Commentaar. Ook individuen kunnen hier stappen zetten.
Er zijn zoekmachines die beter zijn op het gebied van privacy (DuckDuckGo) of die bomen planten (Ecosia). Ook voor het versturen van appjes zijn er alternatieven (Signal, Telegram). Voor navigatie is er OSMand, een app die niet bijhoudt waar jij bent. Wie het nog wat groter aan wil pakken kan Linux of /e/OS installeren op zijn laptop of telefoon.
Veel mensen maken ook gebruik van de computersystemen op hun werk. Het zou goed zijn om ook de ICT-afdeling eens te prikkelen om verder te kijken dan de grote techreuzen.
Donné Brok, Tilburg
Terwijl de Verenigde Staten sancties hebben ingesteld tegen het houden van tribunalen tegen oorlogsmisdadigers in Den Haag, hebben ze hun eigen ontvangstkamer omgebouwd tot een publiek tribunaal. De manier waarop de Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaphosa woensdag werd ‘ontvangen’, tart elke vorm van fatsoen.
De Great American Bully voedt zich met vernedering van anderen, en de normalisatie ervan legitimeert zijn onfatsoen. Alle landen zouden, collectief, bezoeken aan de Amerikaanse president Donald Trump moeten boycotten totdat aan deze diplomatieke foltering een einde is gemaakt en de sancties tegen het Internationaal Strafhof beëindigd worden.
Marcus van Engelen, Leiden
Je kunt heel veel van de overleden Hans Wiegel zeggen, maar deze politicus een staatsman noemen, zoals VVD-leider Dilan Yezilgöz deed, verraadt een groot gebrek aan inzicht. Wiegel was in de eerste plaats een goedlachse, aardige man. De eerste populistische politicus van formaat in Nederland. Maar welbeschouwd zijn diens prestaties (ook als vicepremier van het volstrekt ondermaats presterende kabinet-Van Agt ) van heel beperkte betekenis. Op zijn hoogtepunt behaalde hij 28 Kamerzetels voor de VVD, veel minder dan Frits Bolkestein en Mark Rutte later.
Begin jaren zeventig beweerde Wiegel dat er grootschalig misbruik van de sociale voorzieningen werd gemaakt, terwijl de werkloosheid op dat moment nog zo laag was dat het aantal sociale uitkeringen heel beperkt was. Maar Wiegel was altijd bereid te zeggen wat de mensen in het land graag wilden horen, ook als de feiten hem geen gelijk gaven. Hij was wat dat betreft zijn tijd ver vooruit.
Het ambt van minister-president lokte nog een keer als zetbaas van die andere populist, Pim Fortuyn. Toen het dwaze avontuur van de LPF eindigde in een beschamende vertoning met het eerste kabinet-Balkenende, opperde Wiegel ook nog eens Rita Verdonk tot partijleider van de VVD te maken, in plaats van Mark Rutte. Dat was eigenlijk zijn laatste, mislukte interventie in de partij die hem nooit meer vroeg terug te keren als partijleider. Naar het orakel werd al lang niet meer geluisterd.
Redmar Kooistra, oud-parlementair verslaggever, Woerden
Mensen die worstelen met ‘rollatorschaamte’ zouden een voorbeeld kunnen nemen aan mijn moeder. ‘Weet u iemand die ik blij kan maken met een rollator’, vroeg de buurman haar toen hij de flat van zijn overleden moeder uitruimde. ‘Nou, die wil ik wel’, zei mijn moeder. Ze was in de tachtig en nog goed ter been, maar de boodschappentassen begonnen haar wat te zwaar te worden, dus werd de rollator haar boodschappenkarretje.
‘Mijn Rolls Royce’, noemde ze hem. Tegen de tijd dat ze hem echt nodig had voor het lopen, kon ze er goed mee uit de voeten. Heus, goed omgaan met een rollator vergt enige oefening. Maar het is een fantastische manier om langer mobiel te blijven en akelige vallen te voorkomen.
Als ik zo oud mag worden, zal ook ik straks trots achter mijn ‘Rolls Royce’ lopen.
Marlies Jansen, Oegstgeest
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant