Kelly-Qian van Binsbergens veelgeprezen eerste docureeks De afhaalchinees was ontzettend goed. En het vervolg, De afhaalchinees: thuisbezorgd (ook Omroep Zwart), is nog beter. Haar debuut over misstanden rondom interlandelijke adoptie kreeg vorig jaar een nominatie voor de Zilveren Nipkowschijf. ‘Even schokkend als hilarisch, even persoonlijk als maatschappelijk relevant. En nog nieuwswaardig ook’, roemde de vakjury de productie.
In De afhaalchinees onderzoekt de tv-maker hoe ze in 1993 vanuit een Chinees weeshuis in West-Zeeuws-Vlaanderen terechtkwam, bij een echtpaar dat boven hun seksshop woonde. De adoptiepapieren waren niet op orde, en van een stabiel adoptiegezin was evenmin sprake. Kelly-Qian laat zien dat haar verhaal exemplarisch is voor het onzorgvuldige adoptiebeleid.
Zware materie. Toch had het eerste seizoen een luchtige toon door Van Binsbergens humor en bravoure. Daarnaast sloot elke flitsend gemonteerde aflevering af met knoeperd van een cliffhanger. De onthullingen bleven maar komen.
Dit tweede seizoen is gemaakt in dezelfde artistieke stijl. Serieus en luchtig. Emotioneel en vrolijk. De scènes spatten van het scherm. De muziek bestaat uit vrolijke Chinese covers van Abba en Madonna. Toepasselijk, want Van Binsbergen (32 volgens haar adoptiepapieren) reist met haar beste vriend af naar haar geboorteland China, op zoek naar haar wortels. En naar haar echte geboortedatum.
Met behulp van (ervarings)deskundigen onderzoekt ze gevoelige adoptiekwesties. Hechtingsproblemen en seksueel misbruik, bijvoorbeeld. En wie wat verdient aan adoptiekinderen. Zo bestaan er ‘rootsreizen’ voor geadopteerden. Die kunnen voor veel geld onder begeleiding ‘meer over zichzelf ontdekken’ in hun herkomstland. De kans dat ze daadwerkelijk biologische familie vinden is zeer gering.
Van Binsbergens geboorteplaats Guiyang blijkt een grote, bruisende stad. Geen treurige, arme plek, zoals haar altijd werd voorhouden. En anders dan in Nederland past elke zonnebril haar daar perfect. Ze voelt zich er thuis. ‘Het enige wat ik voel, is verdriet dat ik niet hier ben terechtgekomen, maar in Nederland ben opgegroeid’, zegt ze.
De zoektocht naar haar biologische familie blijkt zwaar, emotioneel en vol verrassende wendingen. Ze verspreidt flyers, doet een oproep in een lokaal televisieprogramma. En belandt bij een van haar oude weeshuisverzorgers thuis. Die blijkt talloze fotoboeken te hebben van geadopteerde kinderen - óók van Kelly-Qian. Die weet niet wat ze ziet.
Saillant detail (spoiler alert!): één van de fotoboeken heeft de naam Schoof op de rug staan, en zou van de dochter van premier Dick Schoof zijn. Die wil niet reageren. Ondertussen procederen wanhopige geadopteerden al jaren voor erkenning. Terwijl gesprekken met politiek verantwoordelijken al veel zouden kunnen oplossen, zegt een van de advocaten.
En dus doet Kelly-Qian van Binsbergen een oproep aan degene die hier niet alleen persoonlijk bij betrokken is, maar ook het hoogste ambt van het land bekleedt. ‘U kunt iets nieuws beginnen’, spreekt ze premier annex adoptievader Schoof aan. ‘Sluit het oude boek, open een nieuw hoofdstuk voor herstel. Laten we koffie doen en het samen fiksen.’
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns