Lasse Schöne (38) is een klassieke middenvelder met een hang naar het voetbal van vroeger: technisch, creatief. De Deen van NEC stopt na de play-offs voor de Conference League met voetbal. ‘Het is nu lopen, lopen. Het pure voetbal verdwijnt een beetje.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Mocht Lasse Schöne het voetbal bij zijn afscheid een advies geven, dan is dat het toevoegen van een vleugje romantiek. ‘Laten we een beetje teruggaan naar het pure voetbal. Het gaat niet alleen om snelheid, om hoogspringen, om vier marathons achter elkaar. Nee, inspelen op het juiste been, op de juiste snelheid. Bal in één keer neerleggen. Wegdraaien, iemand meteen wegsteken. Ik zeg niet dat niemand dat nog kan, maar het verdwijnt een beetje. Het is lopen, lopen.’
Lasse Schöne zit in een moderne box van een bedrijf in het Goffertstadion, met uitzicht op het veld van NEC in Nijmegen. Hij stopt na twintig jaar als prof bij Heerenveen, De Graafschap, Ajax, Genoa en NEC. Hij was een veelzijdige middenvelder, met (trap)techniek, creativiteit en inzicht. Het zou kunnen, veronderstelt hij, dat de basistechniek minder is dan voorheen, nu het straatvoetbal bijna is verdwenen.
Hij oefende oneindig met hooghouden tegen een muurtje, links, rechts. Kappen en draaien. ‘Dat deden we bij Heerenveen nog heel veel. Kappen en draaien. Binnenkant, buitenkant, buitenkant, buitenkant, binnenkant, binnenkant. Elke dag. Dat gebeurt niet veel meer. Het is tegenwoordig veel tactisch trainen, partijen, felheid. Wij deden alleen positiespel. Dat is de essentie van voetbal. Passen en trappen, op de goede snelheid, op het goede been. Dat is de basis van mijn manier van voetballen.
‘Ik ben ook gewoon een ouwe zeikerd, maar ik heb een romantisch gevoel bij voetbal. Ik kan terugkijken op een mooie carrière en heb mijn beslissingen genomen op gevoel. Lang gevoetbald, met veel plezier, op mijn manier. Trouw aan mezelf gebleven. Ik ging niet helemaal mee in al dat gedoe.
‘Het voetbal van nu is veel kracht, snelheid. Het echte voetbal gaat er langzaam een beetje uit. Dat vind ik jammer.’ Natuurlijk, de duels tussen Barcelona en Inter waren een feest. Maar vaak valt het spel hem tegen.
‘De intuïtie van spelers wordt er langzaam uitgehaald. De rasvoetballers verdwijnen, die dingen zien voordat ze gebeuren. Wat nu belangrijk is: hoe snel ben je? Hoe vaak kun je squatten? Hoe hoog kun je springen? Dat je de bal naar de goede kleur kunt spelen, staat op plaats vijf, zes. We hebben zo veel technologie. We kunnen alles meten. Als je zo veel loopt per training, ben je klaar voor de wedstrijd. Je krijgt zo veel informatie. Het slaat soms door. Voetbal blijft voetbal. In dat opzicht denk ik ook: het is goed zo. Mijn tijd is geweest.
‘Spelers naar wie ik opkeek, waren pure voetballers. Michael Laudrup, Andrea Pirlo, Dennis Bergkamp, Fernando Redondo, Roberto Baggio. Redondo kwam bijna niet uit de cirkel, maar speelde elke bal goed. Genieten. Dat kan niet meer. De nummers tien, de spelmakers, zijn lopers. In mijn tijd mocht een tien eigenlijk niet op eigen helft komen. Hij mocht niet te veel kracht gebruiken in de verdediging. Ik weet wel dat dat niet meer kan, het is een romantisch gevoel, maar het was wel mooi.’
Schöne kijkt niet veel voetbal op tv. Bij de eerste wedstrijd Barcelona - Inter viel hij ergens halverwege in. ‘Toen ging ik de tweede wedstrijd wel even kijken. Ik ben zo vaak teleurgesteld in voetbal op tv. Zit ik anderhalf uur naar iets te kijken…had ik ook iets anders kunnen doen. Zoals Barcelona - Inter hoort het te zijn. En dat kan ook met kleinere clubs. Ik zie graag jongens die op intuïtie spelen, die speciale balletjes geven.’
Zo was hij zelf ook. Voetballen op techniek, met rust in het spel en creativiteit. Drievoudig kampioen met Ajax, onder de trainers Frank de Boer en Erik ten Hag. En natuurlijk beroemd van de vrije trap tegen Real Madrid in Bernabéu, de 1-4 in de achtste finales van de Champions League in 2019, de diagonale toverbal over de muur en doelman Thibaut Courtois.
Dat moment komt het vaakst terug in de herinnering. ‘Dat moment zelf, plus de hele reeks in de Champions League. We speelden voetbal zoals iedereen het graag ziet en we hadden zo veel plezier met elkaar. Om die reden zijn we begonnen met voetbal. Het moet leuk blijven. Dat kwam door de samenstelling van het team. Resultaten maken het makkelijker. We werkten hard voor elkaar, en na de wedstrijd was het ontspannen.’
De vrije trap ziet hij nog geregeld. ‘Vanaf die afstand wil je de bal eigenlijk in de verre hoek schieten. Maar je doet het ook omdat het een doelpunt is als iemand hem aanraakt. Die avond was zo’n avond. Misschien was de bal net te hoog, met iets te veel snelheid. De keeper gaat een beetje gokken en dan vliegt die bal er schitterend in. Ja, alles klopte. Het enige nadeel was dat ik was opgeroepen voor de dopingcontrole, dus ik kon het niet meevieren in de kleedkamer. Toen ik in de kleedkamer kwam, was die leeg. Dat was een anticlimax. Gelukkig hebben we toen nog lang bier en wijn gedronken in het hotel.’
Ten Hag speelde met twee zessen, met twee opbouwers. Frenkie de Jong en Schöne. ‘Dat is het voordeel als je met Frenkie speelt. Als je in de problemen komt, speel je de bal naar hem en loopt hij wel vier man voorbij. Dat scheelt. We ontwikkelden een systeem dat supergoed bij het team paste.’
Dat gebeurde met veel wisselingen van positie. ‘Zie als tegenstander maar in te spelen op al die veranderingen. We waren continu in beweging, dat was niet te verdedigen. Op een gegeven moment ga je elkaar steeds makkelijker vinden. Dat is super. Voetbal is sowieso leuk, al zit het dus naar mijn mening iets te vast in patronen. Gewoon even een een-twee is al bijna een verloren zaak in de voetballerij. De meest ‘simpele’ actie die je kunt krijgen. Je hoeft daarvoor ook niet snel te zijn.’
Nerveus was hij nooit voor een wedstrijd. Hij leerde veel van zijn vader, die een goede voetballer was in Denemarken. Diens belangrijkste les: doe je best. ‘Af en toe ben je goed, af en toe niet zo. Niemand gaat het veld op met de instelling om niet goed te spelen. Af en toe lukt het niet. Dan kunnen mensen boos worden, maar dat is dan maar zo. Ik heb mijn best gedaan. Dat hield ik altijd in mijn achterhoofd. Je kunt niet altijd zes gooien.’
Zijn vader zei nooit wat tijdens wedstrijden in zijn jeugd. ‘Hij ging altijd ver van andere ouders staan, want die waren aan het schreeuwen. In de auto terug was hij reëel. Nooit de hemel inprijzen, nooit de grond intrappen. Dat was een fijne manier.’ Zo’n karakter heeft hij zelf ook. ‘Ik denk ook dat ik daarom zo lang heb kunnen spelen. Ik kon de rust vinden, ook tussen wedstrijden. Als je geen ontspanning kunt vinden, word je helemaal gek. Dat kan met een glaasje wijn, een avondwandeling, Netflix.’
Na de loopbaan is het ook tijd voor andere zaken. ‘Ik heb lang mogen spelen, meer dan de meeste anderen. In het begin van het seizoen tekende ik voor een jaar bij met het idee: dit is mijn laatste seizoen. Als we vorig jaar de beker hadden gewonnen (NEC verloor de finale), was ik vermoedelijk toen al gestopt. Het was een fijne manier, waarin ik rustig naar het einde kon toewerken. Ik heb zin in nieuwe hoofdstukken.’
Hij verheugt zich op meer bijeenkomsten met een oude vriendengroep van de basisschool uit Roskilde. Een man of zes, zeven. Een keer in de maand een avondje naar de kroeg. Een barbecue. ‘Als we elkaar treffen, is het alsof we elkaar gisteren nog hebben gezien. Zij kenden me al toen ik nog een irritant, eigenwijs klein ventje was op de basisschool.’
Hij zet stapjes in de wereld van de mode, met het ontwerpen van een lijn voor het merk Labfresh. ‘Ik ga niet mijn naam geven met de opmerking: doe er maar wat mee. Dan wil ik ook wat doen, maar ik ben onervaren. Het is interessant om het hele creatieve proces mee te maken. De keuze van materialen. Wat kan wel, wat niet? Ik heb mijn gevoel. Mijn smaak is anders dan wat zij al in de winkel hebben. Ze willen dat ik met hun ontwerpers wat anders maak, om weer ander publiek te trekken. Ik houd van iets wijdere silhouetten, iets wijdere broeken. Iets minder strakke T-shirts. Er is iets moois uitgekomen.’ Nee, hij loopt niet zelf over de catwalk. Of voetballers voorop lopen in mode? ‘Ze kopen veel kleding. Laten we het daarop houden.’
Hij is net voor de derde keer vader geworden en koestert interesses buiten het voetbal. ‘Ik ga genieten van de vrijheid. Vrijdagmiddag een keer het terras op. Of een weekeinde naar Denemarken, naar mijn ouders.
‘Er zal best een tijd komen dat ik het voetbal ga missen, vooral de kleedkamer. Daar wordt geouwehoerd, gelachen en gehuild. Je beleeft mooie en heel vervelende momenten met elkaar. Euforie is het mooist in de kleedkamer. Of het verdriet, als je het niet haalt. Na Tottenham, thuis, toen we met Ajax waren uitgeschakeld in de Champions League, kon je een speld horen vallen. Op dat moment ga je niet schreeuwen van boosheid. Het was ongelooflijk dat we die wedstrijd nog uit handen gaven.’
De play-offs voor de voorronde van de Conference League, donderdag in Enschede tegen FC Twente, zijn zijn laatste wedstrijden. Ja, hij speelde dit seizoen te weinig. Daarover sprak hij met trainer Rogier Meijer, maar die maakte andere keuzes. ‘Ik had niet een jaar bijgetekend om er maar een beetje bij te hangen. Ik had meer van waarde kunnen zijn. Beetje rust brengen. Hij wilde meer dynamiek en loopvermogen. Dan kom je gauw bij jongere gasten uit in plaats van bij iemand van bijna 39. Maar ik ben blij dat ik mijn loopbaan bij een mooie club als NEC mag afsluiten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant