Het Vredespaleis in Den Haag lag er blakend bij in de avondzon. Er zou over vrede worden gesproken, over wat anders? Ik spreek over veel, ook over afwezigheid van oorlog. Hoe dan ook is afwezigheid mijn thema, over het aanwezige hoef je niet te spreken.
De avond was georganiseerd door platform INS, dat de kunst van het samenleven wil bevorderen. Burgemeester Van Zanen van Den Haag moest verstek laten gaan maar hij liet zich vertegenwoordigen door een hogere ambtenaar die mij niet minder bekwaam leek dan de burgemeester zelf.
Ook dat is samenleven, je laten vertegenwoordigen.
Na afloop kwam er een dame naar me toe die zei: ‘Mag ik u een tekst overhandigen die de wereldvrede naderbij zal brengen?’
‘Uiteraard’, zei ik. Je hebt je verantwoordelijkheden. Het werkstuk begon met de zin: ‘Zou Maria inzetbaar zijn voor interreligieuze dialoog en wereldvrede?’
De biograaf van Gerard Reve vertelde me dat hij wel eens in het ziekenhuis komt en dat daar niemand meer Gerard Reve kent. Hoe het buiten het ziekenhuis zit weet ik niet, maar waar Maria ‘inzetbaar’ wordt genoemd, daar is de geest van Reve springlevend. (Ik ben eigenlijk niet zo’n Gerard Reve-fan, maar zijn Maria, zijn matrozen met stoute billen, die mogen er zijn.)
‘Mevrouw’, zei ik, ‘ik ga het lezen.’
Daarna verscheen een studente technische geneeskunde die mij vroeg: ‘U praat over Kant, maar wat doet u voor de vrede?’
‘Weinig’, zei ik naar eer en geweten, ‘en u?’
‘Ik glimlach veel’, antwoordde ze. ‘Wat kan ik anders doen?’
‘Dan doe ik ook veel voor de vrede’, antwoordde ik. ‘Ik glimlach uit principe.’
Het was moeilijk een plek te vinden in Den Haag waar men na tienen nog wat fatsoenlijks kan eten. Tegen de klippen op, wachtend op Maria, met een vuur dat niet van deze wereld was, bleef ik glimlachen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant