Games ontdekken? De gameredactie kiest om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient. Het Netflixspel The Almost Gone maakt van je tv-avondje weer iets spannends.
is techredacteur voor de Volkskrant. Ze schrijft onder meer over sociale media en kunstmatige intelligentie.
Niks is goed vanavond, in de grenzeloze film-serie-bibliotheek van een almaar uitdijende hoeveelheid aanbieders (ik ben goed in het afsluiten van abonnementen, niet in het opzeggen ervan) zak ik onderuit als een verveeld kind in een overdekt speelparadijs. Dan valt mijn oog op de gamesectie bij Netflix, en ik denk: ‘Hohhhhhhhhh, okeeeeeee.’
Netflix biedt games aan voor op je telefoon, die je met je abonnement gratis kunt downloaden. Maar de streamingsdienst probeert ook al langere tijd de bankhanger te enthousiasmeren voor spellen op de tv, waarbij je telefoon als controller dient.
Staat onder het kopje ‘games’, tussen alle series en films. Ik kies voor The Almost Gone omdat het er griezelig uitziet en ik in een rotbui ben.
Controllers en afstandsbedieningen hebben met elkaar gemeen dat ze knopjes hebben. Telefoonschermen niet, daarom kan ik nog steeds niet blind whatsappen.
Dankzij de Netflix-app heeft mijn telefoonscherm nu een virtuele joystick en een paar drukknoppen, maar die kan ik niet op gevoel besturen, dus ik kijk steeds naar beneden. Dat maakt een game waarbij enige vorm van snelheid of behendigheid vereist is per definitie ongeschikt.
Maar The Almost Gone is een puzzelgame, geen haast geboden. Hierin zwerf ik als onzichtbare verteller door een verlaten collectie poppenhuizen, overal resten van misère, drankmisbruik en de dood. Hier was een schrijver met een hoofdletter S aan het werk, denk ik, en dat klopt: het spel is een samenwerking tussen gamestudio Happy Volcano en de Vlaamse auteur Joost Vandecasteele.
Zelfs de kutkutkutklotecontroller-app krijgt me niet uit mijn plotseling hervonden hypnose. Dit is literatuur, ik begrijp geen hol van wat er precies aan de hand is, maar ik voel des te meer. Je klikt jezelf een weg door vrij simpele puzzels heen, het is geen spel om je knokkels op stuk te bijten, het dwalen door de ruimte is er vooral om een gevoel van ontheemding te versterken – of ja, dat denk ik, het staat u vrij een eigen interpretatie te ontwikkelen.
Wat denkt u ervan? Volkskrant-lezers zijn geen gamers, ik hoor het vaak, maar ze puzzelen zich in onze app en op papier een slag in de rondte. Homo ludens, we zijn het allemaal. Ik durf er een linkerteen om te verwedden dat u een Netflix-abonnement heeft, en een smartphone. Hup, probeer het eens.
Ik lees graag, kijk graag, theater graag, en ik game graag. Elke kunstvorm heeft een heel eigen methode om je te laten gniffelen, snikken, brommen, zuchten, om je op te slurpen en dit veel te korte leven in een paar uur een heel eind op te rekken met nieuwe perspectieven en ervaringen.
Laat u niet beknotten door de grenzen van uw Sudoku, de serie die moet worden afgebinged en een vaag piew-piew-piew-idee van wat games zijn, maar zwerf ook eens als meisjesspook door een geabstraheerde boomhut. Gaat u morgen weer verder met uw serie.
The Almost Gone, inbegrepen bij een Netflixabonnement (vanaf 8,99 per maand)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant