is columnist voor de Volkskrant.
Laten we het hebben over het fenomeen ‘lievelingsboek’. Ik ken een professionele interviewster, en zij zegt altijd dat je mensen niet moet vragen naar hun lievelings dit-of-dat, omdat dat het gesprek dichtslaat. Mensen worden zenuwachtig: wat als ik nu Karlsson van het dak zeg, dan sluit ik alle andere mooie boeken buiten!
Bovendien is het met lievelingsboeken ook zo dat ze vaak samenhangen met een bepaalde, zoals Maria Montessori dat noemde, ‘gevoelige periode’ in je leven. Je las het bijvoorbeeld toen je een tiener was, of verdriet had, of hepatitis C. En als volwassene, of weer vrolijke of gezonde persoon vind je weer een heel ander boek fantastisch.
Pandora Sykes, journalist en voorheen maakster van de door mij precies evenveel procent gehate als geliefde podcast The High Low, heeft een boekje samengesteld met de lievelingsboeken van 35 Engelse schrijvers. Het heet What Writers Read en die writers zijn niet de minsten: Nick Hornby, Ali Smith, Deborah Levy.
Om met Hornby te beginnen: zijn lievelingsboek is Emiel en zijn detectives van Erich Kästner, een boek dat ik ook ken uit mijn jeugd. Het raakte Hornby zo diep dat hij, toen hij als kind hepatitis C kreeg, zelfs ongerust begon te ijlen over het personage Emiel en zijn gestolen geld. (Het is een kinderboek over een jongetje dat bestolen wordt en in Berlijn een bende kinderen vormt om de dief op te sporen.)
Bij Hornby zie je hoe belangrijk de omstandigheden zijn waaronder je een boek leest: hij las het in een moeilijke fase van zijn leven, namelijk toen het dubbelleven van zijn vader was uitgekomen, zijn ouders scheidden en hij met zijn moeder en zus een zwervend bestaan leidde.
Ik las eerst de bijdragen van de schrijvers die ik kende, en zag toen dat een schrijfster die ik niet kende, Paris Lees, een boek noemde dat ik ook fantastisch had gevonden in de jaren negentig: The Beach van Alex Garland, later verfilmd met Leonardo diCaprio.
Ik schaamde me altijd dat dat boek zo’n indruk op me had gemaakt, omdat ik er trashy vliegveldboekwinkelvibes bij had. Maar Lee vindt het dus ook geweldig. Over het enge Thaise strand waar het zich afspeelt, zegt ze: ‘Het is een plek waar ik in mijn gedachten ben geweest.’ Ik heb precies datzelfde gevoel bij dat fictieve strand.
Deborah Levy, groot schrijfster, vertelt aan het eind van haar bijdrage nog iets belangrijks over de daad van het lezen. Haar lievelingsboek is I Capture the Castle van Dodie Smith, wat ik niet kende. ‘Ik denk dat het punt van lezen, op welke leeftijd dan ook, is dat één leven niet genoeg is’, zegt Levy. Zo had ik het nog nooit bekeken, maar dat is natuurlijk exact het punt.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant