De demonstratie tegen de oorlog in Gaza en het uitblijven van een expliciete afwijzing door het kabinet-Schoof trok zondag vele tienduizenden deelnemers. Volkskrant-lezers reageren.
Indrukkend was het, om te zien hoe meer dan honderdduizend mensen van alle mogelijke huidskleuren, geloven, woonplaatsen en culturele achtergronden zich zondag naar de stad van het Internationaal Gerechtshof begaven om achter één boodschap te staan: gerechtigheid voor de inwoners van Palestina. Een massaal en vreedzaam protest dat zelfs het Oost-Indisch dove Kabinet-Schoof niet kan zijn ontgaan.
Maar zelfs op een dag die de boeken ingaat als het grootste protest van de afgelopen twintig jaar en een krachtig signaal van saamhorigheid zou moeten zijn, wordt er op sociale media door medestanders zelf verdeeldheid gezaaid. Activisten die in het rood schouder aan schouder meeliepen, werden achteraf publiekelijk via social media veroordeeld, omdat ze koffie haalden bij ketens als Starbucks of McDonald’s.
Dat dit bedrijven zijn met een kwalijke reputatie is bekend. Minder bekend is dat McDonald’s in oktober 2024 tienduizenden gratis maaltijden doneerden aan Israëlische soldaten of dat Starbucks zijn eigen vakbond aanklaagde nadat die een pro-Palestijnse boodschap deelde. Voor veel mensen is dat een legitieme reden tot boycot, en terecht. Maar laat die kennis niet veranderen in een morele meetlat waarmee we mede-activisten de maat nemen. Lang niet iedereen is zich bewust hiervan en niet iedereen die zich inzet voor de slachtoffers in Palestina doet dat op dezelfde manier.
In Nederland lijkt activisme soms te ontaarden in een zuiverheidstoets: Wie is ‘zuiver’ genoeg, wie is echt solidair, wie doet het fout? Deze verontwaardiging naar de medestander ondermijnt wat we nodig hebben: een brede, inclusieve beweging. De kracht van zondag lag in het feit dat er honderdduizend mensen kwamen, niet hoe radicaal of consequent ze elke individueel protestdoel vormgaven.
Solidariteit vraagt geen perfectie maar betrokkenheid. Laten we blij zijn met elke stem die zich uitspreekt, ook als die niet exact dezelfde keuzes maakt als jij.
Jochem Bussink, Groningen
Zondagochtend, thuis op de bank, had ik de keuze: een zinderende ontknoping van de Eredivisie meebeleven in de binnenstad van Eindhoven, of mijn verontwaardiging over het kabinetsbeleid inzake Gaza tonen op het Malieveld in Den Haag.
De keuze was snel gemaakt. Voor het eerst in 63 jaar ging ik, in m’n eentje, mijn stem écht laten horen.
Dank aan alle betrokken organisaties voor een fantastisch, vredig maar indrukwekkend event.
Nu doorpakken: als onze regering niet snel reageert sta ik, en blijkens de reacties in mijn vriendenkring, héél veel thuisblijvers in mijn omgeving, klaar voor een volgende manifestatie. Die twee keer zo groot wordt.
Het moet afgelopen zijn, Nederlandse regering.
Frank van Boekhold, Heeze
Meer dan honderdduizend mensen demonstreerden tegen de zich nog altijd voor onze ogen voltrekkende genocide in Gaza, en vooral tegen het gebrek aan een duidelijke veroordeling hiervan door onze regering. Dank aan alle deelnemers voor dit krachtige signaal, ook namens iedereen die er niet bij kon zijn!
De regering toonde zich respectloos jegens haar burgers door niet eens een reactie te willen geven in het journaal. Elders lezen we waar diezelfde regering, in persoon van premier Dick Schoof en minister Mona Keijzer, wel de moeite voor deden zondag: ze waren bij een feestje van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (Cidi). Op naar de volgende demonstratie dan maar..
Jelle van Dijk, Utrecht
Bij het zien van zoveel weerstand (ruim 100 duizend deelnemers in Den Haag) tegen het alsmaar aarzelende kabinetsbeleid ten aanzien van de verschrikkelijke toestand in Gaza, zou minister Caspar Cornelis Johannes Veldkamp van Buitenlandse Zaken nu toch eindelijk eens een stuk krachtiger op z’n pruillipje moeten bijten.
Wim van der Horst, Den Haag
Weer is een massale oproep vanuit de bevolking gedaan, middels de grootste protestmars tot op heden, om onze regering op haar normen en waarden te wijzen en om haar tot daadkracht jegens het moordende Israël te bewegen. De burgers moeten dus het voorbeeld geven aan hun voorbeelden. Maar het is weer duidelijk dat zelfs dit grootse gebaar geen effect heeft op onze pro-Israëlische regering.
Ook burgemeester Femke Halsema en haar collegae deden dezelfde oproep aan het kabinet, dat meer dan arrogant bij monde van de minister van Binnenlandse Zaken aangaf dat het kabinet over het buitenlandbeleid gaat en niet de burgemeester van Amsterdam, en er voorlopig geen verdere maatregelen zullen volgen.
Het is stuitend dat protesterende burgers en bepaalde organisaties een vuist proberen te maken terwijl hun westerse politieke ‘voorbeelden’ nog niet met een vinger wijzen richting de oorlogsmisdadigers in Israël. Ook In Cannes is door acteurs en filmmakers een statement gemaakt tegen de heersende genocide. Daarbij kwam ook de documentaire over de eveneens vermoordde fotojournalist Fatma Hassona aan de orde. Daags voor haar dood werd zij blij verrast met het feit dat de film rondom haar functioneren in Cannes zou worden vertoond.
Hoe macaber is het dat Israël juist op zondag van start is gegaan met een nog uitgebreidere grondoperatie, nadat ze tijdens de dagen ervoor alweer honderden nieuwe moorden pleegde middels bommen. Juist op plaatsen waar ze eerst bevolking in Gaza heen had gejaagd.
Jan Verniers, Arnhem
Zo doe je dat, demonstreren! En wel met 100 duizend mensen, hè. Zonder het beschadigen van andermans eigendommen, zonder dat mensen zich onveilig voelen, zonder dat de ME er aan te pas hoeft te komen.
Dat mensen de volgende dag denken: was ik er maar bij geweest!
Cathy van Beek, Bodegraven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant