Die My Love is de langverwachte film van regisseur Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin), over een doorgedraaide moeder met postnatale depressie. De opnames waren ‘ongewoon’, vertellen hoofdrolspelers Jennifer Lawrence en Robert Pattinson.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Wat de moeilijkste dag was, op de set van Die My Love? Jennifer Lawrence, tijdens het eerste weekend van het filmfestival in Cannes alom bejubeld om haar rol als doorgedraaide moeder met een postnatale depressie, hoeft niet lang na te denken. De 34-jarige Amerikaanse actrice (bekend van The Hunger Games en haar met een Oscar bekroonde rol in Silver Linings Playbook) tot de volle perszaal in het festivalpaleis aan de Croisette: ‘Dat was de dag vóór de eerste draaidag, toen regisseur Lynne Ramsay mij en Robert Pattinson een filmscène liet zien waarin de acteurs elkaar aanvallen als tijgers.’
Het betrof een scène uit de Britse filmklassieker If….(1968) van Lindsay Anderson, waarin schooljongens in opstand komen tegen het gezag. ‘Eh ja, oké, zeiden we.’ Lawrence, die het zware Schotse accent van haar regisseur perfect nabootst: ‘Can you do it naked, yeah?’ Vrolijk: ‘Dus dat was de eerste dag op de set. Dat is mijn antwoord.’
In de openingsscène van Die My Love zien we haar personage Grace als een roofdier door het ongemaaide gras van het gazon sluipen, een fors keukenmes in haar hand geklemd – nog niet naakt, dat volgt later in de film. Na een poging tot masturbatie sluipt Grace door naar de veranda, waar haar baby in z’n wipstoeltje zit. Lapzwans-vader Jackson is binnen en wordt gespeeld door acteur en oud-Twilight-tieneridool Robert Pattinson. Hij weet zich volstrekt geen raad met de hevig opspelende (seksuele) driften van de prille moeder.
Als Pattinson op een vraag uit de zaal poogt te formuleren wat híj moeilijk vond aan het acteren, wordt de 39-jarige Engelse acteur vlot onderbroken door zijn buurvrouw Lawrence: ‘Noem de vechtscène.’ Ze spelen even weer het kibbelende stel uit film. ‘Ik had een antwoord’, mompelt hij, ‘nu ben ik het kwijt…’
‘Ik hélp je toch?’, riposteert zij. ‘Ben ik niet aardig?’ Pattinson vervolgt: ‘Ik weet niet of ik zo’n dag op set zou omschrijven in termen als moeilijk of makkelijk… Eerder als ongewoon. Ik herinner me een dag waarop we een scène zouden spelen met drie of vier pagina’s dialoog. Dan zei Lynne ‘s ochtends ineens: ‘Ik denk dat we het gaan doen zonder dialoog. Echt helemaal zonder.’ Zoiets kan wel een beetje eng zijn als je acteert, maar het maakt ook dat je iets levends creëert. Als je met iemand werkt die zoveel vertrouwen in je heeft als Lynne ontstaat er een andere sfeer op de set: je wordt meegevoerd, zelfs al weet je niet helemaal waarheen.’
De 55-jarige Ramsay regisseerde eerder het psychologische drama We Need To Talk About Kevin (2011), waarin een door Tilda Swinton gespeelde moeder een ongekende krijsbaby krijgt, wat een voorbode blijkt van wat er nog meer (ernstig) mis blijkt met haar kind.
Net als die film is Die My Love gebaseerd op een roman: Die, My Love van de Argentijnse schrijver Ariana Harwicz, over een vrouw die zich compleet gevangen voelt in het moederschap. Ramsay bewerkte het script in samenwerking met de gevierde toneelschrijvers Enda Walsh en Alice Birch. Die laatste geniet bekendheid van haar werk aan tv-series als Normal People en Succession. De bijrollen van de ouders van Jackson (die van Grace zijn afwezig), worden gespeeld door veteraan-sterren Sissy Spacek (75) en Nick Nolte (84).
Voor de film werd het verhaal verplaatst naar het Amerikaanse Montana. Ramsay: ‘Nadat ik het boek had gelezen dacht ik eerst: dit kan ik niet. Het ging over zo veel tegelijk. Hoe iemand na haar bevalling onderuit wordt geslagen, op allerlei gebied: creatief, seksueel, het hele leven. Pas later zag ik een ingang, door het verhaal in essentie als een liefdesverhaal te beschouwen. Mijn eigen moeder en vader vochten altijd: een idioot huwelijk. Maar ze hielden wel van elkaar. Zo zag ik de film voor me.’
Die My Love is opgezet als een maalstroom, waarin Grace veelvuldig kopje onder gaat in haar wanen, maar op momenten ook zeer geestig en lucide is. Al of niet goedbedoelde en clichévolle raad van haar omgeving serveert ze genadeloos af. Het gáát niet om die baby, gilt Grace. Die baby is perfect. Het gaat om al dat andere in haar leven.
‘Ik ben niet zo’n acteur die het werk mee naar huis neemt’, antwoordt Lawrence op de vraag of de ‘intense’ rol impact had op haar eigen leven. De actrice, zelf moeder van twee jonge kinderen: ‘Maar kinderen krijgen zet je leven op de kop. Het is heftig en ongelofelijk. Eerder wist ik niet dat ik zó veel kon voelen. Als je, zoals ik, werk hebt waarbij je veel te maken hebt met emoties, gaat er wel een wereld open. Het is als een blaar: zo gevoelig. Ik zal het iedere acteur aanraden: kinderen krijgen.’
Pattinson, zelf vorig jaar voor het eerst vader geworden: ‘Een baby kan je op de meest onverwachte manier ook een schat aan energie geven.’ Lawrence, de blik vol spot: ‘Energie? Jij kreeg energie van de baby?’
Martin Scorsese ‘ontdekte’ de naar het Engels vertaalde roman van Harwicz. De 82-jarige Amerikaanse cineast las het in zijn leesclubje en stuurde het door naar Lawrence. Hij voelde zelf geen aandrang om het te regisseren, maar achtte de actrice geknipt voor de hoofdrol. Lawrence stuurde het vervolgens door naar Ramsay, met wie ze al wilde werken sinds ze ooit Ratcatcher zag, het rauwe sociale drama en speelfilmdebuut van de Schotse uit 1999.
‘Ik nam een gok door haar het boek te sturen’, zegt Lawrence. ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat ze toezegde. Zelf vond ik het een hartverscheurend boek. Er is niks dat te vergelijken valt met een postnatale depressie. Grace voelt zich extreem geïsoleerd, als een buitenaards wezen.
Maar behalve de hormonale onbalans na haar zwangerschap heeft Grace ook een identitieitscrisis: wie ben ik als moeder, als vrouw, als seksueel persoon? Ze wordt gekweld door het gevoel dat ze verdwijnt. Zelf was ik vier tot vijf maanden zwanger toen we draaiden. Mijn hormonen speelden geweldig op en ik voelde me geweldig; dat hielp bij het vinden van de diepere emoties voor de rol.’
Die My Love is een van de in totaal 22 films die zijn opgenomen in de hoofdcompetitie van de 78ste editie van het Franse festival. De titel, die kans maakt op de Gouden Palm, is nog niet aangekocht voor de Nederlandse markt. Dat ligt aan de uitzonderlijk hoge vraagprijs, niet aan de kwaliteit. Voor de rechten voor vertoning binnen de Benelux vraagt de filmmaatschappij 1,2 miljoen euro.
‘Bij zo’n bedrag ga ik er ook niet achteraan’, zegt Pim Hermeling, eigenaar van September Film, een van de grootste distributeurs van arthouse- en kwaliteitscinema in Nederland. ‘Zo’n enorm bedrag kun je niet terugverdienen.’ Hermeling, die deze editie in Cannes al tien films heeft aangekocht voor vertoning, verwacht dat een streamingdienst Die My Love zal opkopen, waarna de film alsnog zal worden uitgebracht in de Nederlandse bioscoop.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant