In het seizoen van de sensationele omkeringen bleef voor Ajax alleen die laatste, ultieme omwenteling uit, ondanks de zege op FC Twente (2-0). De titel ging naar PSV, dat met 1-3 bij Sparta won.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het moest een keer ophouden met de spectaculaire omwentelingen in het qua verloop unieke seizoen 2024-2025. Het hield ook op, op de laatste speeldag. Ajax eindigde als tweede in de eredivisie, nadat de ploeg op 20 april voor de aftrap van de uitwedstrijd tegen FC Utrecht negen punten had voorgestaan op kampioen PSV. In die zin is het een seizoen om nooit te vergeten, nu het einde is bereikt met één punt achterstand.
Maar verliezen kan ook mooi zijn. De tranen van trainer Francesco Farioli sierden het gezicht van de Italiaan, die alles heeft gegeven en Ajax een ander imago gaf. Het applaus van het publiek, in het besef dat de ander beter is geweest.
Ja, misschien, heel misschien, had het nog anders kunnen lopen op de 34ste speeldag, maar daarvoor heeft PSV te veel kwaliteit. Telkens als voetballend Amsterdam een greintje hoop koesterde op de titel, in het gewonnen duel met FC Twente (2-0), sloeg PSV meteen onverbiddelijk toe. Alsof het zo was geprogrammeerd, alsof PSV deed wat het wilde, alsof de kat de muis nog even liet spartelen en hoop bood op ontsnapping.
Maar ach, voetbal in de slotfase van zo’n seizoen als dit, is de totale, heerlijke gekte. De 1-1 van Sparta, kort na de ingetrokken strafschop voor PSV. De goal daarop van Weghorst in Amsterdam, afgekeurd vanwege buitenspel, en vrijwel gelijktijdig de beslissende 1-2 voor PSV. PSV 79 punten, Ajax 78.
Vooraf was bij Ajax, dat dit seizoen volledig in de revisie ging om het recente verleden te vergeten, blind getekend voor de tweede plaats en de plaatsing voor de Champions League, na twee desastreuze jaren van roddel, achterklap en wanbeleid.
Nu heerst toch de teleurstelling, al gaf het publiek een dankbaar applaus en zong de F-side langdurig, terwijl de spelers gearmd voor de tribune stonden. De afloop was als de schitterende vakantie in de zon. Drie dagen voor het einde vertrekt de vakantieliefde onverwacht, begint het onophoudelijk te regenen en is de thuisreis vol chagrijn. Eenmaal thuis is de herinnering toch weer dierbaar.
Toen Wout Weghorst 2-0 maakte in de slotminuut en wist dat de kans op het kampioenschap was vervlogen door de zege van PSV bij Sparta, keek hij alsof hij net was gebeld dat zijn huis was leeggehaald. Het is even moeilijk de herinnering te koesteren aan de constructie van een nieuw huis door Farioli, als de illusie zo grijpbaar was.
De vraag is nu: blijft Farioli, de trainer die positiviteit en werkethos terugbracht, die Ajax liet voetballen naar de middelen van nu, en niet naar de reputatie uit het verleden? Welke spelers komen en gaan, wetende dat nog een stel mislukte profs uit het aankoopbeleid van Sven Mislintat zal terugkeren?
PSV was gewoon beter, met betere voetballers, meer doelpuntenmakers. Alleen omdat de winterdip van PSV gelijk opliep met de opmars van Ajax, kreeg de competitie een wonderlijke wending. PSV, van negen punten voor naar negen achter. Farioli waarschuwde, ook vijf duels voor het einde, dat niets was beslist, dat elke wedstrijd een battle was, dat Ajax met de helm op voetbalde. Hij kreeg in de weken van de ineenstorting het verwijt dat hij niet openlijk over de titel sprak. Had hij dat wel gedaan en het was niet gelukt, dan was hij ook bekritiseerd, in de wereld van de analyses en achterafpraterij.
Feit is dat Ajax gedurende het hele seizoen vrijwel geen wedstrijd makkelijk won. Ajax had een bijzondere middag nodig om alsnog de 37ste titel te grijpen, had sowieso hulp nodig van Sparta en de vorige trainer Maurice Steijn. PSV zat aan het stuur en gaf dat niet meer af.
Echt spannend was het heel af en toe, omdat de eerste doelpunten van Ajax en PSV vrijwel gelijktijdig vielen, rond de 27ste minuut. Eerst de 1-0 van Jordan Henderson, met de kruin na een vrije trap van Youri Regeer, daarna van Ivan Perisic op het Kasteel.
Hoewel, geen spanning? Af en toe leefde de hoop op. De zindering, het schijnsel in telefoontjes, het trage, overbelaste netwerk, de fata morgana van een doelpunt in Rotterdam, toen het stadion opveerde voor een verondersteld doelpunt van Sparta. Gejuich in het stadion, maar de kopbal van Lauritsen bleek naast het doel. Pas later scoorde Sparta, maar het gejuich in Amsterdam was nog niet verstild of PSV scoorde alweer.
Technisch directeur Alex Kroes had het volk voor de wedstrijd bedankt voor de steun, met de rentree in de Champions League, ‘het podium waarop Ajax hoort’, en hoopte de droom nog waar te maken. Wie Ajax zag voetballen, mag het gestuntel tegen NEC (0-3) onbegrijpelijk vinden, want dat was de cruciale nederlaag, geleden in de uren nadat PSV het duel in Rotterdam tegen Feyenoord op wonderlijke wijze had weten om te draaien. Van Utrecht verliezen, uit, dat kan. Thuis gelijk tegen Sparta: vooruit. Uiteindelijk bleken ook de late doelpunten van Groningen, afgelopen woensdag (2-2) en PSV (bij Feyenoord, 2-3), een soort van beslissend, al is dat wat te simplistisch gemeten over een heel seizoen.
Ajax stond op, met 22 punten meer dan vorig seizoen, het seizoen van Mislintat, Steijn, vuurpijlen, twee dikke nederlagen tegen Feyenoord. Ajax won dit seizoen alle topduels van PSV en Feyenoord, en dat is niet eens toeval. Dan hoefde Ajax het spel niet te bepalen. Kijk naar die perfecte tegenaanvallen. Uittrap Remko Pasveer in de Kuip, doelpunt Taylor. Feyenoord, op jacht naar de 1-2 in de Arena, tegenaanval, voorzet Anton Gaaei, doelpunt Taylor.
Farioli liet zijn mannen hard werken en haalde veel uit de selectie. Hij miste vooral kwaliteit op de flanken, in aanvallend opzicht. De club slaagde er niet in buitenspelers van grote kwaliteit aan te trekken. De problematiek van de buitenspelers manifesteerde zich zondag, met Kenneth Taylor als hangende linksbuiten en Steven Berghuis op rechts. Taylor is geen linksbuiten, Berghuis is geen rechtsbuiten meer. Vooral op die posities hadden de concurrenten veel meer kwaliteit, met Noa Lang, Ivan Perisic, Johan Bakayoko bij PSV, Igor Paixao en Anis Hadj Moussa bij Feyenoord.
Ajax was zeker van de tweede plaats, toen het publiek meezong met Kees Prins: ‘Het kan dooien, het kan vriezen, je kunt winnen of verliezen, maar een betere club dan deze is er niet.’ Nou ja, eentje dan, in seizoen 2024-2025.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant