Wie wordt landskampioen: ‘gewoon’ PSV, of toch het door niemand voorspelde Ajax? Mocht het voor de Amsterdammers nog gebeuren, zou dat bovenal het kunststukje zijn van trainer Francesco Farioli.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De meestal als eerste keus gebruikte spits van Ajax, Brian Brobbey, heeft in de eredivisie vier doelpunten gemaakt. Vier. En als je naar die doelpunten kijkt, zie je dat hij de bal soms niet eens helemaal goed raakt. Brobbey scoorde minder dan Junior Kadile en Oskar Zawada, topschutters van de gedegradeerde clubs Almere City en RKC.
Het was soms alsof Brobbey een neef naar Ajax had gestuurd, zo onbeholpen. Bijna nooit was hij in vorm. Telkens viel hij bij persoonlijke duels; dan klonk een gil door het stadion. Mede daardoor kreeg hij ook weinig bescherming van de arbitrage, want de scheidsrechters dachten: daar heb je hem weer.
Niemand bij Ajax maakte in de eredivisie trouwens meer dan negen doelpunten. Het doelsaldo is door een schier eindeloze reeks zuinige zeges dat van een counterploeg: 65-32.
Lees ook: Als PSV kampioen wordt, is dat bovenal het kunststukje van trainer Peter Bosz
Voorafgaand aan het seizoen had Ajax opruiming gehouden onder de aanvallers, om de sporen van de vorige technisch directeur Sven Mislintat te wissen. Ook degenen die best hadden gepast bij het type spel van trainer Francesco Farioli verdwenen.
George Mikautadze is nu aardig op dreef in Frankrijk, met elf goals en zes assists bij Lyon. Steven Bergwijn is sinds kort kampioen van Saoedi-Arabië, met Al-Ittihad. Chuba Akpom vertrok in de winterstop, met drie doelpunten.
Alleen al hierom zou het sensationeel zijn als Ajax kampioen van Nederland zou worden – de snel verspeelde negen punten voorsprong staan daar nog los van. Ajax voetbalde als een subtopper uit het oude Italië, maar dan in het rood-witte jasje van de iconische club uit Nederland.
Sport leeft van verrassingen. ‘Ajax kampioen’ is in veel seizoenen weinig opzienbarend, maar nu wel, na twee desastreuze jaren. Voorafgaand was Ajax in de seizoensgids van Voetbal International door geen van de zogenoemde kenners op 1 gezet. Sterker nog: de specialisten van de grootste krant, De Telegraaf, en de publieke omroep, de NOS, zetten Ajax op vijf. Ze baseerden hun verwachtingen op de puinhopen van de laatste seizoenen, het wanbeleid, het wegsijpelende geld, de onrust, de uittocht van personeel.
Maar toen kwam er dus een trainer, een onbekende Italiaan, die had verrast bij Nice – al zeiden mensen die de Franse competitie keken dat ze de tv soms uitzetten als die club in beeld kwam. Zo saai was het voorzichtige spel van de Zuid-Franse club, met een trage opbouw en weinig doelpunten.
Maar Farioli bracht iets teweeg in Amsterdam. Sowieso het arbeidsethos, maar daarnaast ook geloof, nederigheid, controle, vrolijkheid en enthousiasme. Hij verkocht zichzelf goed. Hij memoreerde telkens dat Ajax vorig seizoen met 35 punten achterstand op PSV als vijfde was geëindigd. En zie, Ajax haalde steeds meer punten, terwijl PSV plotseling begon te knoeien.
Ajax verwierf sympathie bij de normaliter kritische supporters, die leerden genieten van een heel andere ploeg dan ze gewend waren. Ajax heeft immers geen Johan Cruijff meer, geen Frank Rijkaard, geen Clarence Seedorf, geen Frenkie de Jong. Ajax heeft Wout Weghorst, ongeveer de minst bij Ajax passende spits in de 125-jarige geschiedenis.
Filosoof Farioli nam het Ajax-volk mee op zijn uitputtende tocht van ruim veertig weken door de woestijn. Hij sprak over de fundering leggen, over bergen beklimmen. In zijn metafoor over de opbouw van een huis bleef hij lang steken in de kelder. Daar was immers zo veel te doen: rommel opruimen, lekkages dichten.
Het opbouwwerk verliep aanvankelijk veel trager dan bij de concurrent, want in Eindhoven stond een prachtig huis, dat allang klaar was. Daar lagen ze op de bank een beetje te ruften van verveling.
Maar opeens ging het snel bij Ajax. Farioli had niet eens tijd om over de sobere nieuwe verdiepingen te praten. Alleen op het einde, toen hij het hoogste punt had bereikt, kreeg hij het dak niet goed dicht en begon het weer naar binnen te regenen. Gelukkig kon hij de gaten met zeil afdekken, om de schade te beperken.
Een mogelijke titel zou nochtans niet het resultaat zijn van de typische esthetiek van Ajax. Het kampioenschap zou vooral symbool zijn van de voorzichtige terugkeer naar de top. Het is zwaar geweest. Kijk hoe ze overal in het land plezier beleefden toen het toch weer fout begon te gaan.
Terwijl Farioli juist zo nederig was. Arme man, al die historie op zijn ranke schouders. Alleen met dat atypische voetbal, met veel wissels, zou hij de onverwachte titel kunnen grijpen. Zijn selectie was niet zo belastbaar en Ajax speelde dit seizoen vooral door de Europese besognes vijf duels meer dan PSV.
Niemand wilde of kon geloven dat dit het echte Ajax was. Gewend aan biefstuk van de keurslager was daar nu plofkip van de grootgrutter. Het publiek accepteerde het spel en hield de adem in, omdat Ajax moeilijk bleek te kunnen aanvallen bij een achterstand. De supporters hielden vol, met het vooruitzicht op de schaal.
Volgend seizoen willen ze weer echt Ajax-voetbal zien, wat dat dan ook precies moge zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant