Wie wordt landskampioen: het vooraf favoriete PSV, of het door niemand voorspelde Ajax? Dat eerste zou bovenal het kunststukje zijn van trainer Peter Bosz.
schrijft voor de Volkskrant over voetbal en tennis.
Met de lichtheid waarmee hij woensdag de bal tegen Heracles in de linkerbovenhoek deponeerde, verhief Malik Tillman voetbal voor even tot kunst. Vanaf zo’n 20 meter zette de middenvelder zijn wreef met veel gevoel tegen de bal, waarna die precies de baan aflegde die bedoeld was. Hij had het dit seizoen al wel vaker zo gedaan.
Mede dankzij de treffer van Tillman loste PSV een speelronde voor het einde het morsende Ajax af als koploper. Op weg naar de 26ste landstitel was het rake schot ook PSV’s honderdste doelpunt in de eredivisie, als bewijs van de aanvallende intenties waarmee Peter Bosz zijn ploeg laat spelen en het surplus aan offensieve kwaliteit.
Lees ook: Als Ajax kampioen wordt, is dat bovenal het kunststukje van trainer Francesco Farioli
Neem nou Noa Lang, Luuk de Jong, Guus Til, Ismael Saibari, de al langer geblesseerde Ricardo Pepi en Tillman, de beste voetballer van het stel. Alle zes maakten ze minimaal tien doelpunten in de competitie; dat was nog geen enkele club eerder in de eredivisie gelukt. Ja, en dan hebben ze ook nog Ivan Perisic (acht doelpunten) en Johan Bakayoko (negen doelpunten).
Bosz was trots op het bereiken van de magische grens van honderd doelpunten, zei hij als geestverwant van Johan Cruijff. In zijn ogen staan doelpunten voor het vermaak dat zijn ploeg de mensen biedt, iets wat hij belangrijk vindt. Het laat zien dat je iets bijzonders doet, voegde hij eraan toe, al had hij met veruit de beste selectie van Nederland ook makkelijker praten dan menig collega-trainer.
Want ja, wie zich negen maanden geleden in een schuilkelder had opgesloten en nu zou horen dat PSV de titel wist te prolongeren, had niet gek opgekeken. Terwijl Ajax na twee desastreuze jaren voorzichtig hoopte op te krabbelen onder Farioli en Feyenoord na het tijdperk-Slot opnieuw moest beginnen, kon PSV met Bosz voortborduren op het droomseizoen.
Al ging dat niet zo gestroomlijnd als verwacht, mede door een historische implosie na de winterstop. Ga maar na: de voorsprong van negen punten op Ajax na vijftien speelronden was na 27 wedstrijden veranderd in een achterstand van negen punten. Maar Bosz hield vast aan zijn plan en bleef aanvallen, ongeacht de kritiek van buitenaf.
De PSV-trainer zocht het onder meer in een gebrek aan concentratie, verslapping en een paar blessures. Maar een te aanvallende speelstijl, gezien de kwetsbare defensie en vele tegendoelpunten? Wat een onzin, reageerde hij fel, als hem dat voor de voeten werd geworpen. Niet de speelstijl, maar de uitvoering ervan is bepalend.
Door aan te vallen werd PSV weer zichzelf en maakte het vorig weekend in de 99ste minuut het winnende doelpunt tegen Feyenoord. Het leverde de ploeg van Bosz twee extra punten op die voor het prolongeren van de landstitel cruciaal bleken. Bosz vertrouwde op zijn visie en op de kwaliteiten van zijn spelers. Wie garandeerde hem dat PSV minder tegendoelpunten zou krijgen als hij de boel zou dichttimmeren? Hij werd beloond.
Het zou van PSV de terechte en verwachte kampioen maken, ondanks de ongekende ineenstorting en de premature grappen van PSV-supporters over winterbanden onder de platte kar, het voertuig waarmee PSV bij een kampioenschap door de stad wordt gereden. Nu gebeurt het maandag wellicht alsnog, maar dan zonder die winterbanden.
PSV hield de kampioensploeg aan het begin van het seizoen zo goed als bij elkaar. Ja, basisspelers Jordan Teze en André Ramalho vertrokken, maar daarvoor in de plaats kwamen Ryan Flamingo, Ivan Perisic en Rick Karsdorp, al was die laatste nooit echt fit. Trainer Bosz legde een noodverband aan, omdat ook Sergino Dest lange tijd geblesseerd was. Hij posteerde middenvelder Richard Ledezma als rechtsback.
PSV won de eerste tien wedstrijden en bouwde een voorsprong op, al waarschuwde Bosz vanaf het begin dat het seizoen hoe dan ook moeilijker zou worden dan het vorige. Maar met zo’n groot verval had ook hij geen rekening gehouden. Lange tijd leek het erop dat het te lang had geduurd voordat hij de boel weer op de rit had – ware het niet dat Ajax vervolgens een nog hevigere inzinking kreeg.
Maar Bosz kreeg ook hulp van zijn spelers, onder wie Tillman, de man van het honderdste doelpunt. Zijn afwezigheid door een blessure liep synchroon met de beroerde periode van PSV. Het is te makkelijk om alles op de absentie van de Amerikaanse middenvelder af te schuiven, maar zijn invloed is evident. Met Tillman won PSV 84 procent van zijn wedstrijden; zonder de middenvelder lag het percentage aanzienlijk lager: 37,5 procent.
Iedere trainer wil goede voetballers in zijn elftal, zei Bosz woensdag nog, waarmee hij doelde op Tillman en Dest. Beiden keerden de laatste weken terug van blessures en gaven PSV een kwaliteitsimpuls. Ook Bosz weet: zij bepalen of je wel of geen resultaten boekt en of je een goede trainer bent of niet.
PSV had de beste spelers. Al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat de beste spelers niet het beste team vormden, op het moment dat PSV alles door de vingers dreigde te glippen. Mocht Bosz zondag alsnog met de schaal staan, dan maakt het nieuwsgierig welke lessen hij mee zal nemen naar komend seizoen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant