Vanavond is het zover: de grote finale van het Eurovisie Songfestival in het Zwitserse Basel. De Nederlandse inzending, Claude, treedt als twaalfde op. Hoe staat hij ervoor? We spreken popjournalist Els de Grefte, die ter plekke is.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant. Ze schrijft met name over onderwijs.
Ha Els, hoe oogde Claude vandaag?
‘Zoals we hem kennen: opgewekt, positief, hij had er duidelijk weer zin in. Gisteravond tijdens de show voor de vakjury’s maakte hij een klein foutje: hij zong ‘Écoute-moi, oh, maman’ in plaats van ‘Me voici, me voilà’. Alle journalisten vroegen hem ernaar. Zijn reactie: ‘Nee, ik vergat de tekst niet, ik heb het opgespiced.’ Dat antwoord kwam er soepel uit − daar is hij ongetwijfeld op getraind.
‘Dit keer was de 11-jarige danser Olivier ook bij het persmoment. Hij treedt op als de jongere versie van Claude, door middel van vooraf opgenomen beelden die via een spiegel worden vertoond. Omdat hij te jong is, mag hij niet live optreden. Dat vond hij heel jammer, zei hij tegen de journalisten. Hij zat gisteren wel in de zaal tijdens de juryshow. Die telt mee voor de helft van de punten, vanavond komen daar de publieksstemmen bij.’
Zullen de vakjury’s Claude afrekenen op dat foutje?
‘Dat weten we pas vanavond laat, rond middernacht, als alle punten openbaar worden (de winnaar wordt rond 1 uur ’s nachts bekend gemaakt). Claude zelf zei: liever een afwijking in de tekst dan een valse noot. Ik denk dat de jury’s daar ook zo naar kijken.’
Wie zijn Claudes meest geduchte concurrenten?
‘Bij de bookmakers staat Zweden bovenaan, maar in het perscentrum rekent niemand écht op winst voor hen. De hype is wat gaan liggen. Het lied wordt consistent uitgevoerd, maar is net te middelmatig om eruit te springen.
‘Dat is anders bij Oostenrijk. Die inzending wordt gezongen door een countertenor, een man die op indrukwekkende hoogte zingt en nog geen noot heeft gemist. Hij is professioneel operazanger en kan ook pop zingen. Het nummer is muzikaal sterk, maar ik vermoed dat het niet veel publieksstemmen krijgt. De act is namelijk volledig in zwart-wit, en dat spreekt visueel minder aan.
‘Dan is er nog Finland. Daar ben ik persoonlijk dol op. Hier hangt nu echt een hype omheen. Steeds meer mensen dragen T-shirts met ‘Ich komme’ erop, een verwijzing naar de songtekst (dat gaat over het genot van een orgasme). In het perscentrum is het ieders favoriet. Tijdens het optreden gaat het publiek ook helemaal los.’
Kijken de vakjury’s anders naar de nummers dan het publiek?
‘Absoluut. De vakjury’s bestaan uit mensen uit de muziekindustrie. Die letten op technische aspecten: moeilijkheidsgraad en zuiverheid bijvoorbeeld. Een complexer nummer krijgt daar vaak hogere punten. Het publiek stemt meer op emotie, sfeer en show. Daar scoren feestelijke nummers weer beter.’
Het gerucht gaat dat Céline Dion vanavond optreedt. Klopt dat?
‘Dat is vrijwel zeker. Martin Green, de nieuwe directeur van het Songfestival, zei net desgevraagd: ‘De Kerstman bestaat.’ Haar privéjet is bovendien gespot in Basel. Céline won in 1988 het festival namens Zwitserland. Er wordt gefluisterd dat ze misschien niet live in de zaal optreedt, maar in een nabijgelegen arena, en dat haar optreden mogelijk vooraf is opgenomen. Ze lijdt aan het stiff-person syndrome en kan daardoor niet zo makkelijk zingen.’
Je zei eerder deze week dat je verwacht had dat Basel een stad onder hoogspanning zou zijn, vanwege de controversiële deelname van Israël, maar dat dit in de praktijk meevalt. Is dit nog altijd het geval?
‘Ja, de protesten die tot nu toe hebben plaatsgevonden, waren klein en verliepen vreedzaam. De laatste repetitie voor de tweede halve finale werd licht verstoord door fluitjes en te grote vlaggen. Er zijn zes mensen de zaal uitgezet, maar ook dat verliep gemoedelijk.
‘Gisteren sprak ik directeur Martin Green. Ik vroeg hem naar de deelname van Israël. Zijn antwoord vond ik behoorlijk wereldvreemd. Hij zei: ‘Het is natuurlijk een ingewikkelde wereld op dit moment. Mensen hebben recht op hun gepassioneerde overtuigingen, daar zijn we niet immuun voor. Wij willen met het Songfestival tonen hoe we de wereld zouden willen zien, in plaats van hoe die is. Later zei hij ook nog: ‘Ik zie 37 landen samenkomen die elkaars verschillen accepteren.’ Dan denk ik: in Gaza, aanleiding voor de protesten, gaat over iets anders dan een cultuurverschil.
‘Waar ik me wel in kan vinden, is dat het doel van het Songfestival is om een epic show of unity te zijn, zeker in tijden van verdeeldheid. De kracht van het songfestival is dat er samen iets wordt gevierd, dat verschillen worden overbrugd. Ik vraag me alleen af of dat argument stand houdt in een tijd van aanhoudende bombardementen op Gaza, met meer dan vijftigduizend doden als gevolg.’
Hoe staat de Israëlische zangeres Yuval Raphael ervoor?
‘Ze heeft een prachtige stem en haar nummer is best goed. Het is geen ondenkbaar scenario dat Israël gaat winnen. In dat geval komt organisator EBU wel in een lastig parket. Het winnende land is automatisch de host van het volgende festival. Israël is echter in oorlog, en de regels van de EBU stellen dat het gastland ‘veilig’ moet zijn. Een ander land zou het festival dan dus moeten overnemen.
‘Ook Oekraïne won in oorlogstijd. Andere landen boden zich toen massaal aan als host. Bij Israël ligt dat gevoeliger. Ik denk dat veel mensen achter de schermen duimen dat Israël níet wint.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant