Het lot liet van zich horen op de dag dat Frans verkering kwam vragen aan Hanneke. Daarna kwam het er jaren niet van.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Hanneke (59): ‘Frans was de broer van de vriend van mijn zus. Ik was 14 toen ik hem ontmoette, hij was vijf jaar ouder, dus het was duidelijk dat mijn onmiddellijke verliefdheid geen enkele kans maakte.
‘Niet dat ik dat een probleem vond. Op mijn 14de, opgegroeid in een beschermd christelijk milieu, leek liefde sowieso tamelijk ver weg en onbereikbaar. Wanneer we elkaar op verjaardagen zagen, was er altijd wel een lach die we deelden, of een blik die ik voelde, en de blijheid die ik dan ervoer durfde ik zelfs in gedachten geen naam te geven. Toen hij ging studeren in de stad waar ik woonde, heb ik weleens op een hoek van de straat staan wachten om een glimp van hem op te vangen als hij naar college fietste. Dan was er kort dat gevoel van intense spanning, maar dat ebde de weken en maanden erna weg als ik hem niet zag.
‘Ik was 19 toen we met zijn vieren gingen zeilen, mijn zus, hij, zijn broer en ik, en van die vakantie op de Friese meren herinner ik me dat het alleen maar regende en we ontzettend veel plezier hadden. Hij sprong in het koude water en ik sprong hem achterna, met tegenzin en ook weer niet. ’s Nachts sliepen we met zijn vieren in het kleine vooronder, hij en ik lagen zij aan zij in onze slaapzak met onze ruggen tegen elkaar aan.
‘Natuurlijk was er sprake van opzet, maar beiden hielden we het op toeval, een toeval dat zich dus toevallig iedere avond liet herhalen. Uitspreken dat we het fijn vonden om zo dicht bij elkaar te liggen, kwam niet bij ons op, daarvoor waren we allebei te verlegen en te onervaren. In plaats van elkaar lief te hebben, maakten we gewoon heel veel lol, iets wat makkelijk had kunnen overgaan in iets anders, maar dat gebeurde niet.
‘Het waren misschien de vijf jaar leeftijdsverschil, de familiebanden die maakten dat we elkaar nooit alleen zagen, maar meer nog de schroom. Een schroom die iedere ontmoeting weliswaar feller maakte, maar het ook veroordeelde tot iets zonder gevolg. Zo was er bijvoorbeeld de keer dat we na een bruiloft samen naar huis liftten en hij me beschermend inwijdde in de merites van het liften. In Apeldoorn wisselden we van auto, en nog als ik langs dat motel rijd, denk ik eraan. Ik kon mijn geluk niet op, maar in feite was alles wat we deden, dat liften.
‘En toen brak de tijd aan dat ook ik ging studeren, ik zocht hem een keer op in zijn studentenhuis, hij kwam een keer bij mij op visite en we begonnen elkaar steeds leuker te vinden. Via mijn studie leerde ik een jongen kennen die zijn zinnen op mij had gezet, hij wist beter dan Frans en ik hoe je dat aanpakt, iemand leuk vinden. Dan flirt je en zoen je met elkaar en dat was precies wat er gebeurde. En ik vind het naar om te zeggen, maar zonder dat ik verliefd op deze jongen was, liet ik alles gebeuren.
‘Ja, hij was leuk, maar niet zo leuk als Frans met wie ik eindeloos kon praten en lachen. Op een avond waren die jongen en ik bij mij thuis, toen Frans onverwacht langskwam. Ik schrok en even later zaten we met zijn drieën in mijn kamer, alle drie even ongemakkelijk. Aan alles voelde ik dat dit het moment was dat Frans me verkering had willen vragen, maar hij zei niets. Ook na afloop belde hij niet om de reden van zijn bezoek uit te leggen.
‘Pas vele jaren later vertelde hij dat hij die avond gedesillusioneerd naar huis was gegaan en zich had bedronken. Hij is daarna nooit getrouwd. Nog steeds denk ik weleens: hoe is het mogelijk dat we ons leven zo’n wending hebben gegeven, niet door iets te doen, maar door iets niet te doen. Want ik had zelf ook naar hem toe kunnen gaan en ik weet zeker dat ik dan later nooit was getrouwd met die andere jongen.
‘De situatie was zo pijnlijk en bleef dat nog heel lang, ik heb er nooit over durven beginnen. In plaats daarvan liet ik me passief leiden door die ander, het gezin dat daaruit voortkwam vond ik geweldig, maar het huwelijk is nooit echt goed geweest. Wij voelden elkaar niet echt aan. Als systeem functioneerden we goed, voor onze kinderen gingen we door het vuur, maar als liefdespaar deden we het minder. Dat werd moeilijker met de jaren.
‘Een keer, tijdens een opening van een tentoonstelling van mijn zwager, kwam Frans na lang dralen naar me toe, legde een hand op mijn schouder en vroeg: hoe is het me je? De tranen stroomden over mijn wangen. Ik veegde ze snel weg, dit was niet de gelegenheid om te huilen. Toen hij vervolgens vroeg: zullen we eens een afspraak maken, zei ik ja graag, maar ik stelde die uit, ik wist dat een ontmoeting nooit puur vriendschappelijk zou kunnen zijn.
‘Pas toen mijn scheiding rond was, durfde ik het aan. Die dag stond ik reikhalzend voor het raam. Hij kwam, we dronken koffie, ik verontschuldigde me voor de tompouce die zich zo onhandig laat eten, en hij zei, nee joh, heerlijk juist en ik genoot van zijn luchtige antwoord, zo anders dan ik gewend was. Snel na die eerste keer gingen we kajakken en ik kuste hem op het water en kreeg van onbekenden een applaus. Toen was het ‘aan’.
‘Dat is nu twaalf jaar geleden en sinds die dag is alles zoals het zijn moet. De leegheid die ik jaren heb gevoeld, maakte plaats voor een verliefdheid die eindelijk de ruimte in kon nemen die het verdiende. Alles ging vanzelf en zo gaat het nog steeds. Vorig weekend waren we met de caravan in Limburg. Hij kookte, ik dekte de tafel, ik vroeg wil je nog wat drinken, hij gaf me snel een knuffel. Alles even makkelijk en nabij. Natuurlijk heb ik weleens spijt van al die jaren zonder elkaar, hij zou een geweldige vader zijn geweest. Maar misschien was de relatie veertig jaar geleden wel veel minder ontspannen geweest; dus, nee, het is goed zoals het is.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Hanneke gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Natuurlijk zijn we voor deze zomer weer op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde van ooit – alles tussen een flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden, met een Nederlander op het strand of een vlam uit een ver land. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant