Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Geen menssoort beangstigender de vogelaar. Eens maakte ik op deze plek de onvergeeflijke fout niet te weten dat er een vogelsoort bestaat die ‘de kluut’ heet. Prompt werd ik bedolven onder bloeddorstige mails van vogelaars die me de les lazen. Daarom ben ik nu heel voorzichtig in het omschrijven van een meeuw. Deze meeuw is een vaste bezoeker van het duinmeer waar ik graag zwem, heeft een vaal wit verenkleed met grijze spikkels, een zwarte snavel en zwarte staart.
Zelf dacht ik, na even zoeken op internet, dat het misschien een Pontische meeuw betrof, of een Thayers-meeuw. Maar die zijn blijkbaar allebei hartstikke zeldzaam en als ik deze meeuw – waarschijnlijk een zilvermeeuw – zou omschrijven als exclusieve meeuw, loop ik het risico dat morgen mijn deur ingetrapt wordt door het Vogelaar-Swat-team.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Deze ontzettend gewone meeuw staat nu in de oever van het meer te trappelen. Het is een soort tapdansen, waarbij hij langzaam om zijn as draait en ondertussen het water scherp in de gaten houdt. Van een bioloog leer ik dat hij dit doet om wormpjes naar boven te halen. Ik weet niet of er wormpjes in het zand van de oever schuilen, wel bloedzuigers en kikkervisjes, maar de meeuw zal wel weten wat hij aan het doen is. Even verderop springt een kikker heel behoedzaam richting het water. Hij is er nog een meter van verwijderd, maar houdt zich doodstil als hij de tapdansende meeuw ontwaart.
Ik overweeg de kikker een handje te helpen en hem veilig naar het water te brengen. Maar je moet de natuur haar gang laten gaan. Toch? Ik vind dat een lastig voorschrift en heb besloten er mijn eigen invulling aan te geven. Ja, ik laat de natuur haar gang gaan. Behalve als er schattige dingen in het geding zijn.
Wormen? Niet schattig. Kikkers? Net niet schattig genoeg. Eendkuikens? Heel erg schattig. Dus toen deze zelfde niet-Pontische, niet-Thayers meeuw onlangs twee moedereenden en hun kuikens lastig viel, zwom ik er achteraan in een poging hem weg te jagen. De meeuw droop uiteindelijk af, al had dat niet zoveel met mij, maar meer met de twee intimiderende moedereenden te maken.
De dansende meeuw laat ik ongemoeid; ik kleed me om en duik het water in. Als ik een tiental minuten later weer op de oever sta, speur ik naar de kikker, benieuwd of hij het gered heeft. Eigenlijk was hij toch wel schattig. Hij zit in ieder geval niet meer op de plek waar ik hem het laatst zag. Maar hij heeft het water ook niet gehaald. Op dit moment bungelt hij uit de snavel van de meeuw, die hem heen en weer schudt, onder water duwt, weer heen en weer schudt en vervolgens opslokt. Sorry man.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant