Nadat een dodelijke sneeuwbui Buenos Aires heeft getroffen, is een groep overlevende vrienden op elkaar aangewezen. Het levert uniek en opmerkelijk tv-drama op.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Het is een klein wonder dat The Eternaut er is gekomen. De serie is gebaseerd op een in Argentinië zeer populaire strip, die sinds de eerste publicatie in 1957 talloze vervolgen, gedaantewisselingen, auteurs en tekenaars kende. Héctor Germán Oesterheld, de oorspronkelijke schepper en een uitgesproken linkse activist, ‘verdween’ in 1977 als een van de vele slachtoffers van het militaire bewind.
Een juridische strijd om de rechten zat de talloze plannen om The Eternaut in wat voor vorm ook te verfilmen jaren in de weg, maar nu is er een zesdelige tv-serie, gesitueerd in Buenos Aires, in het Spaans, met een Argentijnse cast. En dat is opmerkelijk, want de gemiddelde kijker is het gewend zijn postapocalyptische samenleving, van The Walking Dead tot The Last of Us, in een Noord-Amerikaanse setting opgevoerd te krijgen, in de ruïnes van New York, Los Angeles of Seattle.
De unieke setting in de Argentijnse hoofdstad alleen al is de pure winst van The Eternaut, dat er op een ingetogen manier spectaculair goed uitziet. Ook wel eens fijn dat de kijker zich niet meteen in een of andere computergame waant, waar elke scène een nooit gespeeld level doet vermoeden.
Ook het tempo, het temperament en het verloop van de overlevingsstrijd van de getroffen Argentijnen heeft een heel eigen cadans, met een enorme stroomversnelling halverwege. Het begint op een kaartavondje van vrienden, als midden op een hete avond de stroomvoorziening hapert (niemand is verbaasd). Vervolgens valt alle elektriciteit uit en begint het te sneeuwen, met dodelijke gevolgen. Iedereen die in de sneeuw terechtkomt overlijdt onmiddellijk. Telefoons en andere communicatiemiddelen werken niet meer, waardoor de vrienden het stuk voor stuk met hun eigen waarneming zullen moeten doen.
In zes afleveringen komt de vriendengroep in een soort overlevingsstand te staan, met alle conflicten van dien die dat ook onmiddellijk oproept. Als het duidelijk is dat ze zich in geïmproviseerde pakken, met lashelmen, gasmaskers en duikuitrusting (als zogenaamde ‘eternauten’), in de buitenwereld kunnen bewegen is de eerste missie om op zoek te gaan naar familieleden, waarbij zich langzaam de ware omvang van de ramp openbaart.
Voor schrijver Oesterheld was El Eternauta vooral een studie naar solidariteit in Argentinië. Op wie kun je vertrouwen? Wie neemt de leiding? Wie neemt het op voor het algemeen belang? En hoewel de strip en de serie een uitgesproken sciencefictionsetting hebben, voel je dat de manier waarop ‘het verzet’ zich uiteindelijk organiseert een weerklank heeft in de recente Argentijnse geschiedenis.
De oorspronkelijke strip uit 1957 zal, gezien de loop van het verhaal, geïnspireerd zijn door de sciencefiction-roman The Invasion of the Body Snatchers uit 1955, waarin de Koude Oorlog doorklinkt en die voor het eerst werd verfilmd in 1956.
Ook in The Eternaut staat de kwestie centraal welke kant je kiest onder de moeilijkste omstandigheden. Een vraag die veel Argentijnen in de jaren daarna keer op keer moesten beantwoorden.
★★★★☆
Sciencefiction
Zesdelige serie van Bruno Stagnaro, gebaseerd op de strip van Héctor Germán Oesterheld en Solana López uit 1957
Met Ricardo Darín, Carla Peterson, César Troncoso
Te zien op Netflix
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant