DEN HAAG - 'We zijn echt niet meer 24 uur per dag met Alan bezig, maar er is elke dag wel één moment, een gevoel, een woordje, en dat is moeilijk.' Het is woensdag 25 jaar geleden dat de zoon van Martin en Irene Roos wordt doodgeschoten na een avondje stappen, samen met Daan de Blok. Woensdagavond is er een herdenking bij het monument voor de twee jonge mannen in Den Haag.
Martin Roos weet het nog als de dag van gisteren. 'Het begon ermee dat mijn schoondochter naar mijn vrouw belde omdat Alan niet thuis was gekomen van een avond stappen. En zij belde mij om te vragen of ze op de voetbal waren.'
'Ik was daar om schoon te maken want er was de avond ervoor een feest geweest.' Roos was medeorganisator van dat feest. Alan is er met zijn jongere broer Maurice. Na het voetbalfeest gaan ze stappen in discotheek 'O' in Loosduinen.
Roos heeft zondagochtend onderweg naar de voetbalclub de rood-witte linten en politieauto's gezien bij de parkeergarage in het centrum van de Haagse wijk Loosduinen. 'Dan rij je door en denk je zo, daar zal wel wat ernstigs gebeurd zijn.'
Aangekomen op de voetbalclub vertelt iemand dat er twee mensen zijn doodgeschoten. 'Ik zeg nog, zo dat is ook wat. Hij zegt, ja, zo gaat dat. Het zullen wel criminelen zijn of zoiets. Ik zeg zo, begint het hier ook al.'
Ondertussen is de zus van Alan naar de politie gegaan, en later volgt zijn moeder ook. Ze komen pas weer terug als Martin al weer thuis is, en ze worden vergezeld door rechercheurs. 'Dat is heel gek. Dan sta je voor het raam en dan weet je eigenlijk nog niks en toch voel je het al wel.'
De 31-jarige Alan is doodgeschoten, samen met de 22-jarige Daan. De twee komen elkaar tegen in de 'O'. Volgens de jongere broer van Alan raakten de twee aan de praat over muziek en bleven ze hangen toen Alans broer naar huis ging.
Volgens de portier van 'O' gaan de twee mannen als laatsten de disco uit, richting de taxistandplaats. Maar ze stappen niet in een taxi, maar in de auto van twee mannen, een vader en zoon, die ze een lift aanbieden.
Wat er daarna gebeurt vertelt de zoon later in de rechtbank. Zijn vader wil 'die jongens' een lift geven, omdat ze elkaar binnen al hebben gesproken. De zoon rijdt, zijn vader zit achterin. Volgens de zoon heeft zijn vader eerst Daan en daarna Alan doodgeschoten.
Daarna moet de zoon helpen de lichamen uit de auto te halen in de parkeergarage aan de Ouverturestraat in Loosduinen. 'Help je nog mee? Anders liggen er straks drie', zou de vader hebben gezegd. 'Dat moet je dan horen tijdens zo'n rechtszaak', herinnert Roos zich.
Hij gelooft maar weinig van het verhaal van de zoon. Niet dat Alan en Daan vrijwillig zijn ingestapt in elk geval. 'Daar zit al 25 jaar de vraag: wat is er van waar? Het zou best wel waar kunnen zijn, maar ik geloof het niet. Ons gezin gelooft het niet.'
En natuurlijk is er de vraag: waarom? Want die is nooit beantwoord. Het Openbaar Ministerie denkt dat het 'voor de grap' was. De hoofdverdachte beroept zich op zijn zwijgrecht, dus of dit echt het motief was wordt nooit duidelijk.
'En dan zit er zo'n stomme rechter, sorry dat ik het zeg, die zit maar te knikken en te knikken en dan denk ik, joh sukkel, dat moet je toch niet geloven. Maar je mag niks zeggen.' Martin Roos kan er nog steeds boos om worden.
'Er is dat gevoel van er klopt iets niet. Als zoiets met een dierbare van je gebeurt en je hebt een duidelijk antwoord, dat klinkt misschien gek, maar dan is dat een veel beter gevoel dan als er zoveel onduidelijkheden zijn.'
Irene heeft geprobeerd om antwoorden te krijgen van de daders nadat die hun straf hadden uitgezeten. 'De zoon zei dat vraag je maar aan mijn vader. Maar die wilde helemaal niet met me praten.'
Martin Roos merkt tijdens de rechtszaak dat er weinig aandacht is voor nabestaanden. Het brengt hem ertoe om de stichting Aandacht Doet Spreken op te richten. Samen met zo'n vijfhonderd andere nabestaanden weet hij in de jaren daarna een hele reeks veranderingen voor elkaar te krijgen.
'Het slachtofferspreekrecht is er dankzij ons gekomen. Maar ook de familierechercheur, en dat je een vaste, professionele casemanager krijgt. En de standaard schadevergoeding, zonder dat je tot vijftig jaar terug bonnetjes hoeft in te leveren.'
'En uiteindelijk is er een aparte wachtkamer gekomen in het gerechtsgebouw. Want wij zaten tijdens de rechtszittingen gewoon in die grote hal, tegenover de familie van de dader. Dat was heel ongemakkelijk.'
'De moeder van zo'n dader zit daar dan ook, en het is natuurlijk haar kind, en dan is ze ook een beetje boos op ons, terwijl hij iets ergs heeft gedaan, maar zo gaat dat dan, het ouderinstinct. Daar is toen vrij snel een aparte ruimte geregeld.'
'Het klinkt een beetje gek, maar door wat er is gebeurd zijn er wel een hoop mensen later geholpen die niet meer tegen de muren liepen die wij tegenkwamen.'
De stenen uit de parkeervakken waar Alan en Daan lagen zijn verwerkt in een monument buiten de parkeergarage waar hun lichamen werden gedumpt.
'Toen die uit de straat werden gehaald heb ik er bijgestaan als een politieagent om te zorgen dat ze niet beschadigd werden', herinnert Roos zich.
Bij dat monument is woensdag tussen 20.10 uur en 21.00 uur een herdenking voor de beide slachtoffers. 'We gaan 25 vaasjes met roosjes neerzetten, 25 kaarsjes, en we gaan 25 ballonnen oplaten', vertelt Irene. Om 20.38 wordt twee minuten stilte gehouden.
Het leven heeft weer een soort van normale gang voor het echtpaar. Martin is met pensioen na een lange loopbaan als trambestuurder. 'Maar misschien was ik anders wel parttime blijven doorwerken.'
Pas sinds ze kleinkinderen hebben vieren ze weer feestdagen. 'Hun verjaardagen. En één van de kleintjes vroeg eens waarom hebben jullie geen kerstboom? Toen hebben we een paar jaar zo'n boompje gekocht.'
'Maar ja, het is toch altijd 'Alan is er niet'. Zelfs na 25 jaar blijft er altijd die lege stoel. Dat hebben andere mensen veroorzaakt. Mensen die gewoon vrij rondlopen en misschien wel weer genieten van hun leven. Dat is een heel frustrerende gedachte, want ons leven is naar de klote.'
Source: Omroep West Den Haag