is publicist en columnist van de Volkskrant.
Zes jaar geleden schreef ik een column over mijn fitnesslerares Sonja, die non-Hodgkin heeft. Ondanks de chemo’s gaf ze nog steeds sportlessen. Haar bucketlistwens was een bezoek aan het Burning Man festival in Amerika. Herinneringen maken met haar jonge kinderen. Mede dankzij een column kon ze genoeg geld inzamelen om te gaan. Een onvergetelijke ervaring.
Sonja is zonder twijfel de meest positieve persoon uit mijn omgeving. De prognose was destijds somber. Maar ze geeft nog altijd sportlessen en gaat over drie weken de Alpe d’HuZes fietsen, een sportevenement waarbij geld wordt ingezameld voor onderzoek naar kanker en verbetering van de kwaliteit van leven van mensen met kanker.
We hebben samen met haar getraind tijdens de spinninglessen. Klimmen, klimmen, klimmen en daarna racen. ‘Racen doe ik alleen tijdens de spinningles hoor. Niet in de bergen. Dan sta ik op de rem of ik stap gewoon van de fiets af. Naar beneden roetsjen? Doodeng.’
Je bent sterker dan je denkt, is haar levensmotto, en tevens het motto van haar fitnesslessen en haar deelname aan de Alpe d’HuZes. Weerbaar blijf je door altijd door te zetten, altijd dat laatste tandje meer van jezelf te vergen. Juist in kwetsbaarheid, juist in een ziek lijf, kan een diepe kracht schuilen. Als het leven niet meer vanzelfsprekend is, ga je tot het uiterste.
Positieve tegelwijsheden klinken misschien cliché, maar Sonja onderschrijft ze van harte. Elk moment dat je je goed voelt is een geschenk. Dankbaar zijn, liefhebben, en het vieren van het kleine dat anders aan je voorbijgaat. Ophouden met zeuren over futiliteiten.
Ook plezier is essentieel. Lichtheid tegen de zwaarte van ernstig ziek zijn. Een buffer tegen de overweldigende emoties van de ziekte en het lijden. De pret die ze uitstraalt tijdens de spinningles, meejoelend met Shakira, of Doe Maar is aanstekelijk.
Het gaat natuurlijk steeds een treetje lager. Nu lukken de fitnesslessen nog, volgestopt met zware pijnstillers. Haar ruggenwervels zijn aangetast en daarom past ze een aantal oefeningen aan. ‘Wat je niet ziet is dat ik na elke ochtend lesgeven, eenmaal thuis, compleet instort en meestal de hele dag op de bank lig.’
Sport is altijd een uitlaatklep geweest. Ze heeft een allesbehalve makkelijk leven gehad. Een jeugd met misbruik en ouders die niet voor haar konden zorgen. En dan later, twee jonge kinderen, eindelijk genietend van het leven, kanker. Ze moet er niet aan denken dat er een tijd aankomt dat het sporten echt niet meer gaat.
Haar omgeving – en vooral haar kinderen – probeert ze die positieve kracht mee te geven. Haar dochter, nu 11, is de laatste tijd veel met de ziekte van haar moeder bezig en dat is soms zwaar. ‘Waarschijnlijk ook omdat we het steeds over de Alpe d’HuZes hebben.’
Haar zoon, 18 inmiddels, praat niet graag over de ziekte. Maar hij fietste vorig jaar, toen ze voor het eerst meededen, maar liefst vijf keer de berg op. Het is een aangrijpend evenement. Iedereen kan even zijn emoties even de vrije loop laten, je begrijpt elkaar.
Onder positief blijven valt ook dromen. Op goede dagen is er een sprankje hoop dat ze het misschien redt. Dat ze het nog meemaakt dat er een plotselinge doorbraak komt in het kankeronderzoek, die weer tijd van leven biedt in haar ziekte, en de ziekte van miljoenen anderen. Daarom gaat ze ook fietsen. Kankeronderzoek is een fundamentele strohalm.
Ook voor de deelname aan de Alpe D’Huzes zamelt ze geld in via GoFundMe. ‘Als kankerpatient met weinig geld moet je wel de hoofdprijs betalen in een hotel, dat hoogseizoenprijzen rekent. Het heeft iets dubbels, je gaat fietsen om geld op te halen voor kankeronderzoek, maar je geeft de grootste som geld uit aan kosten om mee te kunnen doen met je gezin. Het zou fijn zijn als hotels deelnemers gewoon naar draagkracht zouden laten betalen.’
Het leven is onvoorspelbaar. Of je nu van een arts het woord ‘ongeneeslijk’ hoort of niet, je kunt nog steeds tegen een boom rijden. Of, erger, er kan oorlog uitbreken. Wat je hebt is nu, dit moment. Elk moment dat je je goed voelt moet je koesteren en vieren. Positief zijn vergt zelfdiscipline, ook dat is net een spier die je traint.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns