Drie bevriende stellen brengen in de Netflix-serie The Four Seasons al jaren hun vakanties met elkaar door. Maar nu de gevreesde midlife-fase is aangebroken, beginnen de barsten in de relaties zichtbaar te worden.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
The Four Seasons is een serie die zo comfortabel en ontspannen is, die zich op zulke oogstrelende locaties afspeelt, met een cast die meteen vertrouwd voelt, dat je als kijker de neiging hebt een rating op Tripadvisor achter te laten. Het is allemaal zo mild, dat als de serie een kleur zou hebben we aan beige moeten denken. Niets mis mee, maar je krijgt er ook niet echt hartkloppingen van.
De achtdelige dramedy van Tina Fey, die ook een van de hoofdrollen speelt, is gebaseerd op de gelijknamige film uit 1981 van en met Alan Alda, die op 89-jarige leeftijd nog in een klein bijrolletje in de serie opduikt. De opzet is helder. In elk van de seizoenen (en waarom zou je hier niet Vivaldi inzetten?) volgen we drie sinds hun studietijd bevriende stellen op vakanties en weekendjes buiten.
De sleur van alledag blijft buiten beschouwing en het is ook duidelijk dat ze in deze fase van het leven maatschappelijk gearriveerd zijn. Maar, en daar komt het punt van de serie, misschien zijn ze emotioneel in een groef beland.
De katalysator van de gebeurtenissen is de onverwachte aankondiging van vriend Nick (Steve Carell) dat hij wil scheiden van zijn vrouw Anne (Kerri Kenney-Silver), die nu juist het weekend wilde gebruiken voor een verrassende herneming van de huwelijkse geloften, als het ultieme romantische gebaar. Dat de ene surpriseparty zich moeilijk laat rijmen met de andere verrassing is duidelijk.
En als Nick op de volgende vakantie arriveert met zijn jonge nieuwe vriendin Ginny (Erika Henningsen), zijn voormalig mondhygiëniste (natuurlijk, zou je bijna zeggen), roept dat de nodige spanningen op. Niet alleen tussen de stellen onderling, maar ook binnen de relaties, die stuk voor stuk onder de loep komen te liggen.
Kate (Tina Fey) en Jack (Wille Forte) krijgen een spiegel voorgehouden, waarin ze een beeld van een wat uitgeblust echtpaar zien, waar ze weinig gelukkig mee zijn. Danny (de geweldige Colman Domingo, de échte reden om deze show te zien) en zijn man Claude (Marco Calvani) hebben hun eigen kwesties.
The Four Seasons mag dan niet al te opwindend zijn, Tina Fey, Steve Carell en de anderen zijn uitstekend in de manier waarop ze laten zien hoe comfortabel oude vrienden met elkaar kunnen omgaan, en wat er gebeurt als een van de vrienden zich niet meer aan de spelregels houdt. Zat Tina Fey met eerder werk (zoals 30 Rock) meer in de klassieke comedyhoek van tien grappen per minuut, deze nieuwe tragikomische toon staat haar goed.
De manier waarop er bijvoorbeeld zijdelings blikken worden geworpen als een buitenstaander opeens een gitaar bij zich blijkt te hebben voelt authentiek aan, en is heel geestig bovendien. Genoeg van dat soort momenten en inzichten in de werking van een vriendengroep, die voor de keuze staan of ze wel nieuwe mensen willen toelaten in hun midden. En zo nee, wat zegt dat over wie ze zijn?
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Comedy/Drama
Achtdelige serie van Tina Fey gebaseerd op de gelijknamige film van Alan Alda uit 1981
Met Tina Fey, Steve Carell, Colman Domingo
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant