De lezersbrieven, over mensen met dementie, toxisch rechts, de vmbo-examens, passende zorg, het interview met de 82-jarige gezinstherapeut Roefke Carmiggelt-Polak, Gaza, hoe je zelf goud kunt maken en morele ambitie.
Hartverwarmend is het artikel over de ‘sociale benadering’ van mensen met dementie. Deze benadering gaat ervan uit dat er al veel mensen zijn met deze diagnose en dat hun aantal zal toenemen.
Jammer dat voorbij wordt gegaan aan de bevinding van gerenommeerde leefstijlartsen als Ornish, Greger en Sherzai, die aantonen hoe de kans op deze ziekte aanmerkelijk verminderd kan worden door leefstijlfactoren, waarvan een (vooral) plantaardig eetpatroon de belangrijkste is. Neurologenechtpaar Sherzai schreef er een bemoedigend boek over: The Alzheimer’s Solution.
Ook dwingt zo’n consumptiepatroon tot inkrimping van de bio-industrie. Makers van podcast Studio Plantaardig formuleren het kernachtig met de slogan ‘Verbeter de wereld met vork en mes’.
Anton Mullink, Haarlem
De column van Sander Schimmelpenninck over Jurgen Nobel en de VVD, en hoe die steeds wilderiaanser gaan klinken, is mij uit het hart gegrepen. Hoe lang blijft ‘gematigd’ rechts nog gematigd, en wanneer slaat het om naar radicaal-
rechts?
De Republikeinen in Amerika zijn al gereduceerd tot een applausmachine voor Trump. Met figuren als Dilan Yesilgöz en Nobel gaat het met de VVD in rap tempo dezelfde kant op. Zijn er nog liberalen over in die partij? Dan moeten die maar eens snel korte metten maken met toxisch rechts.
Jan Gravestein, Utrecht
Ik heb geen heao-diploma en ben zeker geen VVD-stemmer, maar de zin ‘Nobel staat symbool voor een nieuwe generatie VVD’ers, waarin alle juristen vervangen zijn door omhooggevallen heao’ers’ in de column van Sander Schimmelpenninck is niet passend; is dat zijn onderbuikgevoel of kan hij dat met feiten onderbouwen?
Meerten van der Laan, Meeden
In de Volkskrant lezen we: ‘Vandaag maken de havisten onder andere het examen geschiedenis en krijgen de vwo’ers economie voor hun kiezen.’ Graag breng ik de krant onder de aandacht dat ook vmbo-t-leerlingen eindexamen doen.
Marjoleine Vosselman, Nijmegen
Willen we de zorg toegankelijk en betaalbaar houden, dan zullen we allereerst de transitie moeten maken naar passende zorg. Passende zorg draait om effectiviteit tegen een redelijke prijs, waarbij zorgverlener en patiënt samen beslissen. Het gaat niet alleen om ziekte, maar ook om welzijn en kwaliteit van leven – een subjectief begrip. Toegankelijke en betaalbare zorg vraagt om lastige keuzes. Die kunnen alleen breed gedragen worden als we de discussie aangaan met burgers. De politiek ontwijkt deze dialoog vaak uit angst voor polarisatie. Maar willen we draagvlak creëren, dan moeten we ook praten over eigen verantwoordelijkheid, solidariteit en preventie. Hebben we hier nog wel consensus over?
Toch botst theorie vaak met de praktijk. Passende zorg lijkt logisch, tot het jezelf treft. Denk aan de jonge moeder met terminale borstkanker. Een dure behandeling kan haar nog drie extra maanden geven – duur? Of onbetaalbaar waardevol voor haar jonge gezin? Kwaliteit van leven is persoonlijk en laat zich lastig in cijfers vangen.
Ook het zorgsysteem zelf speelt een rol. Ziekenhuizen declareren nacontroles omdat het inkomsten genereert. Een hartpatiënt wil geruststelling via een jaarlijkse check-up, ook al is dat medisch niet altijd nodig. Maar minder controles betekent minder inkomsten, met als gevolg dat verzekeraars volgend jaar minder zorg inkopen. Het systeem beloont volume, niet waarde. Willen we écht passende zorg? Begin dan bij het financieren van de juiste zorg, in plaats van de meeste zorgen.
Pauline Vegter, Asten
Ik lees al twee jaar lang brieven van lezers die zich machteloos voelen over wat er in Gaza gebeurt. Op zondag 18 mei is er in Den Haag een door Amnesty georganiseerde demonstratie. U kunt daar een klein verschil maken. Hopelijk zien we elkaar daar, en maken veel kleine verschillen samen een groot verschil.
Rick Exel, Rhenoy
Wat een prima interview met Roefke Carmiggelt-Polak. Eindelijk weer eens iemand aan het woord met veel veerkracht. Oud zijn is best leuk.
Hermine Verlaan, Delft
Wat een ingewikkelde manier om goud te maken, lees ik in de krant. Het kan veel eenvoudiger: neem een vissenkom met een goudvis en roer erin. En dan gebeurt het: goudvis + stok wordt stokvis + goud. Geniet van je vis en je rijkdom!
Kees Daams, Hilversum
In het artikel ‘De lokroep van de Zuidas is moeilijk te weerstaan voor jong talent’ wordt een valse tegenstelling opgevoerd tussen ‘de hoepelspringmentaliteit inzetten voor de goede zaak’ en ‘een vaag pleidooi voor verandering van ideologie’.
Bij The School for Moral Ambition zien we dagelijks dat deze twee dingen elkaar juist versterken. Rutger Bregman beschrijft in zijn boek Morele ambitie hoe de beweging tegen slavernij initieel voet aan wal kreeg met het verbeteren van de omstandigheden voor de bemanning op slavenschepen, niet voor de slaven zelf. Toch werd dit de basis voor een diepere morele verandering.
Bij onze Fellowships betalen we mensen om hun Zuidas-baan op te zeggen. Een simpele, praktische stap. Maar wat gebeurt er? De meesten blijven daarna in de non-profitsector werken of beginnen zelfs hun eigen stichting. Hun game- of egogedreven mentaliteit verandert juist door eerst in een andere omgeving te komen waar ze directe impact ervaren.
Simon van Teutems praktische voorstellen zijn daarom geen doel op zich, maar juist een noodzakelijke eerste stap. Mensen veranderen niet door abstracte ideologische oproepen, maar door nieuwe ervaringen. Laten we daarom beginnen met het weghalen van talent bij de Zuidas – de diepere morele verandering volgt daarna, als we deze mensen de juiste ondersteuning en begeleiding bieden. Verandering komt niet vanzelf, maar wordt mogelijk gemaakt door eerst die cruciale eerste stap te zetten.
Ruben Timmerman, operationeel directeur van The School for Moral Ambition, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant