Givairo Read verkoos een jeugdelftal van Feyenoord boven direct de eredivisie in met FC Volendam. Met resultaat. Zondag is hij basisspeler tegen PSV in de strijd om plek twee. ‘Ik heb al scenario’s in mijn hoofd.’
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
In Amsterdam Zuid-Oost kijken bewoners wel eens vreemd op als ze hun buurtgenoot Givairo Read zien lopen. Het Feyenoord-talent dat dit seizoen stormachtig doorbrak als rechtsback doet dat nogal vaak in een shirt van Internazionale met achterop ‘Dumfries’.
Nee, niet als een soort vermomming. In zijn buurt doen ze niet zo moeilijk over een Amsterdamse Feyenoord-speler. Read is simpelweg trots dat hij van shirt ruilde met de gevierde Inter-speler Denzel Dumfries, na de door Feyenoord verloren achtste finale in de Champions League tegen Internazional. ‘Hij is mijn idool, mijn voorbeeld’, zegt Read. ‘Tegen hem spelen was een droom. Hij zei dat ik een heel mooie toekomst voor me heb. Mooi als je dat van je voorbeeld hoort, dat doet veel met je als speler. Ik heb het meteen aan familieleden verteld.’
Hij trekt, bekent hij, het shirt van Dumfries zo vaak aan dat zijn moeder zegt: ‘laat dat shirt eens luchten, joh’.
Het is niet louter trots. Read gelooft in de kracht van visualiseren, in zijn hoofd creëert hij een beeld van iets wat hij wil bereiken. Ook daarom loopt hij in dat shirt, bevestigt hij. ‘De dingen die Dumfries doet, wil ik ook doen. Beter zelfs.’
Visualiseren doet Read ook veel voor wedstrijden. ‘Ik bekijk beelden van mijn tegenstander, probeer die situaties voor me te zien en bedenk hoe ik dan moet handelen.’
Het hielp hem tijdens zijn Champions League-debuut tegen AC Milan, medio februari. ‘Ik had beelden gezien van mijn tegenstander Rafael Leão, hij is een van de besten in een-tegen-eenduels. Ik was daarvoor eerlijk gezegd aan het twijfelen, hoe moest ik hem aanpakken? Vanaf de warming-up ging mijn zelfvertrouwen omhoog. Toen hoorde ik onze fans schreeuwen, dat gaf me motivatie, zelfvertrouwen.’
Hij zag veel dingen die hij had gevisualiseerd ook gebeuren tijdens de wedstrijd. ‘Ik kon zelfs mee naar voren gaan, over Leão heen, zoals ik al bedacht had. Dat was best riskant, maar het ging goed. Het werd mijn beste wedstrijd.’
Het visualiseren leerde hij van oud-prof Kiki Musampa, zijn trainer bij Jong FC Volendam. ‘Kiki was daar heel strikt in. In de bus hadden we geen telefoons, die moesten we drie uur van tevoren inleveren. We moesten vooral denken aan de tegenstander, praten over de wedstrijd. We vonden het allemaal niet leuk, we waren ertegen. Maar nu helpt het me.’
Read spreekt in het perscafé van het stadion van Feyenoord. Zijn zware, tikje krakerige stem die een bedachtzame woordenstroom voortbrengt, contrasteert met zijn leeftijd. Hij is pas 18 en woont nog thuis in de wijk Holendrecht met zijn ouders, een oudere broer en twee zusjes. Die broer chauffeurt hem meestal van Amsterdam-Zuid naar Rotterdam-Zuid.
Hij zegt dat hij dit seizoen ‘een droomreis’ beleeft. Feyenoord haalde vorige zomer met Jordan Lotomba een ervaren rechtsback als vervanger van Lutsharel Geertruida. Bart Nieuwkoop was er nog. Maar beiden kampten met blessures. Read kreeg zijn kansen en greep die. Kort voor het interview heeft hij voor de tweede keer in zeven maanden zijn contract verlengd.
‘Ik heb er niet lang over nagedacht. Het is een waardering. Daar werk je voor. Als we nu ook nog tweede zouden worden, zodat we weer Champions League kunnen spelen, dan is het toch wel bijna een perfect seizoen voor mij.’
Twee jaar geleden speelde hij nog bij FC Volendam in de jeugd. Feyenoord haalde hem oorspronkelijk voor het onder 18-elftal. Er lag bij Volendam een contract voor hem klaar waarna hij deel zou uitmaken van de selectie die eredivisie ging spelen. ‘We moesten alleen nog een datum zoeken om te tekenen. Toen begreep ik dat Feyenoord me wilde voor het onder 18-elftal. Best veel mensen zeiden: met Volendam de eredivisie in, dat moet je doen. Mijn oom vooral, mijn zaakwaarnemer ook. Mijn moeder en mijn broer twijfelden.’
Read en zijn entourage voerden een gesprek met Robin van Persie, nu zijn hoofdtrainer, destijds coach van Feyenoord Onder 18. Van Persie had Read persoonlijk gescout tijdens een jeugdinterland tegen Engeland waaraan ook zijn zoon Shaqueel meedeed. ‘Na dat gesprek is iedereen anders gaan denken. Ikzelf ook. De trainer kan goed praten, hij heeft me echt overgehaald.’
Van Persie had hij weinig zien spelen. ‘Ik herinner me alleen die kopgoal op het WK. Maar ik hoorde alleen maar goede verhalen. Dat komt uit. Ik mocht al snel door naar het eerste.’
Dat hij bij Feyenoord speelt en niet bij Ajax is best opvallend, aangezien hij zo’n beetje naast de Johan Cruijff Arena opgroeide. Ajax trekt met een groot sleepnet over Nederland om de beste talenten binnen te halen, maar de club meldde zich nimmer voor Read.
Dus ging hij naar de Amsterdamse amateurclub Zeeburgia, befaamd om zijn jeugdopleiding waarvandaan veel jonge spelers alsnog naar profclubs springen. ‘Ik wilde niet alleen voor de lol voetballen en alle moeite die mijn familie voor me deed weggooien. Ik had het gevoel dat ik iets voor hen wilde doen. Daar ben ik nu mee bezig.’
Voormalig Feyenoord-coach Arne Slot liet hem debuteren in de Europa League-wedstrijd tegen AS Roma. ‘Hij zei dat ik moest doen wat ik altijd deed. Ik sprak verder meer met Sipke Hulshoff (Slots, assistent, red.). Hij heeft me met van alles geholpen. Beelden kijken, communiceren.’
Het duo Slot-Sipkema werkt nu bij Liverpool. Die club ziet Trent Alexander-Arnold vertrekken en zou interesse hebben in Read als vervanger. Read noemde het na de recente gewonnen wedstrijd tegen Heracles (1-4), waarin hij voor het eerst scoorde, tegenover ESPN ‘een goed teken’. ‘Het betekent dat ik goed bezig ben, en zo door moet gaan. Ik focus op de eredivisie, maar het is mooi om te horen.’
Read staat bekend als bescheiden, bedachtzaam, maar ook onverschrokken. Toen hij dit seizoen niet werd ingeschreven voor de eerste seizoenshelft van de Champions League, dacht hij: maakt niet uit, ik moet maar laten zien dat ik beter ben. ‘Ik had toen ook nog niet veel minuten gemaakt. Het is mooi dat ik daarna voor de tweede seizoenshelft wel werd ingeschreven, dat ik die wedstrijden tegen AC Milan en Internazionale mocht meemaken.’
Het waren onvergetelijke ervaringen. AC Milan-aanvaller Leão en -linksback Theo Hernandez waren de hele wedstrijd bezig om de tiener uit zijn spel te halen. ‘Honderd procent dat ze dachten: 18 jaar, geen international, die gaat steekjes laten vallen. Gelukkig liet ik me niet afleiden.’
Hij sloeg de hand van Hernandez die treiterend over zijn hoofd aaide wel even weg. ‘Dat was een reactie van: dat moet je niet doen. Leão ging voor me spugen. Ik moest erom lachen, vond het een beetje kinderachtig. Dat je dat doet bij een jongen van18. Vind ik gewoon grappig, eigenlijk.’
Hij vertelt het niet stoer, eerder als een gelouterde prof die het al honderd keer meemaakte. ‘Ik deed niets terug, zo zal ik ook nooit worden, een ruziemaker. Ik heb geen tijd om met tegenstanders in het veld in discussie te gaan. Ik moet focussen op mijn spel. Ik praat nooit met iemand in het veld, behalve met mezelf. Als er dingen fout gaan, praat ik mezelf omhoog. Zo houd ik mezelf ook wakker.’
Daarin had hij geen leermeester. ‘Dat heb ik van mezelf.’
Er werd door Feyenoord-supporters een sticker gemaakt van Read die naar de zijkant wijst toen Hernandez met een rode kaart het veld uit moest. Voor Read is dat nieuws.
Na afloop van de gewonnen strijd tegen AC Milan kreeg hijzelf ook rood vanwege onsportief gedrag. Read trapte een bal tegen een tegenstander. ‘Het stelde niet veel voor, maar ik heb ervan geleerd en ook van gebaald, want ik miste daardoor de thuiswedstrijd tegen Inter.’
Hij baarde later nog opzien in de wedstrijd tegen FC Twente met drie assists, tamelijk ongekend voor een rechtsback. Typisch Read is dat hij erop wijst dat het ‘ook verdedigend goed ging in die wedstrijd’.
Hij was blij met de vorige coach Brian Priske, die kort voor de wedstrijden tegen AC Milan werd ontslagen. ‘Geweldige man, fanatiek, vrolijk, grappig, ik kon heel goed met hem praten. Voor mijn basisdebuut liet hij me heel veel clips zien, die lessen helpen me nu nog steeds. Ik vond hem goed als persoon, en ik ben niet de enige.’
Daarom baalde hij ervan dat hij tijdens de Klassieker tegen Ajax Kenneth Taylor niet kon beletten het winnende doelpunt te maken in blessuretijd. Priske, die hevig onder druk stond, zei na afloop dat Read ‘de deur had moeten dichtgooien, dat moet hij nog leren’.
Read knikt. ‘Ik was echt boos op mezelf. Familie zei: het is niet jouw fout. Kijk, ik weet ook wel: het is een leermoment, ik ben nog jong en zo. Maar het is een fout, mijn fout. Ik ga er niet omheen praten. Precies in zo’n wedstrijd ook nog.’
De titel raakte uit zicht, de tweede plaats aanvankelijk ook. Maar bij winst op PSV zondag gloort directe plaatsing voor de Champions League weer. ‘Iedereen wil Champions League spelen, daar trainen we elke dag voor, daar hebben we veel meetings over.’
Van Persie houdt veel lange besprekingen, verklapte Read eerder al. ‘Vooral in het begin waren het er heel veel. In de jeugd bij Onder 18 deed de trainer dat al. Soms werd ik een beetje slaperig, was ik mijn concentratie kwijt. Uiteindelijk is het goed, je moet begrijpen wat hij wil. De resultaten zijn goed, maar ons spel moet nóg beter.’
Hij heeft net gebokst op de club, want net als Dumfries doet hij van alles om beter te worden. ‘Ik ben kapot,’ zegt hij na bijna veertig minuten interview verontschuldigend.
Nog één vraag, dan. Heeft hij al gevisualiseerd hoe hij zijn vermoedelijke tegenstander van zondag Noa Lang gaat bestrijden? ‘Ik heb al scenario’s in mijn hoofd. Maar hij is onvoorspelbaar en explosief. Je weet dus niet op welk moment hij versnelt.’
Gaat Lang hem voorbij, dan is er nog altijd de psycholoog in Read. ‘Ja, dan ga ik met mezelf praten. Dan komt het weer goed.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant