DEN HAAG - Het is vijf jaar geleden dat vijf jongens omkwamen bij het surfdrama in de zee bij Scheveningen. Marjolein Hartman is moeder van slachtoffer Max en vertelt hoe het nu gaat. 'Na vijf jaar is de pijn meer in evenwicht.'
Op 11 mei 2020 kwamen voor de kust van Scheveningen vijf mannen om het leven. Joost, Sander, Pim, Max, en Mathijs. Een combinatie van harde wind, stroming en een dikke schuimlaag werd de mannen fataal. De oudste was 38, de jongste 23.
Het waren ervaren surfers en zwemmers, maar de situatie in zee was die dag levensgevaarlijk. Hun ouders verloren die avond een zoon, onder wie Marjolein Hartman, de moeder van Max.
'Ik heb goede herinneringen aan Max, het was een leuk kind', vertelt ze in gesprek met Omroep West. 'Maar iedere dag doet het nog pijn. Dat wordt niet minder. Het is na vijf jaar wel meer in evenwicht.'
'Het is eerste jaar is het echt anders, de pijn is dan nog zo ongrijpbaar', legt Marjolein uit. 'Je voelt dan de diepte van het verdriet. Het gemis, de dingen die je niet meer samen kan doen, een knuffel of een appje krijgen.'
'Daarna komt de wijdte van het verdriet: je merkt dat het in alles zit. Elke herinnering krijgt een extra lading. Fijne herinneringen zijn er genoeg, maar er zit altijd een tweede gedachte bij: hij is er niet meer.'
Een jaar na Max' overlijden bracht Marjolein het boek Rauw uit. Kort na het surfdrama kreeg Marjolein de behoefte om brieven over Max te schrijven aan haar dochter Ivy, die toen zeven was. Bedoeld voor later, zodat Ivy haar broer kon leren kennen.
'Het schrijven hielp me', vertelt ze. 'Juist door gedachten op te schrijven, worden ze begrijpelijker. Wat voel ik en waarom voel ik dat? Door alles op te schrijven ben ik mijn eigen therapeut geworden. Het ordende mijn gedachten, bracht structuur in de chaos. In het eerste jaar leef je zo in een roes. Het is fijn dat ik die herinneringen niet kwijt ben.'
Een tweede boek sluit Marjolein niet uit. 'In Rauw schreef ik over mijn belevingswereld. In het volgende boek zou ik ook anderen aan het woord laten en hierbij de rode draad van het verdriet en de rouw beschrijven.'
Ze legt uit: 'We schreeuwen allemaal in de auto, huilen onder de douche. Dingen die ieder rouwend persoon doet, maar waar je eigenlijk niet over praat als iemand vraagt hoe het met je gaat.'
Momenteel focust Marjolein zich op de Engelse vertaling van Rauw, getiteld Max, die verschijnt op 11 mei. 'Ik ben bijvoorbeeld bezig met het wereldwijd aanschrijven van surfverenigingen, of ze aandacht aan het boek willen geven.'
Marjolein schonk de opbrengsten van de Nederlandse versie aan de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM). 'Dankzij mijn boek heb ik 60.000 euro kunnen doneren en heb ik veel andere ouders kunnen helpen. Als we dat met de vertaling nog een keertje kunnen flikken, zou dat geweldig zijn.'
Door haar boek heeft Marjolein veel contact met andere ouders die een kind zijn verloren. 'Het is bijna een weektaak. Als iemand me een bericht stuurt en zegt: dit is mij ook gebeurd, dan kan je niet met twee zinnen terug antwoorden.'
Dat ziet ze niet als een last. 'Ik vind het fijn om een ander te helpen. Toen ik Max verloor, wist ik zelf van gekkigheid niet wat ik moest doen. Ik kende ook niemand anders die een kind was verloren. Het geeft me een goed gevoel om er op deze manier voor andere ouders te zijn. Het geeft een beetje zingeving.'
Marjolein raadt iedereen aan om over zijn of haar verlies te schrijven. 'Al is het maar een agenda waarin je per dag in tien woorden beschrijft wat je hebt gedaan. Dan zie je je eigen progressie terug, zie je dat je niet stilstaat en weet je dat je door moet.'
'In het begin ging ik voor Ivy door. Op een gegeven moment dacht ik: ik ga door voor Max, dat hij trots op me is. Inmiddels ga ik door voor mezelf. Zolang ik verhalen blijf delen, blijft Max in gedachten.'
Source: Omroep West Den Haag