Met nieuw werk van Nachoem Wijnberg, Maarten Boudry en Nobelprijswinnaar Peter Handke.
In haar excentrieke debuutroman De bakvis voerde Nadia de Vries een aandoenlijke antiheld op. Dat doet ze nu opnieuw in Overgave op commando, een dunne maar grootse roman over klasse en het lot.
Met morbide humor klaagt De Vries de hypocrisie van de bourgeoisie aan. Keer op keer volgt op een gewelddadige handeling of macabere observatie een uiting van levenslust: ‘Het was een prachtige dag. De taxi’s op de autoweg zongen hun brute aria van remmen en optrekken, de draden boven de trams knetterden als doodstraffen. Niet de mijne: ik leefde!’ De wonderlijke nieuwe roman van Nadia de Vries is als een Dickens sprookje - maar wel eentje die onze tijd genadeloos fileert. Lees hier de recensie.
De moderne progressieve mens verkeert in een paradox. Meer dan een paradox, suggereert de Gentse wetenschapsfilosoof en publicist Maarten Boudry (1984) in zijn Het verraad aan de verlichting. Het is een gespletenheid, waardoor progressieven niet meer weten wat belangrijk is en hoe ze vooruit moeten.
De grote schuldigen hiervoor zijn de postmoderne filosofen. De usual suspects: Noam Chomsky, Michel Foucault, Jacques Derrida, Jean Baudrillard, Bruno Latour, Edward Said. Niet alleen ondermijnden ze absolute normen en waarden door alles relatief te maken, ze zorgden er ook voor dat de westerse progressieven de wereld binair gingen zien. Slachtoffers en daders.
Het westen is machtig, en dus is het fout – racistisch, koloniaal, vervuilend. Een dader. De rest van de wereld was of is daar slachtoffer van, en wat het verder dus ook doet, het progressieve westen mag het niet afkeuren.
Boudry zegt dat hij de progressieve politiek van een nieuw elan wil voorzien. Maar waarom voelt zijn pleidooi voor een nieuwe vooruitgangsbeweging dan zo kneiterrechts? Lees hier de recensie.
Ze kunnen wat, de jongens en de meisjes. In Om te helpen klaar te komen, de nieuwe bundel van Nachoem Wijnberg, jagen ze er driftig op los. Op elkaar, op de dieren en op het orgasme. Dat laatste woord komt dan weer geen enkele keer voor in deze gedichten. Een teken aan de wand? Gaat het hier eigenlijk wel om hulp bij klaarkomen of staat er iets anders op het spel?
Natuurlijk is Om te helpen klaar te komen óók een bundel vol voornamelijk hetero-erotische hulpverlening. Daarbij werpt Wijnberg intrigerende vragen op. Bijvoorbeeld over hoe je je een eerste keer zou willen voorstellen. Dat zou op zichzelf tot een banale gedachtegang kunnen leiden – wie heeft zich dat niet ooit voorgesteld, op het strand, in het ouderlijk bed, in een heg, bloedend of geruisloos? – maar Wijnberg legt twee prachtige opties voor: of je wilt die ene keer kunnen uitstellen ‘door te kijken naar wie je nog kan zijn’, of je stelt je het meteen als laatste keer voor ‘wanneer je verwacht dat je het daarna stil zal zijn/ omdat je het niet meer hebt’. Lees hier de recensie.
Auteurs van dystopische fictie springen doorgaans flink in de tijd vooruit. George Orwell schreef 1984 in 1948. In Als Rusland wint – Een scenario maakt Carlo Masala slechts een sprongetje van drie jaar. Op 28 maart 2028, een dag na de Russische inname van de Estse stad Narva, waar veel Russischtaligen wonen, komt de Navo in spoed bijeen in Brussel. Het scenario dat hij uitwerkt, is dat waarin Oekraïne door gebrek aan westerse steun voor Rusland moet capituleren, al spannen westerse politici en diplomaten zich in om een voor Oekraïne buitengewoon ongunstig vredesverdrag geen capitulatie te noemen.
Dat het Duitse origineel van dit boek al weken de bestsellerlijsten aanvoert en de Frankfurter Allgemeine Zeitung de hoop uitsprak dat elke Europese politicus er een avond voor vrijmaakt, heeft te maken met het realistische karakter ervan: dit scenario zou zich binnenkort zomaar kunnen voltrekken. Lees hier de recensie.
Op 18 januari 1813 was Napoleon aan het jagen in de buurt van Melun, net onder Parijs. Opeens vloog een idee bij de keizer naar binnen: de paus! Pius VII. Die zat maar een paar kilometer verderop gevangen, in het kasteel van Fontainebleau. Waarom ging hij niet bij hem langs? Napoleon liet een rijtuig komen, spoedde zich naar Fontainebleau en viel daar de paus om de hals. Hij kuste hem. Alles zou goed komen. De stomverbaasde Pius zal die nacht geen oog hebben dichtgedaan.
We zien deze dagen het conclaaf op tv en het Vaticaan lijkt, met al zijn pauselijke tradities, volledig buiten de tijd te bestaan. Maar niets is minder waar. In Napoleon en de paus laat de Vlaamse historicus en theoloog Pierre Trouillez zien hoe dicht het Vaticaan begin 19de eeuw bij verdwijning kwam. Napoleon had de Kerk de nek om kunnen draaien. Dan was het einde verhaal voor het Vaticaan geweest. Lees hier de recensie.
In Nobelprijswinnaar Peter Handkes Nog altijd storm roept de verteller zijn voorouders voor zich op in een dromerig familieportret. We zijn in het dorpje Jaunfeld, in het zuidelijke deel van Oostenrijk, Karinthië, waar de familie vandaan komt. De verteller is al een oude man maar zijn voorouders verschijnen zoals ze waren kort voor de Tweede Wereldoorlog – zijn grootouders in de bloei van hun leven, zijn ooms en tantes nog kinderen, zijn moeder een jong meisje.
In handen van een minder goede schrijver zou dit verhaal gemakkelijk kunnen bezwijken onder de eigen zwaarte, onder die duistere, steeds voelbare lading van een geschiedenis die altijd stormt, maar dat wordt voorkomen door Peter Handkes eigen taal, die uitgesproken literair is, rijk en expressief, op het barokke af, vol malse, vette klanken die je op de tong kunt proeven. In de vertaling van schrijfster Miek Zwamborn blijven die klanken fraai overeind. Lees hier de recensie.
Lees ook: Talentvolle millennials en gen Z’ers vallen massaal voor zogenaamde topbanen als consultant, advocaat of bankier. Filosoof Lena Bril ontmoet er een en vraagt zich af: kan dit anders?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant