De lezersbrieven! Over de nieuwe paus Leo XIV, het Gaza-conflict en het H-woord, minister Veldkamp, andere oorlogen op de planeet, woningnood en latrelaties, gezichtsbedekking en de probleemwolfmens.
Nu er een nieuwe paus is, is het een mooi moment om een uitspraak van Wim Kan uit de jaren zestig aan te halen. Refererend aan bemoeienis van de toenmalige paus met de losser wordende seksuele moraal, zei Kan: ‘Je moet je niet met de regels bemoeien als je het spel niet speelt.’ Moge Leo XIV dit ter harte nemen.
Bri Wiener, West-Terschelling
Met de verkiezing van paus Leo XIV lijkt de sociale leer van de kerk nieuw leven ingeblazen. In de geest van Leo XIII, die in 1891 de encycliek Rerum Novarum publiceerde – Latijn voor ‘Over nieuwe zaken’ – wijst hij op het belang van rechtvaardigheid, solidariteit en bescherming van arbeiders en kwetsbaren. Deze encycliek geldt als het fundament van de moderne katholieke sociale leer.
Leo XIV lijkt deze traditie te willen hernemen. Zijn goede verstandhouding met de Amerikaanse kardinaal Blase Cupich, een uitgesproken sociaal en pastoraal figuur, bevestigt die koers. In contrast met de conservatievere, Trump-gezinde vleugels binnen de kerk, klinkt er opnieuw een inclusieve, barmhartige stem uit Rome.
Hopelijk is dat ook een moreel tegenwicht tegen de ontwrichtende plannen van Trump en zijn medestanders, die vaak religie voor politieke doelen inzetten.
Clemens de Lange, Delft
Hoezo wordt er continu bericht dat de nieuwe paus een Amerikaan is? Paus Leo XIV heeft zijn halve leven in Peru gewoond, is sinds 2015 ook een Peruaan en is later naar Rome verhuisd. Daarnaast heeft hij zich tegen Trump uitgesproken, en laatst nog tegen Vance. Dus hoezo Amerikaanse paus? Je kunt hem beter aanduiden als de eerste paus die niet aan één land is verbonden. Dat is pas uniek.
Illya Kolbeek, Eibergen
Too little, too late, de actie van onze minister van Buitenlandse Zaken Caspar Veldkamp om als Europese Unie vermanend(er) op te willen treden tegen Israël. Terecht, maar zinloos voor buitenlands gebruik. De Israëlische regering is echt niet tot een andere aanpak te brengen. Dat kan alleen Amerika (lees: Trump) en dat geeft geen goed gevoel.
Wél een goed gevoel geeft het dat minister Veldkamp de toorn van Geert Wilders weerstaat. Het geeft een goed gevoel dat er naast staatssecretaris Ingrid Coenradie nu nog een bewindspersoon is die zich openlijk niets aantrekt van Wilders’ voorkeuren.
Daar waar premier Schoof netjes binnen Wilders’ lijntjes blijft kleuren, zijn Veldkamp en Coenradie misschien de voorboden van een bij zinnen komend kabinet.
Jan Lantink, Nijmegen
Waarom wordt de – volstrekt ongepaste – vergelijking met de Holocaust door anti-Israël-activisten eigenlijk alleen gemaakt inzake het Gaza-conflict? Gelet op aantallen slachtoffers (het tienvoudige) en het tekort aan voedsel zou er dan in Soedan, Jemen, Syrië, Congo sprake moeten zijn van mega-Holocausten. Toch wordt voor deze conflicten door niemand het h-woord in de mond genomen. Vreemd. Blijkbaar geniet alleen Israël dat privilege. Naar de reden daarvoor kan ik slechts raden.
Spencer Paul, Nunspeet
Peter Middendorp beklaagt zich erover dat mensen ‘Holocaust’ en ‘fascisme’ horen als hij ‘genocide’ en ‘extreemrechts’ zegt. Ik hoor vooral twee heel beladen en complexe termen. Ik schrik er niet voor terug ze te gebruiken in zijn genoemde voorbeelden, Gaza en de PVV. Maar ook niet om ze te vermijden als ik daarmee een gesprek kan aangaan.
Dat is namelijk wat extreemrechts en genocideplegers echt vrezen: dat wij in de democratieën het gesprek weer gaan voeren met elkaar. Om bijvoorbeeld samen de horreur in Gaza te stoppen.
Niels van der Tuuk, Zeist
In een analyse van de situatie in Jemen in de Volkskrant lees ik dat de Gaza-retoriek van de Houthi’s inmiddels behoorlijk sleets en hypocriet zal klinken voor de bevolking in Jemen en dat de humanitaire crisis in hun eigen land ‘nauwelijks onderdoet’ voor die in Gaza. Is dat zo?
Volgens de VN speelt zich in Jemen een van de grootste humanitaire crises ter wereld af en dreigt er hongersnood voor miljoenen mensen. Een situatie kortom die niet ‘nauwelijks onderdoet’ voor die in Gaza, maar zelfs aanzienlijk erger is. Verbijsterend is dan ook het gebrek aan aandacht voor deze crisis, ook in de Volkskrant.
Wessel Huisman, Den Haag
Wat een spijker-op-de-kopcolumn van Peter de Waard over hoeveel mensen er gemiddeld in één huis wonen: vaak maar één. Alleen al bij mij in de straat is het merendeel alleenstaande vrouwen en mannen die in een sociale eengezinswoning wonen.
Oké, dat kun je niet zomaar verhelpen. Wat wél kan, is de zogeheten latters helpen, die hun huurwoning aanhouden uit vrees die te verliezen mocht de relatie uitgaan – wat terecht is, want die krijg je met het huidige beleid nooit meer terug. Stel het samenwonen is niet wat ervan verwacht werd, maar de huurwoning is opgezegd, plaats diegene dan weer bovenaan de lijst, je hebt tenslotte een huurwoning achterlaten.
Nog iets: twee mensen hebben beiden een wat krappe huurwoning, willen graag samen verder en ook kinderen – geef ze de mogelijkheid een grotere woning te huren als ze één woning opgeven. Maak ook onderling ruilen veel makkelijker en verhoog die huur niet met honderden euro’s bij elke nieuwe huurder. Kortom, met een ander beleid, flexibeler en socialer, komen er zomaar veel huizen vrij.
Yvonne Takken, Zaandam
Na vluchtelingen, arbeidsmigranten, singles, mensen met grote gezinnen en ouderen die te lang in hun gezinswoning blijven wonen is er weer een nieuwe zondebok gevonden voor het woningtekort: de latter. Ik zou toch zo graag zien dat we stoppen met verschillende bevolkingsgroepen de ‘schuld’ van het woningtekort in de schoenen te schuiven.
Uiteindelijk is het de taak van de overheid om te zorgen dat er voldoende woningen beschikbaar zijn, passend bij de behoeftes van de samenleving en de verschillende levensfases van individuen. Samenlevingen zijn continu in beweging, en daarmee is de ruimtelijke ordening nooit ‘af’ (sorry, Stef Blok).
Stop met elkaar langs de (meet)lat te leggen, en spreek de overheid aan op haar verantwoordelijkheid om in voldoende passende woningen te voorzien.
Vera Nies, Utrecht
Diederik Samsom is teleurgesteld in de oliemaatschappijen dat ze het niet aandurven om grootschalig te zoeken naar de schone energiebron ‘witte’ waterstof in de aardbodem en zich blijven richten op de klimaatbelastende brandstoffen olie en gas. Deze multinationals veroordelen helpt niet. Zij zijn louter gericht op winst en aandeelhouderswaarde en komen zo tot deze strategie. Het milieu is voor hen niet belangrijk genoeg, want dat levert geen geld op.
We moeten ze dus stimuleren door vanuit de EU subsidies en/of leningen te verstrekken. Je verkleint dan hun risico, voor het algemeen belang, vergelijkbaar met subsidie voor het isoleren van je huis.
Wil Kuijpers, Eindhoven
Willem Jebbink komt op voor demonstranten met gezichtsbedekking. Hij vreest inperking van een mensenrecht. Een verbod op gezichtsbedekking bij demonstraties, zoals het kabinet voorstelt, vind ik ook niet nodig. Maar kader een demonstratie dan wel strak in tijd en ruimte af, want gemaskerd over straat lopen moet niet normaal worden gevonden.
Relletjes en vernielingen vinden meestal pas na afloop van een demonstratie plaats. Sommige demonstranten veranderen dan plotseling van vredelievende principiëlen in vernielzuchtige criminelen. De overheid moet in dat geval passend, en dus ook eventueel gemaskerd, kunnen optreden. Buiten demonstraties hebben gemaskerde mensen dat recht niet in het openbaar gebied. Laten we daarom het ‘boerkaverbod’ handhaven. Dan blijft het in openbaar gebied tenminste gezellig.
Kees de Jong, Utrecht
Bill Gates mag wat mij betreft wel een Nobelprijs ontvangen voor het fortuin dat hij weggeeft aan goede doelen.
Hans Andringa, Hoofddorp
Rond Schiphol zal het niet ‘stiller’ worden, hooguit iets minder lawaaiig. Schiphol wint altijd, helaas. Mede daarom zijn wij twee jaar geleden verhuisd.
Julie Veenenbos, Wageningen
Gaat het afgeschieten van probleemwolven nu dan eindelijk beginnen? Dat was de vraag in een artikel in de Volkskrant. ‘Nee, natuurlijk niet’, was mijn onmiddellijke reactie. Op de Hoge Veluwe was een hardloper gebeten door een wolf. Volgens de parkleiding heeft deze wolf vaker problemen veroorzaakt, hoewel aantoonbare feiten daarover ontbreken.
Het lijkt mij sowieso ondoenlijk om die beesten uit elkaar te houden. Ik zie het verschil tussen een mannetje en een vrouwtje waarschijnlijk niet eens. Hoe weet je als jager met een opdracht of de wolf voor je loop ‘de probleemwolf’ is?
En volgens mij is er meer sprake van ‘de probleemmens’. De mens die overal alles naar zijn hand wil zetten en als dat niet lukt, dat als gedoe ervaart. Zo is hardlopen in een natuurgebied in de lente, als wolven welpen werpen, gewoon geen verstandig idee. Maar de mens wil recreëren in ‘de natuur’.
Inmiddels zijn we echter zó ver verwijderd van de natuur dat we ons er geen raad meer mee weten. Want we willen wel natuur, maar we willen dan dat de dieren in die natuur óns dansje doen. Dus moet de wolf zich afzijdig houden en zich al helemaal niet vergrijpen aan de uitgezette moeflons. Deskundigen vermoeden zelfs dat het gedrag van die wolf juist het gevolg is van beïnvloeding van de mens door het lokken en bijvoeren van die dieren.
Afblijven dus. Ik denk dat het tijd wordt recreatie in natuurgebieden te verbieden. Van de Veluwe tot de Loonse en Drunense Duinen, via de Biesbosch en de Weerribben helemaal tot aan de Oostvaardersplassen de natuur haar eigen dansje laten doen. En wie zich in weerwil van de regels in de natuur waagt en slachtoffer wordt? Eigen schuld!
Jos Hofhuis, Tilburg
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant