De apotheose voor iedere Ghost-liefhebber: een onaards mooie show in de Ziggo Dome, zonder telefoons maar met ouderwetse aanstekers in de lucht.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
De Zweedse band Ghost schrijft deze week muziekgeschiedenis. En niet alleen omdat in de Amsterdamse Ziggo Dome, op 8 mei 2025, een onvergetelijke rockshow wordt neergezet.
Ghost bereikte een continent verderop óók een mijlpaal. Het nieuwe album Skeletá kwam in de Verenigde Staten binnen op nummer één van de albumcharts van Billboard, en is daar dus de best verkochte plaat van het moment, boven SZA, Kendrick Lamar en Sabrina Carpenter. Dat is uniek voor een hardrock- of metalband, in pop- en hiphoptijden. Laten we er even bij stilstaan.
En dan snel terugkeren naar de Ziggo Dome, die donderdagavond verandert in een devote satanskerk. Een kathedraal voor antireligie, die volloopt voor de nieuw verkozen Paus van de Duisternis: zanger, liedschrijver en bandleider Papa V Perpetua. Een beetje zoals het Sint-Pietersplein in Rome volloopt, dezelfde avond, maar dan anders. Al was het maar omdat in Amsterdam niemand met een telefoon in de handen staat om filmpjes te maken van de kerkleider: de Ziggo-show is mobielvrij verklaard, en dat geeft een opmerkelijk geconcentreerde sfeer.
Die wordt ronduit beklemmend als de doeken voor het podium naar beneden dwarrelen en de zaal het zicht krijgt op een magnifiek podium. De band Ghost, zoals altijd verkleed in semikerkelijke gewaden, van vleermuisachtige nonnenpakjes tot sinistere kardinaalsoutfits, staat opgesteld onder een enorm omgekeerd kruis. Maar verder zonder props of suffe decorstukken: gewoon mooi, stijlvol en strak uitgelicht.
Dat is het geluid ook, al vanaf het openingsnummer Peacefield. Het snerpende geluid van de riff, de scherpe zang van Tobias Forge – de man achter het masker – en de achtergrondstemmen golven statig door de zaal. En het nieuwe Lachryma, een van de beste liedjes van Ghost in vijftien jaar, klinkt prachtig, van het Abba-achtige intro tot weer zo’n lekker zagende riff en het prachtig gezongen poprefrein vol liefdesverdriet: ‘I’m done crying / Over someone like you.’
Het geluid van Ghost blijft uniek. De band werd groot met een mix van metalriffjes, geraffineerde Zweedse pop en occulte seventiesrock, plus een theater van verkleedpartijen en satansverering, met een knipoog.
Maar al staan de liedjes vanaf album één als een huis: live mankeerde er vaak best wat aan Ghost. De band klom in Nederland op van kleine zaaltjes en voorprogramma’s tot festivaltenten en een Afas Live. Soms was de balans tussen theater en muziek zoek. Of de pauselijke pakken waren wat smoezelig en de acts van Forge en zijn zingende nonnen enigszins tenenkrommend.
Vanavond klopt alles, en ook dat maakt deze show een apotheose voor iedereen die deze band vanaf het begin volgt. Als Forge bij het nummer Call Me Little Sunshine als een paarse paus opstijgt achter op het podium, in een paarse zee van licht, stokt de adem in je keel. Dit is niet grappig meer of een verkleedpartij, maar puur indrukwekkend. De riff onder dit nummer klonk niet eerder zo donker.
Bij de twee uur durende parade van Ghost-hits besef je ook dat deze band het afgelopen decennium de allerbeste hooks en rockriffs heeft gemaakt. Een voor een komen ze voorbij, van Mummy Dust tot het vorstelijke He Is, dat bloedmooi wordt meegezongen door de hele Ziggo.
Bij de smartelijke powerballad Darkness at the Heart of My Soul is het kippenvel onvermijdelijk. Weer zingt de hele zaal mee, bijna in tranen en nu eens bij het licht van goede oude flakkerende aanstekers: ‘There’s a darkness at the heart of my love / That runs cold, runs deep.’
Lieve hemel, wat was deze Ghost onaards mooi.
Pop
★★★★★
8/5, Ziggo Dome, Amsterdam.
Luister hieronder naar onze podcast ‘Culturele bagage’. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant