Op vakantie kocht ik een dik, klein, lichtblauw boekje met een gouden rand langs de bladzijden waarop stond Una nota al giorno. Dat betekent ‘een notitie per dag’ en in de meeste winkels in Nederland zijn precies die boekjes te krijgen in de Engelse versie, namelijk One Line a Day.
De gedachte achter ‘una nota al giorno’ is dat je per dag op vijf voorgedrukte regels noteert hoe die dag was, wat je hebt gedaan – of hoe het weer was, dat mag ook. En dan een jaar later weer, en weer, want er zijn voor elke datum vijf regels: voor vijf jaar, dus. Zo kun je na verloop van tijd nalezen wat je vorig jaar op die datum deed, en het jaar daarvoor, en dat is mogelijkerwijs heel leuk.
Al mijn hele leven probeer ik bij tijd en wijle een dagboek bij te houden en dat lukt nooit. Ik begin namelijk altijd aan een dagboek – of, de laatste paar jaren, aan notities in mijn telefoon – als het extreem slecht met me gaat. Dan heb ik ineens de behoefte om alles te noteren en eindeloos leeg te lopen tegen mezelf. Als de misère weer opgelost is, stop ik ook met het noteren van mijn zielenroerselen: dan word ik gewoon weer lui en redelijk tevreden.
Het is dus op zich goed nieuws dat ik weinig dagboeknotities heb, heel lang gaat het blijkbaar nooit superslecht met me. Maar ik wil ook de leuke dingen noteren, en de suffe, dagelijkse dingen. Dat ik naar de nieuwe kaaswinkel ben geweest, dat ik vier wassen heb gevouwen, dat de katten al een maand diarree hebben.
En daar lijkt dit boekje zich heel goed voor te lenen. Je kunt lekker weinig opschrijven, dus het is amper werk: dat is motiverend. In het dolle enthousiasme dat ik voel bij elk nieuw voornemen, maakte ik vorige week niet alleen een notitie over de dag waarop ik het boekje kocht, maar ook meteen over alle dagen van de week ervoor, want die vielen nog wel te reconstrueren.
Een klein probleem is wel dat er weinig ruimte is, want soms maak je ineens veel mee op een dag, en dan moeten er harde keuzes gemaakt worden. En dan noteer je natuurlijk weer net niet dat je naar de nieuwe kaaswinkel bent geweest, waardoor de suffe details van het leven alsnog blijven liggen.
En het grote probleem is vooralsnog dat ik elke vorm van zelfdiscipline toch weer blijk te ontberen, waardoor ik nu, amper twee weken na de aanschaf van dit boekje, alweer vier dagen achterloop. Het ontbreken van een structureel bijgehouden dagboek, hoe minimaal ook, zal aan het eind van mijn leven misschien het meest over me zeggen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant