De halve finale van de Champions League, tussen Internazionale en Barcelona, 7-6 over twee duels, toonde voetbal op het hoogste niveau. Met in de tweede wedstrijd een glansrol voor keeper Yann Sommer, die met zijn vingertoppen de zege veiligstelde voor Inter.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Frenkie de Jong (Barcelona) keek pips en met een totaal lege blik in de camera, niet wetende waar te beginnen met een analyse van deze achtbaan. Denzel Dumfries (Inter) sprak over trots op de ploeg, opoffering, toewijding en geloof.
Voetbal in de top is soms een verrotte sport, door de verstikkende invloed van geld, of door ongelijke verdeling van financiën en talent die sommige competities tot een farce maakt, door supportersgeweld of door onsportiviteit. De sport stelt de liefde soms danig op de proef.
Maar dan zijn er altijd weer die erupties, de wedstrijden die alles overtreffen. Onvergetelijke duels die zich zomaar aandienen. De halve finale van de belangrijkste clubcompetitie ter wereld, Internazionale - Barcelona in de Champions League, met 7-6 over twee duels gewonnen door de Italianen, liet zien waarom de sport onweerstaanbaar blijft, waarom er altijd weer wedstrijden zijn die het gesprek in de cafés en aan de koffie beheersen, waarmee voetbal zich profileert als de niet te versmaden lekkernij van passieve recreatie, van topsport ook.
Alle verhaallijnen komen samen in dit meeslepende verhaal dat het waard is om voor eeuwig op te slaan, om eens in de zoveel tijd te bekijken. Vooraf was het de wedstrijd van Lamine Yamal, de 17-jarige rechtsbuiten die het in zich heeft om meerdere Gouden Ballen te winnen. Het wonderkind met acties die onmogelijk lijken. Hij was best goed, hij ging zelfs in de absolute slotfase nog voor een kans op een doelpunt, waar hij ook had kunnen proberen de tijd vol te lummelen. Sorry, zei hij op sociale media tegen de supporters.
Niet hij, maar Yann Sommer was de man van de wedstrijd dinsdag in San Siro, de doelman van Inter, de machine die meer was dan een bastion van defensieve bedoelingen. Hij komt uit Zwitserland en is met 1,83 meter eigenlijk te klein voor een topkeeper. Maar niet als je beschikt over zijn inzicht, zijn lef en zijn reflexen. Met voorkennis dook hij naar de uiterste hoek, bij 4-3, diep in de verlenging, omdat hij wist waar Yamal ging schieten. In de verre hoek dus.
Sommer, 36 jaar, is jarenlang doelman geweest in Zwitserland, zelfs even uitgeleend aan Vaduz uit Liechtenstein en de laatste tien jaar telkens hoger geklommen op het internationale podium. Hij tikte de bal met de vingertoppen meesterlijk naast het doel. Hoogtepunt in zijn carrière. Hij staat in de finale, in München, op 31 mei, in het stadion waar hij bij Bayern een tijd de geblesseerde Manuel Neuer verving. Inter verkocht oud- Ajacied André Onana voor pakweg 55 miljoen euro en kocht Sommer voor nog geen 7 miljoen.
Het waren redelijk sportieve wedstrijden, al waren ze bij Barcelona na het heetst van de strijd gemiddeld geen goede verliezers, want met name trainer Hansi Flick leverde commentaar op de leiding. De media vermoedden zelfs een complot. Het leidde af van de kern: geweldig voetbal. Duels tussen twee stijlen, van nooit opgeven, zo moe zijn dat het ene been bijna niet meer voor het andere wilde.
Geleid door een geweldige scheidsrechter, Szymon Marciniak uit Polen, als integraal onderdeel van het spel, niet als een buitenstaander. Hij heeft uitstraling, is resoluut en zichtbaar populair bij de spelers. Hij gaf toch een strafschop aan Inter, omdat de VAR had gezien dat Pau Cubarsi het been van Lautaro Martinez wegveegde. De wedstrijd toonde dat de VAR een verrijking voor het spel kan zijn, mits goed gebruikt.
En dan was daar weer Denzel Dumfries, op zijn rechterflank in de vorm van zijn leven. Bij de eerste wedstrijd, in Barcelona, was hij man van de wedstrijd geweest, tussen al die paradepaardjes, met twee doelpunten en een assist.
Daaraan voegde hij in San Siro nog eens twee beslissende voorzetten toe, kenmerkend voor de voetballer die lange tijd vooral zelf overtuigd was van de allure van zijn loopbaan. Inmiddels is het bijna normaal: Denzel Dumfries als uitblinker in topduels. Hij liet zich tegen het einde vervangen door de oude strijder Stefan de Vrij. Die heeft misschien zijn beste tijd gehad, maar verijdelde met een cruciale, gedurfde actie de 4-4.
Dit was voetbal zoals het vermoedelijk ooit is bedoeld: aanvallen en verdedigen, strijden, vallen, opstaan en weer doorgaan, nooit opgeven. De nederlaag accepteren, al vonden ze bij Barcelona dat Dumfries voor de 3-3 een overtreding beging op Gerard Martin, die geen controle meer had over de bal. Maar ze vonden ook dat ze de voorsprong nooit meer hadden mogen weggeven, met nog één aanval te gaan.
Frenkie de Jong staarde dus wezenloos in de camera van Ziggo, na de uitschakeling. Hij kon het allemaal nog niet precies analyseren. Dat hoefde ook niet. Dit was voetbal waarbij de spelers zich lieten meedrijven op de eindeloze schoonheid van het spelverloop, waarbij de ene trainer (Simone Inzaghi) goede wissels inzette en de andere (Hansi Flick) slechte wissels. Het spel was vooral van de ware artiesten: de voetballers zelf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant