Het was een avond waarop weinig leek te moeten. Leven is topsport, de ene bezigheid meer dan de andere, maar soms is het ook dilettantisme. We waren afgegleden naar het noorden van Noord-Holland om pannenkoeken te eten.
Er hadden drama’s plaatsgevonden, maar dat mocht geen naam hebben. De beurzen waren weer terug op het niveau van toen Trump zijn frisse, vrolijke handelsoorlogje begon.
Het was de Duitse filosoof Hegel die Napoleon ‘de wereldgeest te paard’ had genoemd – we zouden kunnen zeggen dat Trump de wereldgeest zonder paard is.
Naast het pannenkoekenrestaurant stond een klein kippenhok, er waren ook boten te huur, nergens een wereldgeest te bekennen. Maar dat is misschien naïef. Kan de wereldgeest snorkelen?
Een jongeman, bezig aan zijn tweede pannenkoek, vroeg hoe ik heette en toen ik hem mijn naam noemde – ik heb me voorgenomen me gewillig op te stellen tegenover de jeugd in 2025, ja, bijna slaafs – zei hij: ‘Ik wist het wel.’ Zo gaat dat in Noord-Holland. We waren gelukkig.
Staand naast het kippenhok zei ik tegen mijn zoontje: ‘We moeten ook even een ernstig gesprek voeren. Waarom ben je deze week zo vaak onmogelijk?’
‘Maar papa’, zei hij, ‘dat komt door jou. Je luistert nooit.’
Ja, toen waren we uitgesproken.
Kort daarop bezocht ik De Nederlandsche Bank, ik mocht eindelijk het nieuwe gebouw bekijken in voltooide staat. De bovenste verdieping was heerlijk, de bibliotheek ook, en de trappen en de gymzaal moet ik ook niet vergeten.
Ik vroeg: ‘Kun je al wedden op wie Klaas Knot gaat opvolgen?’
Dat bleek bij Britse wedkantoren te kunnen.
Klaas Knot is natuurlijk ook een wereldgeest, maar dan op een roeimachine.
De avond werd afgesloten met cocktails in het Waldorf Astoria. De wereldgeest bleek zich vermomd te hebben als barkeeper die zei: ‘Ik maak cocktails op maat.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns