Internazionale uit Milaan speelt op 31 mei in München de finale van de Champions League, tegen Paris Saint-Germain of Arsenal. Net als vorige week (3-3) trokken Inter en Barcelona (4-3) alle registers van de sport open.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Zes dagen na het voetbalfeest Barcelona - Inter (3-3) voltrok zich dinsdag in Milaan het onnavolgbare voetbalfestijn Inter - Barcelona (4-3, na verlenging), het grote, onvoorspelbare avonturenboek van mannen op kicksen. Een epos. Het was opnieuw een eindeloos feest in het theater vol slingers en confetti. Voorspellen had geen zin - het was een heerlijke gekte die jammer genoeg eens moest ophouden.
Middernacht in Milaan naderde, in de stromende regen op het eind, toen Inter zich winnaar mocht noemen. Iedereen was helemaal leeg van de strijd. Wederom gebeurde te veel om te beschrijven, in deze prachtige, zinderende wedstrijd met al zijn plotwendingen, van 2-0 via 2-3 naar 4-3. Met de veronderstelde winnende goal van de Braziliaan Raphinha, die zijn inzet met links gestopt zag door doelman Yann Sommer, en de rebound met rechts inschoot. Maar ja, toen was er nog blessuretijd, en toen kwam er nog één kans voor Inter, en toen gaf de onvermoeibare Denzel Dumfries nog één lage voorzet en schoot de meegelopen verdediger Francesco Acerbi de bal in alsof hij een spits was.
Verlenging dus, na twee keer 3-3. Ach, het was een schilderij, het was expressieve kunst. Frenkie de Jong, voor de verlenging even lachend met de geweldige scheidsrechter Szymon Marciniak. Benadrukken dat voetbal nog een spel van plezier kan zijn, ook op dit niveau, met deze belangen. En even later stond het in het pretpark 4-3, na een bekeken schuiver van invaller Davide Frattesi, als afronding van een geoliede aanval. Daarna hield de Zwitserse doelman Yann Sommer gewoon alles tegen.
Bijna alles was de moeite waard. De wederopstanding van Barcelona, de zinderende afloop, de onvoorspelbaarheid, de wegsijpelende krachten. Met Denzel Dumfries en Frenkie de Jong als Nederlanders op het veld, en op het eind Stefan de Vrij als uitstekende invaller voor Dumfries, die na 2023 hun tweede finale bereiken, met voor Dumfries de geweldige balans in het tweeluik: twee goals en drie assists, op zeven doelpunten. En met De Jong dus, aanvoerder, met wie zoveel begint in de opbouw, smachtend naar zijn eerste finale, nadat in 2019 de wedstrijd met Ajax tegen Spurs vijf tellen te lang duurde. Weer ging het mis, en moet hij zich oprichten om na de Spaanse beker ook de titel binnen te halen.
Want uiteindelijk, zoals ook een boek ergens een epiloog heeft, na al die uren voetbal, moest iemand de finale halen in deze wedstrijd die door de Duitse coach van Barcelona Hansi Flick was betiteld als de ‘finale voor de finale’. Barcelona, voor velen de knuffelploeg van het internationale voetbal, bleef voor rust ver verwijderd van het soms behaalde topniveau van dit seizoen. Maar misschien kwam dat gewoon en vooral door de weerstand van Inter, met zijn fysieke kracht, snelle omschakeling en uitstekende spel.
Inter kan heerlijk leunen en dan opeens met vijf, zes man de opbouw van de tegenstander ontregelen. In een oogwenk verandert alles, het hele strategische spel. Telkens als Barcelona de bal verloor, was het gevaarlijk. Trainer Simone Inzaghi heeft in Milaan een geweldige machine gebouwd die, als hij eenmaal op stoom is, nauwelijks valt te stoppen, die over het veld walst, van achter naar voren, van links naar rechts. Barcelona verdedigende rond de middenlijn, vol risico’s. Het is ook de wijze waarop Barcelona nu eenmaal voetbalt. Soms is het resultaat verrukkelijk, dan weer loopt de ploeg in het mes.
Natuurlijk was daar bij de aanvankelijke ontmanteling een hoofdrol voor Denzel Dumfries, de man die telkens nieuwe hoofdstukken schrijft in het sportieve sprookje van zijn loopbaan. Hij was de cruciale schakel na balverlies van Dani Olmo, dankzij de razendsnelle counter. Dumfries ontsnapte en zette vanaf rechts perfect voor op Lautaro Martinez, 1-0.
Barcelona drong zonder overtuiging aan en was bijna nooit echt gevaarlijk tot de rust. Federico Dimarco ontfermde zich opnieuw over Lamine Yamal en dat ging hem in het uurtje dat hem was gegeven beter af dan vorige week, al valt Yamal nooit helemaal uit te schakelen. Inter kwam zelfs op 2-0. Op het oog was het een geweldige tackle van Pau Cubarsi, want de bal veranderde zichtbaar van richting, terwijl Lautaro Martinez bleef liggen alsof hij zwaar geblesseerd was.
De VAR, Dennis Higler, riep scheidsrechter Marciniak naar de kant, omdat Higler vanuit een hoek had gezien dat Cubarsi ook de voet van Martinez wegveegde. Penalty dus, benut door Hakan Calhanoglu. Tja, Barcelona stond ook thuis met 2-0 achter, maar toen was de wedstrijd pas net bezig en nu al halverwege. Toen speelde Barcelona thuis, nu in Milaan.
Barcelona ging op jacht, met als eerste resultaat van de dadendrang de 2-1, de gecontroleerde volley van rechtsback Eric Garcia na de voorzet van linksback Gerard Martin. De gelijkmaker, vlak daarna, was een kopbal van Dani Olmo, na weer een voorzet van Martin, die misschien niet de beste verdediger is, maar beschikt over fraaie traptechniek.
Barcelona kreeg, wederom na advies van Higler, geen strafschop na een overtreding van Henrikh Mkhitaryan op Yamal. Marciniak legde de bal buiten het strafschopgebied, terwijl de Pool aanvankelijk had besloten tot een penalty. Barcelona heerste in de tweede helft, en het wachten was op de beslissende treffer, mede omdat Inter eigenlijk helemaal niet meer aan aanvallen toekwam. En toen Raphinha eindelijk had gescoord, vlak voor het einde van de reguliere speeltijd, was het aan Inter om op te staan. En hoe. Het was onvoorstelbaar. Het is onvergetelijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant