is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Het is raar wat een invloed een kort verblijf in het buitenland op je heeft: zo kun je binnen een week Florence ineens een wonderlijke obsessie ontwikkelen voor het geslacht De’ Medici, de familie die driehonderd jaar lang de macht had in Florence.
Het zet je aan het denken over de obsessies die je thuis hebt: heb je die alleen maar omdat je toevallig in Nederland woont, of omdat je ze waarlijk zo voelt?
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Enfin, die vraag is voor een andere keer. Ik bracht de meivakantie door in Florence, waar ik nog nooit was geweest maar altijd al naartoe wilde. Florence stelde niet teleur, en door een gids die ons daar rondleidde kwam ik krankzinnig veel te weten over de De’ Medici’s. Het mooiste wat ze ons liet zien, was een beeld van een treurig maar trots kijkende Anna Maria Luisa de’ Medici in de Medicikapel. Anna was de laatste telg van de familie, die op de een of andere manier voor elkaar wist te krijgen dat hun bezittingen Florence nooit zouden verlaten, een deal waar toeristen als ik tot op de dag van vandaag de vruchten van plukken.
Op de laatste dag van de vakantie kocht ik bij boekhandel Feltrinelli The Medici, een lijvig boek van historica Mary Hollingsworth, en las er de hele vlucht terug in (maar twee uur, maar voor mij is dat al een omvangrijke leesduur).
Het boek is mooi geïllustreerd, met beelden en schilderijen van de De’ Medici’s, waaruit je kunt opmaken dat ze bijna allemaal een verbeten streepmond hadden, wat past bij hun snoeiharde manier van regeren. Ook heeft Hollingsworth lekkere thema’s bedacht voor elk hoofdstuk, zoals ‘Nemesis’, ‘Overspel’ en ‘IJdelheid’. Dan wil je doorlezen.
Het heftige is alleen dat ze zo krankzinnig veel weet over de familie, dat ze ook heeft gemeend dat allemaal te moeten opschrijven. Zo kom je amper tot lange, smakelijke verhandelingen over Francesco de’ Medici en zijn maîtresse Bianca Capello, want dan moet Hollingsworth alweer doordenderen naar een als kleuter overleden De’ Medici van wie bij wijze van autopsie het topje van het hoofd werd afgezaagd om aan te tonen dat er water in zat.
Harde overgangen, en veel.
Wat ik overhield aan het boek was mijn eigen, nu wetenschappelijk onderbouwde mening dat dit niet zozeer een familie van bestuurders was, maar veel meer een soort vroege maffia, en dat ik over de vrouwelijke De’ Medici’s meer wilde weten, maar dan sappigere dingen, met spannende, door een schrijver zelfbedachte dialogen erbij.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant