IJzersterke muziek en een uniek stemgeluid; we mogen in onze handjes knijpen dat Billie Eilish bestaat. Ze weet de unheimische sfeer die sterk rond haar debuutalbum hing, nog steeds live neer te zetten, zo blijkt tijdens haar perfecte optreden in de Ziggo Dome.
is popredacteur van de Volkskrant.
In de Ziggo Dome wordt tijdens de tweede van de drie stijf uitverkochte shows in Amsterdam duidelijk dat niemand de tijdgeest en het zijn van een popster zo onder de knie heeft als de 23-jarige Billie Eilish. Zij zette de perfecte moderne popshow neer, terwijl de tour ter gelegenheid van haar minst sterke album tot nu toe is, Hit Me Hard And Soft.
Toegegeven, het minst sterke Eilish-album is alsnog een behoorlijk goed album. Maar zo verpletterend als haar debuut When We All Fall Asleep, Where Do We Go of zo gedurfd als opvolger Happier Than Ever is het derde album niet. De shows ten tijden van de eerdere albums overrompelden, zou dat met dit album nog een keer lukken?
Meteen bij de start van de show laat ze met Chihiro alles horen wat haar nieuwste album wél goed maakt. Een beklemmende sfeer die je met minimale maar effectieve bas en drum opslokt als een diepblauwe zee, een alarmerend synthesizermelodietje en haar buitengewone stem, die van fluisterzang tot kopstem reikt. Steeds dieper zuigen de arrangementen en de pulserende lampen je in de show.
Haar muziek is ijzersterk, en staat live als een huis. Haar broer Finneas, medeschrijver, producer en tijdens eerdere tours vast bandlid, moest vanavond verstek laten gaan. Hij speelde zondagavond een paar liedjes mee, maar is maandag druk met zijn eigen solotour. Ook zonder hem is haar band prima, haar achtergrondzangeressen zijn fenomenaal en schijnbaar uitgekozen op hun stemgeluid, dat dat van Eilish prachtig complementeert.
Maar het hoogtepunt is Eilish’ eigen stem. Ze heeft een uniek stemgeluid, dat al diep en volwassen klonk toen ze op haar dertiende Ocean Eyes inzong. Haar intonatie is ontzettend expressief; vaak onderkoeld en zelfzeker, soms kwetsbaar hees, soms trefzeker puntig. En dan heeft ze ook nog eens een indrukwekkende technische controle over haar vocalen, ze schakelt moeiteloos van de diepste, gedempte zang naar de helderste uithalen.
Dat alles verpakt ze in zuiver popspektakel, waardoor niet alleen de inhoud, maar ook de show zelf betovert. Eilish neemt haar eigen podium mee, dat midden in de zaal staat. De vloer waarop ze staat bestaat uit schermen, die bij elk liedje meegaan met de visuele vormgeving ervan – ineens besef je dat ieder liedje van Eilish een duidelijke en herkenbare visuele vormgeving heeft. En die vloer reageert op haar bewegingen. In het podium zitten twee kuilen waar de band in staat, erboven hangen schermen die van opstelling en vorm veranderen. Het is spectaculair, maar niet overdreven; alles staat in dienst van de show.
Een liedje als The Greatest zingt ze zachtjes wiegend op een zwevend plateau, dat met de opbouw van de ballad omhoog stijgt. Waar zo’n lied met dramatische opbouw op plaat wat overdreven voelt, klopt het hier. De zware drumslagen vlak voor de climax, een seconde stilte, de diepgevoelde uithaal, plotseling staat ze op dat plateau, je ziet dat ze het meent, de smachtende zang. De zachte kopstem op het einde troost iets waarvan je niet wist dat het getroost moest worden.
Maar eigenlijk is ze op haar best als ze een beetje eng is. De unheimische sfeer die sterk rond haar debuutalbum hing weet ze nog steeds live neer te zetten. Juist ook bij nieuwere nummers: op Oxytocin bijvoorbeeld schreeuwt ze dwars door de sinistere beats heen, stem onveranderd helder. Of The Diner, van het nieuwe album, dat klinkt als een verlaten, ietwat verroeste kermis waar ieder moment enge clowns kunnen verschijnen. Een (vrouwelijke) popster hoeft niet meer lieflijk te zijn, bewijst Eilish.
Intieme momenten zijn er ook. Voor het intense When The Party’s Over van haar debuutalbum zet Eilish ter plekke de melodie in elkaar door lagen over elkaar heen te neuriën. Ze neemt zichzelf op en dus moet het publiek muisstil zijn. De volle Ziggo Dome, 17 duizend fans, durven niet te bewegen. Het werkt betoverend, niet in de laatste plaats omdat haar kraakheldere geneurie een intense melodie opbouwt.
En zo bespeelt Eilish het volledige register van wat een show en een ster kan zijn, en scoort op alle fronten maximaal. Artistiek-inhoudelijk is er weinig op de muziek die Eilish laat horen af te dingen, muzikaal-technisch zit alles haarfijn in elkaar. Er is spektakel, dansmomenten met vuurkannonen; maar ook intieme momenten, als het publiek meezingt met What Was I Made For? moet Eilish zelf ook even iets wegknipperen. Met ieder gebaar, iedere glimlach heeft ze het publiek totaal onder controle. Billie Eilish is met recht de beste popster van haar generatie, en we mogen in onze handjes knijpen dat ze bestaat.
Familieband
Billie’s broer Finneas is ook op tour. Ze touren min of meer samen door Europa: eerder waren ze beiden in Duitsland, daarvoor in Denemarken. Hij staat op 6 mei in Paradiso, Amsterdam. Hun ouders reizen ze achterna, maandag zat trotse moeder Maggie Baird in de Ziggo Dome.
Pop
★★★★★
5/5, Ziggo Dome, Amsterdam. Herh.: 7/5 (uitverkocht).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant