In het tweede (en laatste) seizoen blijkt Star Wars-serie Andor opnieuw gelaagder en rijker dan een zoveelste zwart-witverhaal over goed en kwaad.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Auteur Tony Gilroy noemde de serie Andor onlangs ‘het beste dat hij ooit heeft gemaakt’. Dat zijn behoorlijk grote woorden, zeker voor een schrijver die eerder verantwoordelijk was voor Michael Clayton en de The Bourne-filmreeks.
Maar wie het eerste seizoen van de serie zag, zal niet verrast zijn: tussen de vele inwisselbare Star Wars-series van de laatste jaren, bleek Andor een buitenbeentje. Veel meer dan een aloud verhaal over goed en kwaad bleek Andor een briljant geschreven serie over de prijs van rebellie.
De intrede in die wereld krijgen we via kruimeldief Cassian Andor (Diego Luna), in een universum waar de Skywalkers en Han Solo nog ver weg zijn. Andor wordt gerekruteerd door de leider van het stiekeme verzet, de charismatische Luthen (Stellan Skarsgård). In Luthen komt de kern van Andor perfect samen, vooral in een voortreffelijke monoloog in de eerste reeks: ‘Ik vernietig mijn waardigheid voor de toekomst van iemand anders. Ik verbrand mijn leven om een zonsopkomst mogelijk te maken die ik nooit zal zien.’
Ziedaar de thema’s van Andor samengevat in een Shakesperiaanse monoloog. Dat je naar een Star Wars-productie zit te kijken, vergeet je sowieso verrassend snel. Dit is bovenal een briljant geschreven politiek drama, vol sterk acteerwerk, adembenemende decors, en sterk uitgewerkte morele dilemma’s.
Geen wonder dat de verwachtingen hooggespannen waren voor het tweede en direct laatste seizoen. Gilroy had in eerste instantie vijf seizoenen gepland, maar kwam daarvan terug toen hij zich realiseerde dat zoiets al gauw tien jaar in beslag zou nemen.
Het maakt de opzet van dit slotseizoen ambitieus, met vier blokken van drie afleveringen die wekelijks op Disney Plus verschijnen, waarbij elk blok een jaar vooruitspringt. Het werkt goed, omdat de blokken van drie haast een soort mini-filmtrilogies zijn. Aan het eind van dit seizoen staan vervolgens alle noodzakelijke schaakstukken op het bord om logisch uit te monden in het eveneens door Gilroy geschreven Rogue One, een in 2016 verschenen film, die weer een prequel was van Star Wars: A New Hope (1977).
Dat laatste leidt af en toe tot wat noodzakelijke prequeltrucjes, maar verder klopt zo’n beetje alles aan deze wonderbaarlijk gelaagde aftasting van de prijs van verzet en fascisme. Want behalve de voortdurende strijd van het verzet volgen we ook een paar sleutelfiguren binnen het almachtige Empire, zoals supervisor Dedra (Denise Gough) en inspecteur Syril (Kyle Soller). Hun gelaagde verhaallijnen laten zien dat in Andor niets zwart-wit is. De contouren van goed en kwaad worden hier hooguit geschetst met een potlood, nooit met een duidelijke pennenstreek.
Het seizoen piekt in het middenstuk, wanneer een bevolkingsgroep door het Empire op haar eigen planeet wordt aangezet tot gewelddadig verzet. De grond is belangrijk, en dus wordt er een heel plan opgetuigd om de groep zwart te maken, om ze uiteindelijk te kunnen vernietigen. Denk bij de speech van de langzaam rebellerende senator Mon Mothma (ijzersterke rol van Genevieve O’Reilly) over het zwijgen bij deze genocide vervolgens maar eens níét aan wat er speelt in de echte wereld.
Toch worden ook de rebellen nooit zomaar ongecompliceerde helden. Wat we zien zijn personages die vechten voor een zonsopkomst die ze zelf niet meer gaan meemaken, en daarvoor voortdurend over hun eigen grenzen moeten gaan. Het maakt Andor een serie vol gedoemde figuren: altijd grijs; nooit de ongecompliceerdere helden die we kennen uit eerdere Star Wars-producties.
Andor is niet alleen Star Wars op z’n allerbest, het is televisie op z’n allerbest.
★★★★★
Sciencefiction
Twaalfdelige serie van Tony Gilroy
Met Diego Luna, Stellan Skarsgård, Denise Gough, Kyle Soller, Adria Arjona
Te zien op Disney Plus
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant