Collageenkoffie. Koffie met collageen. Ik zag iemand op tv het drinken, dus googelde ik het meteen, en ja: het is een ding. Collageen helpt misschien een piepklein beetje tegen rimpels wanneer je het op je gezicht smeert (misschien, piepklein), maar niet als je het in de koffie doet, natuurlijk. Dat zie je van mijlenver aankomen, dat als je net zo lang googelt tot je alle links naar damesbladen en supplementverkopers bent gepasseerd en eindelijk wetenschappers hebt bereikt (wier onderzoeken veel meer tijd in beslag nemen dan de korte tijd die het duurt om een hype te maken), dat je daar kunt lezen dat er ‘geen bewijs is’ dat je van collageen in je koffie een jongere huid krijgt.
Aha, maar dus ook geen bewijs van níét.
Zelfs terwijl ik mijn verstand hoor schaterlachen ‘haha, collageen in je koffie!’, wordt mijn aandacht getrokken door een zwaaiend aapje elders in mijn brein, dat een briefje omhoog houdt met de tekst: ‘onlin bestelle nu’.
Dat aapje heeft mij door de jaren heen van veel advies voorzien. Van ‘teefee aan nu’ tot ‘neuke nu’. Mijn welzijn heeft hij duidelijk hoog in het vaandel staan, maar zijn strategisch overzicht laat weleens te wensen over. Dat hij zich bemoeit met ouderdomspreventie is nieuw. Misschien is hij opgeschrikt (hij is nogal schrikachtig) door een artikel in deze krant over vallende ouderen, waarop hij mijn aandacht vestigde. Samenvatting: bijna alle ouderen vallen, en dat loopt vaak slecht af. O ja joh? Dat een dergelijk artikel mijn aandacht trekt, is vreemd want ik ben jong en fit en in de kracht van mijn leven en o mijn god, zei ik net ‘kracht van mijn leven’ want dat is de bezweringsmantra van mensen die bang zijn dat ze aftakelen.
Nou zijn er weinig mensen met betere reden om in ontkenning van hun sterfelijkheid te leven dan ik. Ik heb namelijk fenomenale genen. Mijn opa’s en oma’s passeerden fluitend de 90 in tijden dat mid-70 de norm was. Een oma stopte op haar 80ste met roken omdat ze merkte dat het tennissen de laatste tijd wat minder ging. Haar man zag niet in waarom hij op zijn 90ste niet meer in één ruk naar Denemarken zou mogen rijden, potdorie. Mijn vader, dik in de 80, wandelt as we speak monter de Ardennen op en af. Dus ik ga met meer vertrouwen de toekomst in dan mijn vrienden met familieleden die jong omvielen door hartaanvallen en dementie. Toch heb ook ik de laatste tijd gedachten als:
Hm, beetje sporten.
Hm, staand mijn sokken aantrekken.
Hm, collageen in mijn koffie.
Die laatste is van compleet andere orde, dat weet ik, maar het zijn allemaal nummers die op het album 4 Ever Young staan. Mijn vrouw is de gezondste en fitste persoon die ik ken, serieus. Zij sport zich het apelazarus, en staat stijf van de vegan antioxidanten. Als er iemand is die kan zeggen: ik doe alle juiste dingen, is zij het. Dus wat zegt haar aapje?
Dat ze iets aan die wallen van haar moet doen.
Over de auteur
Thomas van Luyn is cabaretier, presentator en columnist voor Volkskrant Magazine. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns